Dream or Love

Chapter 1

Maaga pa lang ng magising si Rina para sa pagpasok sa kanyang eskwela. Ang nanay naman niyang si Aling Menang ay abala sa paglalaba at sila ay mag-uusap.

"Ay ineng, may naitabi ka gang kwarta diyan?" Tanong ni Aling Menang kay Rina habang abala sa pagkukusot. Kukuhain ni Rina ang pitaka at pagkatapos ay bibilangin.

"Naku nay, ay sapat pa naman ho ang pera ko." Tugon ni Rina.

"Anak, masama ang lagay ng dagat ngayon at mahina ang huli ng isda kaya di gaanong kumikita ang tatay mo eh. Ito namang kinikita ko sa paglalabada, kulang na kulang at para lang ito sa pangkain natin. Pagpasensiyahan mo na kung wala akong maibibigay sa'yo ngayon pagkat tayo'y kinakapos. Sa panahon ngayon ay kailangan nating maghigpit ng Sinturon." 

"Inay, ano ga kayo, naiintindihan ko ho at saka huwag niyo ho kami alalahanin, may pera pa naman kami ni Myla at nakarami kami ng benta ng Bote at Lata kahapon eh. Ang alalahanin ninyo ho ang inyong kalusugan, subsob na subsob na kayo sa pagtatrabaho ni itay at wala na kayong pahinga, ay siya at baka kayo magkasakit." Mapuntong sabi ni Rina.

"Naku, wala iyon ineng. Saka tingnan mo kami, ang lulusog at halata gang magkakasakit pero alam mo, hindi niyo dapat ire dinadanas, kung nagsumikap lamang kami at hindi ako nagmadali. Ay kasalanan ko 'to, nagsisi ako kasi agad-agad kumerengkeng kaya iyan at di tuloy nakapagtapos ng pag-aaral at maagang nakabuo ng pamilya. Kaya kayo ha, huwag ninyo kaming tularan, maiging tapusin niyo muna pag-aaral bago iyang pag-ibig at pakikipagrelasyon. Mahirap na kapag lumagay ka sa ganyan at masiraan ng tuktok, di mo mapipigilan ang sarili sa kanya at ito ay lubos-lubos hanggang sa dumating ang panahong mabuntis ka ng walang malay at kapag nangyari iyon, ay sige ka, titigil ka na sa pag-aaral at habang buhay ka ng Instant nanay gaya ko. Sinasabi ko 'to sa'yo dahil ayaw kong matulad kayo sa amin."

 "Ay oho inay, ikaw naman nanermon na agad at tatapusin ko ho muna ang pag-aaral at di tutulad sa ibang kabataan diyan na kay kakati ng laman at di na nakapag-aral dahil maagang naging magulang. May pangarap ako sa buhay at di ko hahayaang gumuho iyon dahil dun at pangako nay, di ako tutulad sa inyo, kaming tatlo magkakapatid ang mag-aahon sa ating kahirapan. Oh siya inay, kailangan ko ng gumayak."

"Paalam ineng at ika'y mag-ingat ah." Pangiting pagpapaalam sa anak.

Pagkapasok ni Rina sa paaralan at ng oras na ng kanilang kainan, hindi siya makakabili ng pagkain dahil kulang na kulang ang kanyang pera.

"Oh Rina, nagsilabasan na ang mga kamag-aral mo, narine ka pa? Wala ka gang balak kumain?" Tanong ng kanyang guro na si Ms. Cruz.

"Wala ho Ma'am at saka hindi po ako nagugutom eh." Pangiting tugon ni Rina kay Ms. Cruz kahit mababakas na sa mukha ang kagutuman.

"Ay siya nga ga? Ay kasi tingin ko, kailangan mo ng kumain." Hindi magsasalita si Rina samantalang iaabot ni Ms. Cruz ang pera.

"Oh ire at bumili ka."

"Naku Ma'am huwag na ho, nakakahiya at para sa inyo yan." Patumanggi umano ni Rina sa alok ng kanyang guro.

"Sige na, tanggapin mo na. Alam mo ga ay nangbabagsak ako ng estudyanteng mahilig tumanggi sa akin eh. Ay siya, gusto mo gang gawin ko iyon sa'yo, Ineng? Kaya sige na, huwag ka diyan madungo." At tinanggap nga ni Rina ang pera.

"Ay salamat Ma'am at kabait niyong maestra sa 'kin."

"Sino pa ga ang magtutulungan kundi tayo lang. Basta kapag may kailangan ka, huwag kang magdalawang isip na lumapit sa akin."

Nang matanggap ni Rina ang pera ay dali-dali itong lumabas. Hindi pa nakakarating ng Canteen si Rina ng biglang lumapit sa kanya si Enzo at tila bang may mahalaga itong sasabihin.

"Rina, Rina! Ang kapatid mo." Hingal na hingal na sambit ni Enzo. Kakabahan si Rina sa kanyang malalaman.

"Oh Enzo, naparine ka, ano ga ang nangyari sa kapatid ko?" May pag-aalalang tanong ni Rina.

"Yung kapatid mo, isinugod sa Clinic. Ay masakit daw ang tiyan. "

"Ha ano! Ano pang hinihintay nata? Bilisan na nata at baka kung mapano pa ang Myla."

May pagmamadali ang dalawa sa pagkilos patungong Clinic. Pagkadako ay nadatnan nilang nakaratay si Myla kasama ang guro at ilan nitong kamag-aral na nagsugod sa kanya at labis nitong iniinda ang pananakit ng tiyan.

"Ay ano gang nakain mo at nagkaganyan ang sikmura mo?"

"Wala pa ate at saka di pa ko nakain magmula pa kanina eh." Sabi ni Myla na hirap na hirap ng magsalita dahil sa iniindang sakit. Sisingit bigla ang guro ni Myla na si Ms. Pacheco sa kanilang pag-uusap.

"Ah ineng, ikaw ga ang kanyang kapatid?" Tanong ni Ms. Pacheco."

"Oho Maestra."

"Kanina ko pa kasi napapansin, matamlay ang kapatid mo at di nasalita eh. Tapos ng Recess, tinanong ko siya. Iyon pala ay kanina pa raw nagugutom at masakit na din ang tiyan. Ang  sabi ko sa kanya, huwag siyang magpapalipas ng gutom kasi masama iyon sa kalusugan." Paglalahad ni Ms. Pacheco.

"Totoo ga ang sinabi ng maestra mo? Ay pambihira kang Myla ka, hindi ga sinabi ko na sa'yo na huwag mong gugutumin ang sarili mo, ikaw ga'y magpapakamatay? Ay kaulaga mo naman ire. Ay hindi baleng ako ang magutom, huwag lang ikaw."

"Ate kaya ko naman ho ginawa iyon gawa na nagtitipid ako para sa mga project namin. Hindi ako nabigyan ng inay gawa na wala raw maibibigay at kapos na kapos sila eh."

"Oh ire ang pera, ipambili mo ng pagkain para mawala ang pananakit ng tiyan mo. Kung di mo kaya, magpasama ka sa akin ha." Ibibigay ni Rina ang pera subalit tatanggihan ni Myla.

"Ay hindi na ate at saka pawala naman ang sakit ng tiyan ko, itutulog ko na lamang ire."

"Ay huwag ng magtigasan ang ulo at saka nagkakaproblema na nga sa bahay, dadagdagan mo pa. Ay siya sulong na!" 

"Magagawa kong tanggapin iyan pero ipakiusap mo, huwag mong masambit kila inay ang tungkol sa nangyari sa akin. Ayaw ko silang mag-alala." Pakiusap ni Myla kay Rina at sinunod nga iyon ni Rina.

Magkasabay na umuwi ang magkapatid na Rina at Myla at pagkalapag ng gamit ay kaagad ng inihanda ni Rina ang sako upang mangalakal subalit hindi ito kaagad makaalis dahil sa pangungulit ng kapatid na isama siya.

"Ano ga ate, ay kagaling lang natin ng paaralan, mangangalakal ka nanaman?"

"Myla, kailangan kong kumita ngayon para may baon tayong dalawa sa darating na Lunes at di na manghingi kila inay, kung di ako kikilos ngayon, pano na tayo, ano habang buhay gang gagapang tayo sa hirap."

"Ay hindi ka pa nakain ate, kumain ka muna kaya."

"Hindi ako gutom at saka anong kakainin ko, eh wala nga tayong nadatnang ulam. Oh siya, una na ko."

"Teka hintay, sama ako ate sa gayak mo, please." Nagmamakaawang sambit ni Myla.

"Alay di pwede, magpahinga ka diyan at magpalakas."

"Sige na ate at tingnan mo ayos na ko."

"Pagkatigas ng iyong bungo, sinabi na ngang hindi pwede! Hindi ka ga nakakaunawa at baka kung mapaano ka pang muli! Dine ka lang sa balay!" Pasigaw na turan ni Rina kay Myla.

Habang sinisigawan ni Rina si Myla ay biglang dadating ang kanilang ama na si Mang Lukring at inalam ang tungkol sa nangyari kay Myla subalit pinagtakpan ni Rina sa kagustuhang ayaw na niya silang mag-alala.

"Uy, ano 'yan at maririnig kong nagtataasan kayo ng tinig?" Tanong ni Mang Lukring sa dalawa.

"Wala ho itay, nag-uusap lamang kami ng Myla." Sabi ni Rina.

"At saka ano ang nasabi mo kay Myla na baka kung mapaano ka muli, bakit may nangyari ga sa kapatid mo kanina? May bagay ga kayong hindi nasabi sa akin? Ay magtapat kayo."

"May nangyari kay....Myla? Oho itay may nangyari nga kay Myla."

"Ate ano ga iyan?" Pabulong ni Myla.

"Ano ang nangyari, umimik ka!" Pasigaw na tanong ni Mang Lukring. Hindi agad makakapagsalita si Rina sapagkat nag-iisip ng sasabihin upang mapagtakpan si Myla.

"Ay naku tay, dahil sa di pag-iingat ni Myla kanina sa paglalakad, nagsungaba ho siya pero ayos na ngayon at sa kabutihang palad, di naman siya nasugat. Hindi ko lang siya pinapasama sa aking gayak kasi kailangan niyang magpahinga."

"Totoo ga ang sinabi ng iyong kapatid?"

"Totoo ho itay na nadapa ako." Sagot ni Myla na halatang kabado pa rin.

"Sige itay, susulong na at mangangalakal." Kukuhain ang sako at pagkatapos ay aalis na. Maiiwan ang mag-amang Mang Lukring at Myla at mag-uusap.

"Ikaw ineng, ikaw ga'y ayos lang?" Pag-aalalang tanong ni Mang Lukring.

"Alay si itay naman eh nag-aalala pa, eh samantalang di naman ako nagalusan, tingnan mo nga. Ay teka tay, mukhang nakarami ka ng huli ng isda ahh."

"Oo anak, at saka ito ang pagsasaluhan natin ngayong hapunan. Mabuti nga at malakas na ang huli ngayon matapos ang ilang araw at makakabawi na ko sa inyo. Paano ineng, ikuha mo nga ko ng sangkalan at kutsilyo, at ako'y magluluto na.."

"Yes itay." Nasasabik ng kumain si Myla.

Kinabukasan at dahil wala silang pasok at sa kagustuhang makalikom ng pera para sa pangangailangan ng kanilang pag-aaral, kahit tirik ng husto ang araw ay maghapon silang nangalakal at di inalintana ang init ng panahon at tagaktak ng pawis. Ng hapong iyon at habang abala sa panguguha ng lata at bote ang magkapatid ay magbabadyang sumungit ang panahon at makakaramdam ng takot si Myla.

"Alay bakit natigilan ka diyan?"

"Ay ate uwi na tayo, uulan na." Pakiusap ni Myla sa kapatid.

"Ay di pa nga napupuno ang sako nata, uwi na agad. Bakit pagod ka na ga? Saka di pa naman naulan "

"Eh basta, gusto ko ng umuwi."

"Ahah, alam ko na, kaya gusto mong umuwi kasi nadilim muli ang kalangitan noh, nasisindak kang kumulog at kumidlat? Myla naman, dalaginding ka na pero hanggang ngayon matatakutin ka pa rin diyan."

"Nagpapakatapang ako ate pero natatakot pa rin ako sa kulog at kidlat." Biglang magliliwanag ang kalangitan sa talim ng kidlat at susundan ng dagundong ng kulog. Tatakpan ang teynga at magtatago si Myla sa likuran ni Rina na balisang-balisa.

"Ate! Ate! Sige na umuwi na tayo." Nanginginig na sambit ni Myla.

"Ay parang kulog at kidlat lang takot ka na, pagkaduwag mo." Guguhit muli ang matalim na kidlat sa kalangitan na siyang magpapalala sa takot ni Myla.

"Eh pano ka matatakot, pagkatalim ng kidlat at baka tayo tamaan. Uulan na kaya uwi na tayo ate." At ilang sandali pa ang lumipas ay bumuhos na ang malakas na ulan, titigil ang dalawa sa pangagalakal at sisilong. Patuloy na mararanasan ni Myla ang takot at iiyak.

"Sige na tumahan ka na, narine lang ako, di kita iiwan. Pagmatakutin mo talaga eh, di naman natama ire." Sambit ni Rina sa kapatid na takot na takot.

Pagpatak ng Lunes ng umaga at sa pagpasok ni Rina ay muli silamg magkikita ni Ms. Cruz. Tatanungin ni Ms. Cruz si Rina tungkol sa perang ibinigay niya.

 "Uy ineng, ipinanggasta mo ga ng pagkain ang kwarta ibinigay ko sa'yo?" Pagsisiyasat na tanong ni Ms. Cruz subalit di kaagad makakaimik si Rina sa takot sa magiging reaksyon ng kanyang guro.

"Ah eeeeh Ma'am, ang totoo ho, hindi ko ho naigasta ng pagkain ang perang ibinigay niyo sa akin. Sumakit ho kasi ang tiyan ng kapatid ko dahil sa gutom, eh naawa na ho ako sa kanya at di naman kakayanin ng konsensiya ko kapag pinabayaan siya, labag man sa kalooban ay kinailangan ko ng ibigay ang pera sa kanya para may ipambili siya ng pagkain. Alam niyo ho Ma'am gagawin ko ho ang lahat, para sa ikakabuti ng kanyang lagay, kahit magsakripisyo pa ako. Kasi ho, ganun ko siya kamahal eh."

"Wow ineng, ako'y napukaw sa sinambit mo at huwag kang mag-alala, di naman ako nagagalit. Sa katunayan ay natutuwa pa nga ko dahil napakatindi ng pagmamalasakit mo sa iyong kapatid at hinahangaan kita. Isa pa ay di ka nagyabang sa akin. Ang di mo lang alam, nabalitaan ko kay Ms. Pacheco ang tungkol sa nangyari kay Myla at kahit gutom na gutom ka na, nagawa mo pa rin unahin ang kapatid mo. Pagpalain ka nawa ng Diyos sa iyong kabukalan at ituloy mo lang ito, ineng." 

"Ma'am, maraming salamat ho sa sinabi niyo at saka ire nga pala ang utang ko sa inyo kahapon." Iaabot ang perang kinita sa pangangalakal.

"Ay Huwag na, para sa'yo yan at saka di iyon utang, bigay ko na 'yun."

Pagsapit ng hapon at pagkauwi ni Rina sa bahay, nadatnan niyang abala sa paglalaba ang kanyang ina. May sasabihin ito na tiyak na ikatutuwa ng ina.

"Kamusta ga ang pag-aaral mo ineng? Nakakasagot ka naman ga sa tanong ng iyong maestra?"

"Nakakasagot naman ho Nay at saka ako ho ay may goodnews sa inyo."

"Ano naman ang goodnews mo? Sabihin mo na dali." Nasasabik ng malaman.

"Alay, iyang kinikita niyo ni itay sa paglalabada at pangingisda, hindi niyo na kailangang ilaan sa aming pangmatrikula pagkat sagot na ni Ma'am Cruz ang pag-aaral namin ni Myla hanggang sa makapagtapos kami ng High School. Tapos ang Kaka naman na nahinto sa pag-aaral, makakapagkolehiyo na rin sa tulong ni Ma'am."

"Teka nga anak, ay hindi ga malaking abala iyon sa kanya ha? Sa halip na mapunta ang sinasahod niya para sa kanyang pangangailangan o ng pamilya niya, mapupunta pa sa inyo, di ba nakakahiya."

"Naiisip ko nga rin iyon nay kaya ng una ay tumatanggi pa ko sa kanyang alok, kaso sadya siyang mapilit at gustong-gusto niyang makatulong."

"Kay palad mo naman at naging maestra mo siya pagkat kabait niya. Hulog siya ng langit sa atin."

"Ay tama ka diyan inay, kung may goodnews, may badnews naman ho ako." Biglang tumamlay ang pagsasalita ni Rina.

"Ano ga 'yan at may badnews pa, ano ga yan ineng?"

"Si Myla na lang po ang tutulong sa inyo sa paglalabada kasi nagpresinta ako kay Ma'am na magkatulong sa kanila, para di po nakakahiya at bilang utang na loob ko na rin po sa kanyang mga tulong. Huwag kayong mag-alala inay, Sabado't Linggo lang ako wala sa dito at Lunes hanggang Biyernes ay makakasama niyo pa rin ako. Kailangan ko din itong gawin para sa aming pag-aaral, tatlo." Mahinahong paglalahad ni Rina. Titigil sa pagkusot si Aling Menang at kokopromtahin si Rina.

"Kung ganyan lang ineng ang mangyayari at mahihiwalay ka sa amin, maigi pang tumanggi ka na sa alok ni Ma'am Cruz at kami pa rin ang magpapaaral sa inyo! Kung kinakailangan, dodoblehin ko ang kayod, makapag-aral lamang kayo at wala akong pakialam kung ako'y mapagod. Sisiguraduhin kong makakapagtapos kayo ng walang tulong ng iyong maestra at di mo na kailangang magkatulong."

"Inay, hindi mo ko maintindihan, gagawin ko ire di lamang sa amin, kundi sa kapakanan nating lahat. Gusto ko hong makaangat-angat tayo kahit papaano, gusto kong makatulong, Nay! Dalawang araw lang naman ako mawawala kada isang linggo at walang magbabago, mahirap ba iyon! Sige na inay, payagan mo na ko." Pinipilit kumbinsihin ni Rina subalit nagmamatigas.

"Hindi, hindi! Basta sinabi ko iyon ang susundin mo." Sa kanyang binitawan ay tila wala ng makakapagbago sa desisyon. Makakaramdam ng tampo si Rina kaya hindi na magsasalita pa at aalis.

Kahit tutol na tutol si Aling Menang sa alok ni Ms. Cruz at sa kagustuhan ni Rina magkatulong ay di pa rin siya napanghinaan ng loob na kumbinsihin ang kanyang ina subalit parating nababalewala ang pagkukumahog niya. Ilang araw din silang hindi nagkikibuan at nagpapansinan dahil may tampo sa isa't isa. Nang mapansin ni Aling Menang na lumalayo na ang loob ng anak sa kanya at mapag-isipang tama ang pasya ni Rina, hindi naglaon ay pinagbigyan na niya ito.

"Ineng, pumarine ka nga at mag-usap tayo." Nakakaramdam pa rin ng tampo si Rina kaya magdadalawang isip itong lumapit.

"Ineng, sabing pumarine ka!" Pagpupumilit di umano ni Aling Menang at saka tutungo sa kanya si Rina.

"Ano ho ga iyon inay? May ginagawa ako."

"Ikaw ga'y desidido ng magkatulong, kasi kung buo na iyan at di na talaga mababago, wala na kong magagawa kasi pumapayag na ko." Ngingiti si Rina na parang mabubuhayan ng loob.

"Talaga inay? Payag kayo, naku salamat." Masayang tanong nito sa kanyang ina.

"Ayaw mo ga ha? At saka tinatanggap ko na rin ang alok ng maestra mo na siya ang magpapaaral sa inyong tatlo. Pero ipangako mong pag-aaral muna ang atupagin mo at tutuparin ang 'yong mga pangarap. Inaasan ko kayong tatlo at huwag na huwag kang magkamaling lumandi, may gatas ka pa sa labi."

"Ay ah ah, si inay naman parang gagawin ko 'yun. Susundin ko kung ano ang bilin niyo at pangako, ako ang mag-aahon sa ating karalitaan at di ako magpapabaya sa pag-aaral. Ay na-miss ko kayo nay. I love you inay! " Hahalikan sa pisngi. 

"I love you din ineng." Uundayan ng yapak at magyayakapan.

Chapter 2

Simula ng makipag-ayos si Rina at Aling Menang ay namasukan na si Rina bilang kasambahay sa bahay ni Ms. Cruz. Kahit kasambahay lamang ang katayuan ni Rina, maayos pa rin siyang pinakitunguhan ng pamilya ni Ms. Cruz at itinuring na kapantay lamang nila. Kapag may pangangailangan si Rina lalong-lalo na sa pag-aaral at pinansyal ay agad naman natutugunan ng kanyang amo subalit hindi lahat ay natututukan dahil sadya siyang mahiyain at ayaw niyang makaabala ng madalas. Bukod kay Rina ay may iba pa siyang kasamang kasambahay at doon niya nakilala si Graizel na pitong taon ng naninilbihan sa kanila. Hindi naman mahirap kay Rina na pakitunguhan si Graizel at sa katunayan ay naging matalik pa silang magkaibigan.

"Alah eh, ay kalawak at ganda pala ng bahay niyo, para akong nasa mansyon. Hindi ko ho akalain na makakatungtong sa gantong kagarang bahay." Namamanghang wika ni Rina na halatang naninibago.

"Ay siya sige at lumibot ka pa, marami ka pang makikita na tiyak na ikagagalak mo. Graizel!" Tatawagin ang katulong.

"Yes Madam, ano ho ang ipag-uutos ninyo?" Nakangiting tanong nito kay Ms. Cruz.

"Pakiaakyat nga ang gamit ni Rina." Kukuhain ni Graizel ang dalang bagahe ni Rina at iaakyat.

"Rina at dahil baguhan ka lamang dito bilang katulong, si Graizel ang bahala sa'yo ha at ituturo niya sa'yo ang ilang gawaing bahay. Ay wag kang mag-alala, simple lang ito kaya madali mo naman matututuhan."

"Wala hong mahirap sa akin Ma'am at kahit anong ipagawa niyo sa akin ay di ako magrereklamo, kasi po para ire sa pamilya ko at sa tulong naibibigay ninyo sa amin."

"Kay palad nila at nagkaroon sila ng ganyang kabait na supling na tulad mo. Alam mo ga, hindi mo na dapat ito ginagawa kasi handa pa rin kitang tulungan kahit di mo ko pagsilbihan. Ang mga taong gaya mong may malinis na kalooban at matulungin ay karapat-dapat tulungan at handugan ng pagpapala."

"Ma'am, ako po ang nagdesisyon, di ho kayo at ayaw kong magkamit ng bagay na di ko napaghihirapan at napagsusumikapan at isa po iyon sa dahilan. Kada tulong na ibibigay niyo sa amin ay dugo at pawis ang igaganti ko sapagkat ganon po ako tumanaw ng utang na loob. Kaya Ma'am, handa po akong manilbihan hangga't sa gusto niyo."

"Kung gayon ay mag-akyat ka na at magbihis, magsisimula ka na ngayon. Basta kung may kailangan ka o ng pamilya mo, huwag kang madungong pumarine sa 'kin at bukas ang pinto para sa kanila." At umakyat na nga si Rina.

 Nang makaakyat si Rina ay saktong nadatnan si Graizel at nakipagkilala sa kanya. Matapos makipagkilala sa isa't isa, sinimulan ng turuan ni Graizel si Rina ng ilang gawaing bahay. Bukod pa roon ay tinuruan di siya kung paano gumamit ng ilang bagay na gamit sa gawaing bahay tulad ng Plantsa, Washing Machine, Vaccuum Cleaner at iba pa at kaagad naman natutuhan ni Rina na gumamit ng mga iyon. Dahil sa may angking talino at mabilis matuto, hindi nagtagal ay nakakaya ng gampanan ni Rina ang obligasyon bilang katulong ng walang tulong ni Graizel. Kapwa sila katulong kaya madalas ay nagkakasundo at nagkakaintindihan sa lahat ng bagay hanggang sa mapalapit ang loob sa isa't isa at mapamahal. Kapag may ipapabili si Ms. Cruz o may lakad ay madalas isama ni Graizel si Rina at para silang pinagbiyak na bunga kung magsama.

"Rina, uy! Pumarine ka nga." Pasutsot na tawag ni Graizel habang nakasakay sila ng Escalator.

"Aba'y paano tayo naakyat, di naman tayo nalakad?"

"Ay kaulaga mo naman, ano gang kala mo sa Escalator, hagdanan at saka di mo kailangang maglakad kasi kusa tayo niyan iaakyat o ibababa." Natatawang sambit ni Graizel.

"Ay alam mo ga, First time ko lang kasi makapunta sa sinasabi niyong mall at kadami pala dineng makikita at mapapasyalan eh. Ay sa aming lugar, malayo kasi ang mga mall at grocery at liblib na liblib pa. Hindi naman kami nakakapunta ng bayan gawa na kapos na kapos sa kwartang pamasahe." Paglalahad ni Rina na bakas sa mukha ang pagkamangha.

"Ay oo, halatang First time kasi dami mong di alam dine eh at nangangapa-ngapa ka pa. Ay napalakas ang halakhak ko sayo ng nasa CR tayo, biruin nagsalok ka pa ng tubig pambuhos, eh may Flash naman. Ay dinaig mo pa ang nagpapanik ng di mo masilayan ang dram. Ay katindi mo din pala at pinahirapan mo pa ang sarili."

"Yung metal na hugis pito na hinihigit paibaba? Alay akala ko ay design lang iyon, pang-flash pala." Matatawa si Graizel sa sinabi ni Rina.

"Hahahaha! Ay oo. Nakakagalak ka palang kasama kaya gusto kitang isama eh."

"Ay sayang at hindi ko kasama ang Myla, ay siya tiyak na matutuwa iyon kapag nakapasyal siya dine. Nasagi sa isip ko ng dati ay parating nangangalakal kami ng kapatid ko at nakakatuwang namang isipin na makakatungtong ako dine, ay kaganda't lawak naman."

Nagpatuloy ang dalawa sa pagkukwentuhan na may punto at tawanan hanggang sa makarating sila ng Grocery.

"Ala eh, ay kadami palang mabibiling pagkain dine, natatakam ako."

"Ay huwag kang kukupad kupad diyan Rina at pipila na tayo sa Cashier." Pupunta nga si Rina upang pumila. Makalipas ang ilang sandali.

"Ay ah ah, kahaba naman ng pila at naiinip ako." Hindi iimik si Rina at matutula pagkat may nakita siya.

"Uy, ano gang nangyari sayo? Kanina pa kita kinakausap, natulala ka naman. Lalim ng iniisip mo ha."

"Ay ako, sorry. Pero pagkatangkad at kisig naman ng kelot na ireng katabi ko." Pabulong na sabi nito kay Graizel."

"Saan ga?" Tanong ni Graizel na nasasabik makita.

"Ire, yung lalaking nakasalamin at nakapula at yung damit ay pinagsalubong ng guhit-guhit."

"Ay yung lalaki gang naka-checkered? Ay Oo nga kagwapo nga niya, tapos kabango pa." May kilig sa mga mata habang nagbubulungan.

"Bakit ganire, biglang nagkaroon ng sigla ang araw ko ng makita siya? Tapos ang puso ko, tumutulin sa pagtibok, hirap maipaliwanag kung bakit biglang ganire ang pakiramdam ko."

"Anla Rina, love at first sight ka nga sa kanya kaya mo iyan nararanasan eh."

"Love at first sight ga? Ay Ibig mong sabihin, inlove na agad ako sa kanya... Ayaw ko! Hindi ko pa ito dapat maramdaman kasi neneng pa ko at gusto ko pang tapusin ang aking pag-aaral bago iyan. Ay ako'y masaya dahil sa hitsura niya, di sa inlove ako noh."

"Ay siya, ganun na rin iyon, masaya ka dahil may pintig ang puso mo ka sa kanya. Ano ka ga Rina, normal lang iyan kasi nagdadalaga ka na."

"Alay basta ayaw ko, ayaw kong lumagay sa ganito kasi may pangarap pa ko sa buhay at natatakot ako na mapurnada iyon dahil makikipagrelasyon ako."

"Ay ulaga, kahit anong gawin mo diyan at sabihin, hindi pa rin mapipigilan ang tibok ng puso at matuturuan kasi nga makapangyarihan ang pag-ibig." Habang pabulong na nagtatalo ang dalawa ay biglang nagsilapit ang mga estudyante sa lalaking natitipuhan ni Rina at binati.

"Hi Sir, good afternoon po." Sabi ng mga estudyanteng nagdaraan malapit sa harapan ng lalaki.

"Sir? Ibig gang sabihin, maestro na din siya?! Ay naku Rina, teacher na pala iyang lalaking kinagigiliwan ng puso mo eh, patay! Hihintayin mo munang magtapos bago kayo."

"Ano ga Graizel, magtigil ka nga diyan at tingnan mo na, isa palang teacher iyan kaya di maaaring kami, kuha mo."

"Ay pero sa akin, parang di naman halatang maestro kasi pagkabata-bata pa are at ang cute pa." Dagdag pa ni Graizel.

Sa pag-uwi ng dalawa sa mansyon ay maghahari bigla ang tuwa sa dibdib ni Rina at lalo pang aaliwalas ang mukha ng madatnan niyang bumibisita ang ina maging si Myla na abala sa pakikipagkwentuhan kay Ms. Cruz.

"Oh nay! Ako'y natutuwa naman at naisipan niyong gumawi eh." Nakangiting sambit ni Rina sa ina.

"Kamusta ka ga dine ineng, ay balita ko kay Ms. Cruz ang sipag-sipag mo raw at nagagampanan mo ng husay ang 'yong trabaho. Maayos naman ga ang pakikitungo nila sa'yo ha?"

"Ay oho nay, maayos naman nila akong pinakikitunguhan at ako'y natutuwa kasi nakakain ko na ang dati ay di ko pa nakakain at nakakapunta na rin ako sa lugar na di pa napupuntahan at ako nama'y manghang manghanadarama eh. Inay pangako, sa susunod na gayak namin ni Graizel o ni Ms. Cruz, isasama na namin kayo para maranasan niyong makapamasyal sa iba't ibang lugar tulad ng mall."

"Alay ang kaso wala akong kwarta pang-mall anak eh, mahirap lamang tayo."

"Nay, kapag mamamasyal ka sa mall, walang bayad iyon pero huwag kang mag-alala, sagutin na ni Ma'am Cruz ang lahat-lahat, pangkain at mabibili niyo na rin ang ibig niyong bilhin, nakakatuwa hindi ga nay!"

"Isa pa nay, hindi na kayo titira pa sa bahay na butas butas ang bubungan at gawa lamang sa pinagtagpi-tagping patpat at yero dahil sabi sa akin ni Ma'am, bumili na raw siya ng bahay para sa inyo at iyon ay malapit sa amin. Hindi ko na kailangan pang bumiyahe ng layo, makagawi lang sa atin dahil araw-araw ko na kayong madadalaw eh." Dagdag pa ni Rina.

"Oo nga pala Aling Menang, nakaligtaan kong sabihin sa'yo at magmula sa susunod na linggo, kapag naipaayos ko na ang bahay, maari na kayong lumipat. At siya nga din pala at tutal, pangingisda ang kabuhayan niyo, naisipan ko na rin ibili kayo ng pwesto sa palengke. Di niyo na kailangan pang maglako-lako ng isda sa bayan dahil doon na mismo kayo magtitinda at tutulungan ko din ho kayong palaguin ang negosyo."

"Ay naku Ma'am sobra-sobra na ho ang naitutulong niyo sa amin pero salamat ng malaki. Utang ho namin ang buhay sa inyo at biyaya kayo sa amin." Natutuwang sambit ni Aling Menang kay Ms. Cruz.

Matapos ayusin ang bahay ay lumipat na nga sa mas magandang tirahan ang pamilya ni Rina na malapit lang sa kanila at nagkaroon na din ng sariling pwesto sa palengke. Si Aling Menang ang namamahala sa kanilang negosyo at minsan ang panganay na si Danilo kapag wala itong pasok samantalang si Mang Lukring ang nag-aangkat ng nahuling isda sa kanilang paninda. Magkasama nilang pinapatakbo ang negosyo hanggang sa ito ay napalago at nakakapagbenta na rin ng gulay at karne. Negosyo ang naging susi sa pag-asenso ng kanilang pamumuhay. Makaraan ang tatlong taon ay marami ng nagbago sa takbo ng buhay nila at nakapagtapos na rin si Rina sa pag-aaral bilang High school. Dahil sa may angking talino at mapursigi, hinirang siyang Class Salutatorian at nagkamit ng maraming parangal.

"Ay anak, binabati kita at maipagmamalaki. Nararapat lang na igawad sa'yo ang ganitong parangal dahil matiyaga at masipag ka." Natutuwang sambit ni Aling Menang sa anak habang sinasabitan ng medalya.

"Salamat ho inay, hindi ko naman po ire magagawa kundi dahil sa walang sawang pagsuporta ninyo sa akin at sa tulong ng Maykapal maging ni Ma'am Cruz. Kayo ang dahilan kung bakit ko ito nakamit." Pagkatapos ay bigla silang magyayakapan.

"Nakakainggit ka naman ate, buti ka pa nakapagtapos na." Wika ni Myla.

"Susunod na taon, ikaw naman ang ga-graduate kaya pagbutihan mo ang pag-aaral para matulad ka sa akin."

Matapos ang graduation ceremony ni Rina, nagkaroon sila ng maliit na salu-salong magpapamilya kasama si Ms. Cruz at ang kaibigan nitong si Graizel. Masayang masaya nilang ipinagdiriwang ang pagtatapos ni Rina subalit ang kanilang pagsasaya ay natigil ng biglang atakihin sa puso si Mang Lukring at dali-daling isinugod sa ospital.

"Labis ang nadarama kong kasiglahan pagkat nakapagtapos na ang anak kong si Rina. Ay siya, dalawa na ang anak kong nasa kolehiyo." Natutuwang wika ni Aling Menang habang nasandok ng kanin at pagkain.

"Ano gang kurso ang balak mong kuhain ineng sa kolehiyo?" Tanong ni Mang Lukring.

"Ay sa ngayon, wala pa ho akong naiisip na kurso, kay hirap pumili eh. Ay marahil bigyan niyo ko ng palugid para makapag-isip."

"Alay ako may naisip na kursong pupwede sa'yo?" Hirit aniya ni Danilo na takam na takam habang lumalamon.

"Ano ga yun kuya?"

"Ay tutal may karanasan ka na magmula ng bata ka pa, bakit hindi pagbobote ang kuhain mong kurso." Pabirong salita ni Danilo.

"Ay kainaman ka kuya, abay nag-aral pa ko kung doon lang ang bagsak ko. Eh Ikaw nga, dapat kursong paglalako ng isda ang kinuha, di accountant, kasi tutal may experience ka na rin diyan." Pangtapat na hirit ni Rina sa kapatid at habang nagtatawanan sila at usap usap ay biglang dadaing si Mang Lukring.

"Aray! Aray!" Daing ni Mang Lukring na iniinda ang pananakit ng puso.

"Itay, anong nangyayari sa inyo!" May pagkabalisang tanong ni Myla sa ama.

"Hindi ko makaya, nasakit ang dibdib ko!"

"Dalhin na natin siya sa hospital." Matataranta na ang lahat sa kanila.

Dali-dali nilang isinugod sa ospital si Mang Lukring at ng iratay at makausap ang Doctor.

"Ay ikinalulungkot ko ho Misis, malala na ang sakit ng iyong asawa at wala na kaming magagawa upang isalba siya. Time of death is 8:34 pm." Sabi ng Doktor pagkatapos i-revive ang labi ni Mang Lukring. Papasok ang lahat ng pamilya ni Mang Lukring at maghihinagpis.

"Itay! Itay! Gumising kayo! Huhuhuhu!" Panaghoy ng magkapatid sa ama.

"Lukring! Hindi ka pwedeng mawala, kailangan ka pa namin!" Panaghoy ni Aling Menang sa asawa at naging napakasakit sa kanyang tanggapin ang pangyayari.

"Kay saklap naman ng naganap sa atin nay, alay kung kailan nakapagtapos na ko, saka pa binawian ang Itay, parang di ko 'to kaya!" Wika ni Rina na bakas sa mukha ang kapighatian.

Nang ililibing na ang kanilang ama.

"Mawala ka man sa mundong ito, para sa amin ay nananatili ka pa ring buhay, sa aming isip at sa puso. Itay, mami-miss ka namin, hindi namin kaliligtaan ang kabutihang naipakita mo sa amin. Mahal na mahal ka namin at paalam!" Naiiyak na mensahe ni Rina habang hinahagis ang bulaklak sa kabaong na unti-unting ibinabaon.

"Mahal ko, ang sambit mo, tayo'y magkakasama habang buhay, bakit iniwan mo kami Huhuhuhu! Hindi ko kayang mawala ka." Wika ni Aling Menang habang ito'y naghihinagpis. 

Chapter 3

Labis na dinamdam ni Aling Menang ang pagkawala ni Mang Lukring na nagpahirap kanya na kaharapin ito, para sa kanya si Lukring lamang ang nagbibigay tibay at higit na saya sa kanyang buhay at sa dalawang dekada na mag-asawa ay napakalalim na ng pinagsamahan nila. Dahil sa matinding kalungkutan na dala-dala niya sa dibdib, mistulan ng lantang gulay si Aling Menang na nakatulala at nakatingin sa kawalan, di rin ito makausap ng maayos pagkat di umiimik at minsan, puro pangalan ng asawa ang kanyang bukang bibig at kung magsalita ay tila nawawalan na ng bait. Magmula ng mapako sa pagka-depress si Aling Menang at mawala sa ang ayos ng isip at dahil wala ng magpapatakbo sa kanilang pangkabuhayan, napagpasyahan na nila Rina na magsara. Nagpatuloy pa rin si Rina sa paninilbihan kay Ms. Cruz upang maitaguyod ang kanilang pamumuhay, samantalang nagpasya na si Danilo na tumigil sa pag-aaral at maghanap ng trabaho. Kahit wala na sa tamang katinuan si Aling Menang at nakatulala, nagagawa pa rin ni Rina na kausapin ito, nagbabakasakaling mahihimasmasan at babalik sa dating katinuan. Hindi inasahan ni Rina na sa isang iglap ay magiging ganito ang kanilang kasasapitan at masakit iyon para sa kanya.

"Inay, ika'y magpakatatag, alang-alang lang sa amin." Pakiusap ni Rina sa ina na nakatulala at lumuluha.

"Naiintindihan ko ho kayo, sa una ay mahirap at masakit pero kailangan nating isipin at tanggapin ang kapalaran ni itay. Please nay, lumaban kayo, huwag kayong magpanaig sa kalungkutang inyong nadarama at tuloy ang buhay." Parang walang epekto kay Aling Menang ang mga sinasabi ni Rina.

"Ano gang gagawin ko, namatay na nga ang itay tapos ang inay, nagkagarne pa, pambihirang patis naman. Ano gang ginawa ko't napagdadaanan namin 'to?" Mangiyak-ngiyak na sambit ni Rina na kita sa mukha ang kapighatian at labis na nasasaktan. Biglang papasok si Graizel sa kwarto.

"Friend, ano di niyo pa rin ga makausap ang Aling Menang?"

"Hindi pa rin. Alam mo ga, kahit ganire ngayon ang inay, umaasa pa rin akong gagaling siya at babalik sa dati. Bukod kay itay ay nami-miss ko na rin si inay, ang masaya naming pagsasama kahit naghihikahos kami at nagdidildil ng asin araw-araw at madalas ay nagkakasundo. Gusto ko na ngang maranasan iyong muli. Ay sana gumaling na siya. Hindi ko na kakayanin kung pati si inay ay mawawala pa eh." Emosyonal na paglalahad ni Rina.

"Ay basta tandaan mo Rina, nandito lang ako ha at dadamayan kita ng dalas, lalong-lalo na may pinagdadaanan ka. Malalampasan niyo rin iyan."

"Salamat, Graizel." Hihikbi si Rina at magyayakapan ang dalawa.

Makalipas ang isang buwan at Isang gabi, pagkagaling ni Danilo sa trabaho ay galit na galit itong umuwi dahil niloko siya ng taong kanyang pinautang.

"Leche naman, ay kalaki kong inutil!" Pasigaw na bulalas ni Danilo habang inilalapag ang gamit.

"Oh kaka, nalubog na ang araw, parang nagbabagang uling ang ulo mo, bakit ano ga iyan?" Tanong ni Myla habang naghahain.

"Alay paano, may isa akong katrabaho na pinautang ko, kasi emergency raw pero kung kailan sisingilin ko na, ayun at di nagpakita eh."

"Dalawang libo pa naman ang napautan ko sa kanya at sayang na sayang iyon. Manloloko siya at dapat di ko na pinautang pa eh." Dagdag pa nito.

"Kuya bakit ka kasi nagpapautang, hindi mo pa nga lubusang kilala ang tao eh."

"Ay kaya nga, kaso naawa naman ako sa kanya at tingin ko, kailangan na kailangan niya ng kwarta kaya di na ko nakatanggi pa."

Habang nagpapalitan ng kuro-kuro ang dalawa ay biglang darating si Rina mula sa bahay ni Ms. Cruz at madadatnan ang init ng ulo ni Danilo.

"Ay kuya, Alah eh ganito ga ang salubong mo sa akin, ang init ng ulo?" Biglang sasabat sa usapan si Myla.

"Ay paano ate, nagpautang ang kaka at kung kailan sisingilin, ayun at naloko, hindi na nagpakita eh."

"Ha? Magkano ga ang napautang mo sa kanya at ganyan na lang makapagbaga ang ulo mo?"

"Dalawang libo."

"Ay kalaki nun kuya, halos kalahati na yun ng sinisweldo ko buwan buwan, eh paano ka ngayon, may naitabi ka pa diyan kuya?"

"Meron pa naman at saka natuto na ko, hindi pala ako basta-basta magpapautang. Ay siya kayong dalawa, kilatisin at kilalanin niyo muna ang tao bago ibigay ang tiwala. Sa panahon ngayon, hindi na nabibilang ang mga taong manloloko. Matuto kayong makiramdam, huwag parating pairalin ang awa kasi sa huli ay kayo ang kawawa." Pangaral ni Danilo sa magkapatid at pagkatapos ay papasok na ito ng silid.

Isang araw naman at habang mag-isang naglalakad si Rina patungo sa palengke ay may isang gusgusing paslit ang lumapit sa kanya at nanghihingi ng limos. Hindi sana bibigyan ni Rina ang bata dahil nakatanim sa isipin niya ang pangaral ng kuya pero nangingibabaw pa rin ang awa sa dibdib.

"Ate, ate pahingi ho ako." Sambit ng paslit na kinakalabit ang braso ni Rina. Mapapaisip si Rina kung bibigyan niya ba ito o hindi at kinalaunan ay binigyan niya nga ang bata dahil sa habag.

"Oh ire ang kwarta, ipambili mo ng pagkain ha."

Habang iniaabot ni Rina ang barya sa paslit ay wala siyang kamalay-malay na may kasabwat pa itong dalawang bata at dahan-dahan ng binubuksan ang bag hanggang sa malimas ang Cellphone at Pitakang naglalaman ng humigit kumulang na Limang daan. Nakatakbo na ang tatlo ng matuklasan ni Rina na siya ay nadukutan at pasigaw niyang sinabihang mandurukot at tinawag subalit sa bilis ng pangyayari ay nakalayo na ang mga paslit. Lumong lumo si Rina sa kanyang kinasapitan at umuwing di maipinta ang mukha.

"Oh ate, para namang biyernes santo ang mukha mo at nagsasalita pa mag-isa?" Tanong ni Myla sa kapatid.

"Alam mo Myla, tama ang Kuya di dapat tayo nagtitiwala sa mga tao at naaawa kasi sa huli, tayo'y naiisahan eh."

"Ay ah ah, hindi mo ga alam, kanina'y nadukutan ako, ay kainaman naman ire! Nawala ang Cellphone at pitaka ko eh." Dagdag pa nito na pagalit na naglalahad sa kapatid at kakikitaang naiimbyerna't balisang-balisa.

Dahil sa mga pangyayaring dinanas ni Rina, magmula noon ay naging kasing tigas na ng bato ang puso niya at tuwing magtutungo ito sa palengke at nalapit ang mga bata o matatandang namamalimos, hindi niya ito pinapansin at minsan ay tinatarayan. Inigtingin na rin ni Rina ang pag-iingat at madalas inilalagay ang plastic bag sa harapan at bantay sarado sa paningin pagkat ayaw na niyang maulit iyon. Pagkatungo sa palengke ay nakita niya ang isang aleng gusgusin na wala sa katinuan at pasigaw-sigaw. Kinukutsa ito ng mga bata na baliw at yung iba ay niloloko-loko. Habang kinukutsa ang ale ng mga bata, biglang lumapit ang anak nito at tahasang pinagtanggol ang inang nasisiraan ng bait. Muling umiral ang habag sa dibdib ni Rina at kahit di kakilala ay lumapit ito at nagtanong.

"Hahahaha! Baliw! Baliw!" Malakas na pangungutya ng mga bata. Lalapit bigla ang babae.

"Layuan niyo siya, mga wala kayong magawa, kung makadusta kayo akala niyo'y may narating na! Inay kita na, uwi na tayo." Pakiusap ng babae sa kanyang inang wala sa kitinuan. Habang pinakikiusapan ng babae ang ale ay lumapit naman si Rina at nagtanong.

"Miss, ano hong nangyari sa nanay mo, bakit siya nagkagarne?" Mahinahong tanong ni Rina. Mapapakwento ang babae at sa kanyang mga nailahad, maalala ni Rina ang kanyang nanay na ngayon ay tinakasan din ng bait.

"Ay paano, Iniwan siya ng asawa na tatay kong sira tuktok at walang kwenta, tapos natanggal pa sa trabaho at namatay ang kapatid ko na kanyang pinakapaboritong anak dahil sa Kanser. Ayun, nagkasunod-sunod ang pagsubok na dumating at di niya nakayanang kaharapin at tanggapin, kaya heto at na-depress siya hanggang sa takasi ng bait."

"Ganun ga iha, pagkasaklap naman ng nangyari sa nanay mo at nakakaawa. Napatingin mo na ga siya sa isang espesyalista?"

"Napatingin? Abay Ipapatingin ko sana sa isang Psychiatrist para malaman kung anong gagawin sa kanya kaso mahal at di kaya ng pera namin ang pangpagamot kay inay eh, hinayaan na lamang hanggang sa maging ganire na siya kalala. Teka, bakit mo ga naitanong?"

"Ang totoo niyan, parehas tayo ng nanay na ganyan din ang kalagayan at na-depress din siya dahil sa pagkawala ni itay. Tanggap naman namin na namatay si itay pero ang inay, naging mahirap sa kanya. Isang buwan na siyang tulala at di makausap ng maayos eh. Ano gang gagawin ko, matutulungan mo ga ko?"

"Ay matutulungan kita at maipapatingin natin ang nanay mo sa isang Psychiatrist pero magastos at mahal kasi ang pampa-check up, aabutin ng sampung libo, hindi pa dun kasama ang gamot at therapy na sinasabi nila."

"Pagkamahal pala at saan ako kukuha nun? Ay sige huwag na lang, gusto kong maipagamot si inay pero kailangan pala ng malaking pera. Ah alam ko na, may naisip akong paraan." Tila nabubuhayan ang mukha sa kanyang naiisip.

"Ha, ano gang laman ng isip mo?" Tanong ng babae.

"Tutal, magkokolehiyo na ko ngayong pasukan, bakit hindi kursong pagsa-psychiatrist ang kuhain ko. Kapag naging Psychiatrist na ko, makakaya ko ng gamutin ang inay pati ang nanay mo."

"Psychiatrist? Ulaga ka ga? Hindi yun kurso, it is a job. Ay kung gusto mo maging Psychiatrist, kumuha ka ng kursong Psychology at kapag Third year o nasa Fourth year ka na, Clinical ang kunin mong field at magdo-doctorate ka pa ng apat na taon para magkaroon ng lisensiya bilang Psychiatrist. Iha, ikaw ga'y sigurado na sa ganyang kurso?"

"Oho, sigurado na ko at kahit mahirap, tatanggapin ko alang-alang kay inay."

"May nagsabi sa akin, bukod pa sa mga baliw, kapag isa ka ng Psychologist, may kakayahan kang basahin ang isip ng tao at malalaman mo kung ano ang tumatakbo sa kanya. In short, hindi madaling maloko o malinlang ang mga Psychologist at alam nila kung sino ang dapat pagkatiwalaan." Dagdag pa niya.

"Alah eh, pagkaganda pala ng kursong ire at tamang-tama kasi ay kadali kong magtiwala at para malaman ko kung sino ang dapat pagkatiwalaan. Iyon na talaga ang pipiliin ko, ang Psychology."

Chapter 4

Sa mga sinabi ng babae at sa kagustuhan ni Rina na maipagamot at maibalik sa dating katinuan ang kanyang ina ang nagtulak sa kanya upang kuhain ang kursong Psychology. Walang ganong kurso sa probinsiyang kanilang tinutuluyan kaya mapipilitan si Rina lumuwas ng Maynila at doon na ipagpatuloy ang pag-aaral bilang kolehiyo. Mahirap man para kay Rina na gawin ito sapagkat mawawalay siya sa kanyang pamilya at kaibigan ng apat na taon subalit kailangan niyang magsakripisyo alang-alang sa kanyang ina na may sakit sa pag-iisip.

"Ate sige na, huwag ka ng umalis, dine ka lang." Nagmamakaawang sambit ni Myla habang hawak ang kamay ni Rina para pigilan.

"Myla, apat na taon lang naman ako mawawala eh. At dadalaw-dalawin ko kayo kapag bakasyon o wala akong pasok. Kailangan ko itong gawin para kay inay." Aalisin ni Rina ang kamay ni Myla na nakahawak sa kanya.

"Friend, hindi na ga magbabago ang isip mo, talagang aalis ka na?"

"Ay oo at saka buo na ang desisyon ko Graizel pero huwag kang mag-alala, tatawagi kita at kahit may makilala na ko sa Maynila, pangako ikaw pa rin ang best friend ko." 

"Basta huwag mo ko kalimutan, Alay sama mo na kasi ako." Pabirong hirit ni Graizel.

"Rina yung mga bilin ko sa'yo huwag mong kaligtaan, sa Maynila ka pa man din mag-aaral at kailangan parating alisto, kay rami doong manloloko at mandurukot." Tagubilin ni Danilo sa kapatid.

"Anlah, bakit nakapunta ka na ga dun, kung makapagsalita'y parang alam mo na dun."

"Ay siya nahaba na ang usapan niyo. Oh paano Rina, magpaalam ka na sa kanila at baka mahuli tayo ng gayak." Sabi ni Ms. Cruz at lubusan na ngang nagpaalam si Rina sa kanila.

Sinamahan ni Ms. Cruz si Rina sa pagluwas sa Maynila. Pagkatungtong nila sa Maynila ay labis-labis ang paninibago ni Rina pagkat ibang-iba ang pamumuhay nila sa Batangas at karamihan ay puro nagta-trabaho sa pabrika di sa dalampasigan. Maging ang paraan ng pananalita ay ibang iba din, tuwid at hindi mapunto at walang kaalam-alam si Rina. Sa labis na paninibago ay tila magiging mahirap kay Rina ang mag-adjust. Sa bahay ng kaanak ni Ms. Cruz manunuluyan si Rina sa loob ng apat na taon at maayos naman itong tinanggap ng mga ito at handa nilang tustusan ang pangmatrikula ni Rina subalit di ito pumayag at balak humanap ng trabaho kapag wala siyang pasok pagkat ayaw nitong maging pabigat sa kanila.

"Iha, iyan na ba si Rina na ipapatuloy mo sa amin?" Tanong ng Tiyahin ni Ms. Cruz na si Aling Ester.

"Ay oho... Este opo pala tita, si Rina na naging estudyante ko at pinakamatalino."

"Magandang hapon ho, ikinagagalak ko ho kayong makilala." Pagbati ni Rina sa matandang babae.

"Tara Rina, pumasok ka na at naghanda ako ng pagkain para sa'yo." Ipaghahanda ni Aling Ester si Rina ng plato.

Kinabukasan din iyon ay tumungo na si Rina sa Our Lady of Mercy University upang mag-inquire at kumuha na din ng Scholarship exam. Wala pa siyang gaanong alam sa pasikot-sikot kaya nagpasama ito kay Ms. Cruz. Makalipas ang ilang araw, laking tuwa ni Rina ng mabalitaang nakapasa ito sa pagsusulit at tanging mga aklat at Miscellaneous lamang ang babayaran at makakatipid-tipid.

"Ay Tita, tingnan niyo ho, nakapasa ako!" Natutuwang sambit ni Rina na kulang na lang ay lumundag.

"Pagkatalino mo naman, este ang talino mo naman Rina at binabati kita." Papuri ni Ms. Cruz.

"Ay salamat ho Tita at isa pa, isa kayo sa inspirasyon ko kung bakit nagagawa ire. Ay hindi niyo na ko kailangang pagkagastusan dahil libre na ang tuition fee."

Makaraan ang dalawang linggo ng magsimula na ang klase ni Rina. First time lang ito para kay Rina na makakapag-aral sa Maynila at bilang kolehiyo kaya medyo naninibago pa at di din mapigilang kabahan subalit kinaya niyang labanan at lakas loob na pumasok alang-alang sa pangarap niya.

"Nasaan ga ang Classroom namin, bakit di ko makita?" Habang naghahanap ay may isang estudyante siyang masasalubong at magtatanong subalit matatawa dahil sa intonasyon ng kanyang pagsasalita.

"Ay excuse me, Kuya saan ho ga ang room ng BS Psychology Block 1 ng garneng oras?"

"Ha, ang gulo ng salita mo at saka bakit ganyan ka magsalita, kakatawa ka naman."

"Hoy! Ano gang nakakatawa sa nasabi ko?"

"Eh paano, mapunto kang magsalita. Hoy wala ka na sa Probinsiya, nasa Maynila ka na. Hahahaha!"

"Abay bargas ka! Huwag na ngang magtanong. Kabargas pala ireng kahuntahan ko, sarap higitin ang buhok...” Patawang lalayo ang estudyante subalit may masasalubong muli si Rina at magtatanong.

"Ay excuse me, saan ho ga ang room ng Bs Psychology Block 1 ng ganireng oras?" Titigil sa paglalakad ang estudyante upang sagutin si Rina.

"Freshmen ka ba, kasi kung freshmen ka, maituturo ko kung saan. Doon din kasi ang klase ko ngayon."

"Ay talaga doon ka din? Ibig sabihin magkaklase tayo, tara sabay na tayo." Magkasamang maglalakad ang dalawa patungong silid.

"Pwede ko bang malaman kung anong pangalan mo?" Makikipagkilala sila sa isa't isa.

"Hi, ako pala si Rina. Ikaw?"

"Hi, I'm Carlo but I use the name Carla, Carla Abellana. I'm a freshmen too pero irregular student nga lang."

"Alay ibig sabihin, di kita kaklase sa ilan kong Subject?"

"Oo, teka Batangueña ka ba?" Tanong ni Carlo.

"Ay oo, teka paano mo nalaman?"

"Ganyan kasi manalita ang mga taga-batangas although tagalog din ang dialect nila, ibang iba naman ang accent."

"Ay oo nga, nahalata ko at di gaya sa amin kayo manalita."

Si Carlo ang kauna-unahang kamag-aral na nakilala ni Rina sa college. Palakaibigan si Carlo at madaldal dahil bakla lalo kapag tungkol sa lovelife ang pinag-uusapan kaya naging madali kay Rina na pakisamahan ito, bukod pa doon ay tinuruan niya si Rina kung paano magbigkas ng salitang Manilenyo subalit di niya agad makuha at nanatiling may punto ang pagsasalita. Wala pa ang kanilang Professor pagkapasok ng silid subalit naroroon na ang karamihan sa kamag-aral. Dahil wala pang gaanong kakilala, si Carlo lang ang kapalitan ni Rina ng kuro-kuro. Magsisitigil ang lahat ng nagdadaldalan pagkapasok ng Professor at siya si Ma'am Matacutan, teacher in English at sa tingin ay parang may edad na, kinatatakutan ng halos ng estudyante dahil sa ito'y mataray at nangbabagsak pa. Galit siya sa mga estudyanteng maiingay at makita lang niya kahit pabulong, nampapalabas na. Makapigil hininga sila habang nagpapakilala at nagsasalita si Ma'am Matacutan at matalim magsalita kaya naman nginig na nginig sila sa takot. Pulasan agad ng kanya-kanyang kuro-kuro pagkaalis ni Ma'am Matacutan.

"Hi grabe, isang oras at kalahati ako hindi huminga." Bulalas ng isang estudyante na nasa likuran ni Rina.

"Terror na terror, parang akala mo miyembro ng Isis at pinaglihi sa sama ng loob. Nakakatakot siya." Sabi pa ng katabi nitong kamag-aral.

Makaraan ang ilang minuto ng pumasok ang sumunod nilang Professor at siya si Sir Barry, Psychology Professor. Maraming estudyante ang humaling na humaling sa kanya dahil sa taglay nitong kakisigan at mataas ang alindog, lalo na kapag baguhang estudyante pa lamang at kakikila pa lang sa kanya at tiyak na matutuwa. Magugulat si Rina ng pumasok si Sir Barry at maghihinala.

"Ay teka, parang kilala ko siya." Pabulong na wika ni Rina kay Carlo subalit di siya sigurado sa iniisip.

"Ahh kilala, paano mo siya nakilala?" Tanong ni Carlo habang nagbubuklat ng aklat.

"Di ako sigurado pero sa Batangas ga...este ba siya dati nagtuturo?"

"Abay di ko alam at saka baguhan lang din ako dito noh at ngayon ko nga lang yan nakita. Bakit mo 'yan naitanong?"

"Para kasing pamilyar ang mukha niya sa akin, parang kilala ko na."

Habang nagpapakilala si Sir Barry sa harapan ay doon makukumpirma ni Rina na ang lalaking nakasalamin na nakita nila sa Grocery at si Sir Barry ay iisa. Sa kanyang natuklasan at dahil unang tingin pa lang ay nagkaroon na ng spark sa kanya, magkakaroon ng kaunting kilig sa kanyang puso.

"Ay oo nga tama, tama! Siya nga yung lalaking nakita ko sa Mall. Anlah, prof ko siya." Sabi ni Rina sa kanyang isip. Iisipin ni Rina ang sandaling nakita niya ito noong nasa Batangas pa siya nakatira. Kakalabitin niya si Carlo upang magkwento.

"Carlo, di ka makapaniwa sa sasabihin ko, nakita ko na siya, sa mall yaong panahong kasama ko ang kaibigan ko habang nasa Batangas pa ko. Nakasalamin pa nga siya tapos nakasuot ng pulang Checkered. Hindi ako maaring magkamali, siya yun."

"Owws talaga ba, baka kamukha lang niya o namamalik mata ka lang at kung siya nga yun, hala nakatadhana na kayo sa isa't isa." Pabirong hirit ni Carlo."

"Anlah, anong nakatadhana? Hunos-dili ka nga sa nasabi mo at saka di pwedeng maging kami noh, kasi magkaiba kami ng katayuan. Professor siya, estudyante ako. Alay, malabong mangyari yun."

"Malabong mangyari sa ngayon. Type mo na di ba?"

"Ay ah ah, wala akong pagtingin sa kanya at isa pa, may pangarap akong gustong tuparin sa buhay at ayaw kong biguin si ina sa pangako ko dahil lang diyan."

"Daming sinabe, wala nga ba talaga pero deep inside patungkol sa kanya ang tibok ng puso mo."

"Ay Pagka...este ang kulit mo!" Kokotongan ni Rina si Carlo at tiyempong makikita iyon ni Sir Barry.

"Shusst hoy, kayong dalawa bakit kayo nagbabatukan? Anong ginagawa niyo?" Tanong ni Sir Barry na talagang tutok ang mata sa dalawa.

"Sir LQ, kaya ganyan pero uyy ang sweet nila, parang pinagbiyak na bunga." Hihirit ang isang estudyante at magtatawanan ang lahat.

"Parang may pinapahiwatig na magandang bagay, sila na yata ang bagong love team ng Campus." Pahirit pa ng isang estudyante.

 "Ano ba yan, pwede ba nating pag-usapan?"

"Alay wala ho Sir, may di lang ho kami pagkakaintindihan." Magsasalita si Rina pero pautal at di makatitig ng tuwid dahil sa kinukurot sa kilig ang puso.

Hindi pa natapos ang lahat ng kalbaryo ni Rina at ng tawagin ni Sir Barry upang magpakilala sa harapan ay lalong iigting ang kilig sa puso ng tanungin ito.

"Hi ako nga pala si Rina, 17 years old. Sa Batangas ako ipinanganak at nag-aral hanggang High School, bagong salta lang ako dine sa Maynila. Kayo ako...." Maaantala ang paglalahad ni Rina ng tanungin siya ni Sir Barry.

"Ay teka, saan ka pala iha sa Batangas?" Madali sa kanya ang tanong pero mauutal.

"Ah eeeehh, dati ho sa Agoncillo ho kami nakatira pero ngayon lumipat na kami ng Batangas City, Sir."

"Talaga? Magkababayan pala tayo Rina, taga-dun din ako."

Tatalikod at sabay sasambitin pero pabulong. "Alam ko, nakita nga kita eh."

Pilit man pinipigilan ni Rina ang nararamdamam kay Sir Barry dahil tingin niya ay hindi pa ito ang tamang panahon at gusto niya munang makapagtapos subalit nahihirapan siyang pigilan ang tibok ng puso, para na siyang mababaliw. Kapag uuwi si Rina galing eskwela ay nagta-trabaho naman ito sa isang flowershop at ang kanyang kinikita ay napupunta sa pangangailangan sa pag-aaral at nagtatabi din siya para sa kamag-anak ni Ms. Cruz na kanyang tinutuluyan. Habang nagtitinda si Rina ay biglang may tatawag sa telepono.

"Rina, Rina, may tawag ka!" Sabi ng kanyang ka-trabaho at tutungo si Rina sa telepono upang sumagot.

"Hello! Oh Graizel natawag ka, miss ko na kayo. Kamusta diyan, ang inay?"

"Tulala pa rin at walang pagbabago, ikaw kamusta na?"

"Ay mabuti at nakakapag-aral na ng kolehiyo. Ay siya nga pala may sasabihin ako sa'yo at di ka makakapaniwala."

"Ano ga yun ha?"

"Natatandaan mo pa ga ng panahong naggayak tayo sa mall at nagtungo ng Grocery, tapos may nakita akong makisig na lalaki na nakasalamin at naka-red checkered?"

"Ay oo, bakit mo ga naitanong iyan at saka pagkatagal na nun di pa nakakaligtaan ng isip mo?"

"Alay ikagugulat mo kasi di ko akalain, maestro ko pala siya sa Gen Psych namin."

"Anlah, pano nangyari iyon? Eh di ba dine pa yun naturo, ano yun, lumipat siya at diyan na rin nagmaestro?"

"Ay kaya nga ang kagulat pa, diyan din siya dati sa Batangas City nakatira at nagtuturo, kaya pala nakita natin siya."

"Ay siya, tingnan mo naman ang mundong ginagalawan niyo, pagkaliit at kahit saan ka yata magtungo, magkikita't magkikita kayo. Siya na marahil si Destiny Guy at True love mo."

"Ayan ka nanaman sa pagpupumilit mo na may pagtatangi ako sa kanya."

"Ay aminin mo na kasi na may pagtingin ka sa kanya. Na pinagpapantasyahan mo siya."

"Ay siya sige, kapag di ka magtigil diyan, magkalimutan ng naging magkaibigan tayo, magsawa ka." Pabirong sambit ni Rina.

"Ay di naman ire mabiro, teka ano nga palang ngalan ng lalaking nakita nata sa Mall?"

"Barry, siya si Sir Barry. Ay kung tutuusin sa Batangas City siya naturo at dati siyang Secondary teacher pero simula ng maging Psychology ay nalipat siya dine sa School na pinapasukan ko."

"Ay pagkagwapo pa rin ga ireng prince charming ng puso mo?"

"Ay oo, nakakayanig ang kanyang kakisigan at kay raming humaling sa kanya."

Pagkatapos nilang mag-usap ni Graizel sa telepono ay babalik na si Rina sa harap ng Flowershop at pabulong na mag-e-emote.

"Ano gang ireng nararamdaman ko sa kanya, paulit-ulit, di naman mawala eh. Bata pa ko at di pa ito dapat maramdaman. Ay naku Rina, mag-aral ka muna diyan at tuparin ang mga pangarap. Kaya ko 'to, pipilitin ko itong mawala, alang-alang sa kinabukasan aking tatahakin at ng inay." Biglang darating ang kanyang katrabaho.

"Hoy Rina, anong binubulong bulong mo diyan?"

"Ay wala ho, narepaso lang kasi Quiz namin bukas."

Pagkaraan pa ng dalawang araw at habang nagtuturo si Sir Barry ay may dalawang estudyante sa likuran ni Rina ang pag-uusapan ang kanilang Professor. Aminin man o hindi ay magkakaroon ng selos sa kanyang puso at sasawayin ang dalawa.

"Class, a Psychology has 8 areas and they are Clinical, Industrial...." Habang nagtuturo si Sir Barry ang pagbubulungan ng dalawang babae sa likuran ni Rina.

"Ang gwapo talaga ng prof natin at ang bata pa, artistahin ang dating at kahawig na kahawig niya si Paulo Avelino." Mahinang sabi ng babae.

"Tama ka diyan at kung ganyan lang prof natin, hay naku di na ko a-absent." Sabi pa ng isang babae.

"Bukod pa dun ay may pagkakataon na tayo upang araw-arawin siya. Hay Sir Barry, ako ang Future wife mo at akin ka lang."

"Boba, wala sa'yo, assuming di na nahiya, tapos kamag-anak pa ng Mayor." Biglang magsasalita si Rina kay Carlo.

"Carlo, pagkaingay naman ng nasa likuran nata este natin at di ko marinig ang tinuturo ni Sir, kalalantod ng mga bibig eh. Sarap pagsasampigahin." Biglang pagsasabihan ni Rina ang nasa likuran. "Ay excuse me pwede hong magsitigil kayo at di ko marinig ang itinuturo ni Sir." Titigil sa pag-uusap ang nasa likuran at gagatungan naman ni Carlo si Rina.

"Kaya mo ba sila sinasaway kasi nagseselos ka di naiingayan?"

"Kabanas ka talaga Carlo, FYI hindi ako selosa at lalong di ako nagseselos, di ko naman siya gusto." Patumanggi ni Rina kahit halata sa mukha ang pagkaselos simula ng marinig niya ang sinabi ng dalawa.

Chapter 5

Mananatiling may pagtingin si Rina kay Sir Barry hanggang sa sumapit ang sumunod na semestre subalit biglang magbabago ang kanyang nararamdaman na animoy na-turn off ng sa di sinasadya ay may matutuklasan siyang lihim sa tunay na pagkatao ni Sir Barry habang sila ay nasa Canteen. 

"Uy Rina, paparating yung lalaking type na type ng Cardiovascular mo." Sabi ng kasama nito si Carlo na abala sa paglantak.

"Saan, bakit di ko naman makita?" Tanong ni Rina kay Carlo na kakikitaang nasasabik.

"Uy, hinahanap niya, ibig sabihin totoo ang mga patutsada ko sa'yo?"

"Pagkakulit mo naman, giit ka ng giit eh wala nga kong nararamdaman sa kanya, ilang beses ko bang nasabi sa'yo." Habang nagtatalo ang dalawa sa di inaasahan ay mabubunyag nila ang totoong pagkatao ni Sir Barry at hindi sila makapaniwala sa nakita.

"Oh my Sis, nakita mo yun?"

"Ay oo nakita ko nga." Magkasabay na magre-react ang dalawa. "Oh my gieh, isa siyang.... Paminta!"

"Alam na Sis, may pagkabinabae pala 'yan. Saklap noh. Kaya pala pag Prof natin siya, kapansin-pansing mas touchy sa mga boys at interesadong pag-usapan ang Lovelife nila. Gwapo pa naman siya pero sayang at bading pala. Aminin mo na kasi, nagustuhan mo siya, nagba-blush nga mukha mo. Hindi ka na maaaring magkaila." At saka aaminin ni Rina na nagkagusto siya kay Sir Barry.

"Sige na nga, tutal friend kita at mapilit, aamin na ko. Oo nagkakagusto ako sa kanya magmula ng makita ko siya kasi gwapo at matangkad ito pero naglaho na yun ngayon ng malaman kong kabaro mo pala."

Dahil sa nalaman ni Rina na ang lalaking nagbibigay pintig sa kanyang puso ay isang binabae, tuluyan ng maglalaho ang pagtingin ni Rina sa kanya at iisiping para walang nangyari. Hindi makapaniwala si Rina at siya ay matutuwa dahil nagwakas din ang kanyang pagtingin at makakapag-aral na ng maayos. Dumadalaw-dalaw si Rina sa pamilya niya sa Batangas tuwing bakasyon at dahil likas kay Rina ang pagiging masipag at matiyaga, nakatungtong na siya ng Second year subalit hindi pa sapat ang kanyang natutuhan upang gamutin ang kanyang ina kaya lalo pa siyang magkukumahog na mag-aral at isasantabi ang love life.

"Ay Kuya! Kuya ang ate narine, nadalaw." Pasigaw umano ni Myla na sabik na sabik na mahagkan ang kapatid at ng magkaabot ay magyayakapan. "Ate na-miss kita."

"Na-miss din kita Myla, kamusta na kayo dito?"

"Dito? Ano yun?"

"Ang dine ay salitang dito kapag sa Maynila ka, ah kamusta na kayo? Ayos ba ang kalagayan niyo?" Mapapakwento si Myla at habang sila ay nagkukwentuhan ang biglang naman pagdating ni Graizel at sila'y magyayakapan.

"Rina!" Pasigaw ni Graizel

"Graizel!" Pasigaw ni Rina, magsasalubong ang dalawa at magyayakapan.

"Ay Rina di ka man lang nagpasabi, paparine ka pala."

"Surprise and I'm back. I miss you so much."

"Gaano ka ga katagal dine ha?"

"Dine ako hanggang sa magpasukan para makasama ko kayo ng matagal. Kamusta na ang kalagayan ni Inay, gumagaling na ba siya." Papasok ang tatlo sa kwarto at kakausapin ni Rina si Aling Menang. Wala pa ring pagbabago at nakatulala pa rin ito.

"Inay, tagal na din bago tayo magkita. Alam mo nay, Second year college na ko sa darating na pasukan at dalawang taon na lang, magtatapos na ko at maipapagamot ko na kayo. Miss ko na kayo nay, sana gumaling na kayo. Pangako Nay mas lalo ko pang pag-iigihan ang pag-aaral para kapag naging ganap na kong Registered Psychiatrist, magagamot ko na kayo. I love you nay." Sambitla ni Rina sa ina.

"I love you din Lukring." Mangiyak na sabi ni Aling Menang.

"Inay, wala na po si Itay, ilang beses ko bang sasabihin sa inyo at di na siya babalik." Hahagulhol ng lakas si Aling Menang at magmamaktol.

"Hindi totoo yan! Buhay pa siya, buhay pa ang Lukring ko. Lukring mahal ko dine ka lang, huwag mo kong iiwan!" Hahawakan ni Aling Menang ang braso ng anak dahil inaakala niyang siya si Mang Lukring.

"Inay ano ba, tanggapin mo ng wala na siya, pakiusap." Magmamaktol muli si Aling Menang at sa di sinasadya ay matutulak si Rina palayo.

"Hindi buhay pa ang Lukring, buhay pa siya huhuhuhu!"

"Ay ate kami na dine, lumabas ka na." Tutulungan ni Myla si Rina na makatayo at aalalayan palabas. Lalabas din si Graizel at mag-uusap silang dalawa.

"Friend, ay ayos ka lang ga?" Nag-aalalang tanong ni Graizel.

"Ayos lang ako, huwag mo ko alalahanin. Ganun pa rin pala ang inay at lalo pang lumalala. Napapakain niyo ba siya ng maayos?"

"Ay oo, pinapakain nila Myla pero balewala kasi tinatapon niya lang at hinahagis ang plato. Nasugat na nga ang kapatid mo ng limutin niya ang nabasag na plato at ilang ulit ng nababasagan ng plato. Ito naman ang kaka Danilo mo, ayun nasigawan ang inay mo kasi naubusan na ng pasensiya. May mga araw na nagsisigaw-sigaw ang nanay mo at nagwawalang tila hayop. Muntikan ng dumating sa puntong ibig na nilang itali pero di magawa, kasi naawa sila."

"Isang taon lang ako nawala, grabe na pala ang nangyayari dito at sa totoo lang, naawa na ko kasi di na biro ang dinadanas nila."

"Psychology Student ka di ga? Alay natukoy mo na ga kung anong sakit ang kinakaharap ng nanay mo?"

"Hindi pa nga, basic pa lang ang itinuturo sa amin but I think she suffers from Major depression pero di pa ko sure kasi maraming criteria ang dapat tingnan to identify it exactly."

"Alay paano yan? Kung di ka pa sure anong balak mo?"

"Ipapagpatuloy ko ang pag-aaral bilang Psychology Student to know how to cure her condition at nag-iipon na rin ako para sa kanyang therapy at Counseling, matagal-tagal iyon. Kailangan kong magtapos para kay inay at ayaw kong isipin ang mga distraction na gugulo at hadlang sa balakin ko."

"Ay nalukot na ang mukha mo sa lungkot eh pero maiba tayo ng usapan, kamusta na kayo ni Barry your love?"

"Ayun? Bayot pala at saka di ko na siya type, nagsawa na ko. Isa pa, isa din siya sa distraction sa pangarap ko kaya hangga't maari ay isinasara ko muna ang puso sa mga lalaking magbabalak sa akin at ayaw ko munang lumagay sa love life. Pangarap ko, kapag nakapagtapos na ko sa pag-aaral at naipagamot si inay, saka na ko makikipagrelasyon at bubuo ng pamilya. Gusto ko may magandang buhay at kinabukasan ang magiging anak ko at natatakot ako kung matutulad sila sa amin na ipinanganak na dukha at naghihikayos araw-araw.."

"Ala eh, pagkaganda naman ng iyong sinambit at balak sa magiging anak mo. Baka sa kakatanggi mo sa mga lalaking magkakandarapa sa'yo, ay siya at baka maging Sultera ka."

"Kung may pagmamahal siya sa 'kin, matuto siyang maghintay."

Habang nagbabakasyon si Rina sa kanilang bahay ay siya ang nag-aaruga at nagpapakain kay Aling Menang samantalang abala si Myla sa pag-i-inquire para sa pagtungtong nito sa Kolehiyo. Ibig na din sana ni Myla na sa Maynila magkolehiyo gaya ng kanyang ate subalit di pinahintulutan ni Rina pagkat walang magbabantay sa kanilang ina oras na bumalik na siya ng Maynila at nasa trabaho si Danilo.

"Inay oh, kumain ka na." Susubuan ng lugaw ni Rina si Aling Menang pero di agad ibubuka ang bibig. "Inay ano ba, kumain ka na. Magkakasakit ka na niyan sa ginagawa mo, subo na." Ipipilit ni Rina na ipasubo ang kutsarang may lugaw pero biglang ihahagis iyon ni Aling Menang at sisigaw.

"Gusto ko Lukring! Gusto ko ang Lukring lang ang magpapakain, di ikaw!"

"Nanay, wala na po si itay Lukring, kumain na kayo." Mahinahong pakiusap nito sa ina.

"Hindi! Hindi! Buhay pa ang Lukring! Nandito siya dinadalaw na ko." Sa isang iglap ay mapapaisip ng paraan si Rina para mapakain ang ina.

"Dumalaw ba nay, kailan?"

"Kanina, usap pa nga kami tapos sabi niya ipapasyal niya ko."

"Oo pasyal ka ni Lukring mamaya pero kumain ko muna."

"Talaga? Ipapasyal niya ko." Biglang aaliwalas ang mukha ni Aling Menang.

"Ay oo nay pero bago yan, kumain muna tayo." At susubo na nga si Aling Menang. Biglang papasok sa kwarto si Myla galing sa Eskwelahang kanyang pinag-inquire.

"Kamusta ang pag-i-inquire, may nahanap ka na bang school?"

"Ay wala nga ate, parang gusto ko din ng Psychology gaya mo, para makatulong kay inay."

"Kaulaga mo ire, ano sa Maynila ka din mag-aaral?"

"Ay tama ka at saka ayaw mo ga, may makakasama ka na sa pag-aaral."

"Hindi mo ba nakikita ang kalagayan ni inay ngayon. Si Kuya Danilo hindi naman madalas nandito kasi may trabaho, tapos ako, hindi din pwede kasi nag-aaral ako sa Maynila, sino magbabantay at mag-aalaga kay inay aber?"

"Ay ate naman, narine naman ang ate Graizel, bakit di siya ang magbantay at alaga kay inay."

"Anlah, inisturbo mo pa ang tao tekang may trabaho iyon. Di sa ayaw kitang isama pero di talaga pwede Myla, pasensiya na."

"Gusto ko lang naman makatulong kay Inay ate. Kung ayaw mo talaga, diwag!" Tatakbo palayo si Myla dahil sa tampo.

"Myla! Myla! Bumalik ka dito, nag-uusap pa tayo." Sisigawan nito si Myla subalit di ito babalik.

Hindi pinayagan ni Rina si Myla sa kagustuhan nitong makapag-aral sa Maynila gaya niya at magkakaroon ng tampo sa dibdib ni Myla. Sa kagustuhan ni Rina na maibalik sa dating ayos ang kanilang pagsasamahan bilang magkapatid ay gagawa ito ng paraan at lalapitan si Myla subalit hindi siya pinapansin at madalas ay umiiwas. Kahit para kay Rina, mahihirapan siyang makuha muli ang loob ng kapatid ay di pa rin ito sumuko hanggang ng araw na bumabayo ang Hanging Habagat at sinabayan pa ng pagkulog at pagkidlat, makakaramdam muli ng takot si Myla at magtatago, dadamayan naman nito ni Rina at pipiliting mapalagay ang loob hanggang sa magkaayos ang dalawa.

"Oh Myla, nagtatago ka diyan? Takot ka pa rin ba sa kulog at kidlat?" Hindi sasagot ang kapatid at patuloy na madarama ang takot. Nang hindi umiimik si Myla, lalabas na ng kwarto si Rina subalit pipigilan nito ng kapatid.

"Ate, ate, dumine ka lang, huwag kang alis." Pakiusap ni Myla sa kapatid at mapapatigil si Rina. 

"Oh, bakit mo ko pinapatigil? Akala ko ba galit ka sa akin?"

"Basta ate, dine ka lang, natatakot ako please." At sasamahan nga ni Rina si Myla.

"Ay ate, hindi ga Psychology student ka, ano ga ire at may takot ako sa kulog at kidlat magmula ng bata pa?" Tanong ni Myla kay Rina na talagang interesadong malaman kung anong tawag sa dinadanas niya.

"Astraphobia, mayroon kang Astraphobia, kung saan may fear ka in both lightning and thunder and even the storm." 

"May pag-asa pa bang mawala ang takot ko? Kasi ayaw ko na ng ganire. Kapag nakulog at kidlat, lagi na lang ako natago kahit nasa school ako. Alam mo naman, matagal ko na itong problema."

"Huwag kang mag-alala, di lang ikaw ang may Phobia o takot, marami kayo at turo ng prof ko, lahat tayo ay may kahinaan kaya normal lang iyang Phobia. Magiging Abnormal iyan kung di mo nare-regulate ng wasto ang Phobia. Bukod pa dun ay may reason why the other people having a phobia and just because of their experience in a particular situation that not pleasant for them and got traumatized."

"Kung ganon ate, alay bakit ako, wala naman akong karanasan pero may Astraphobia ako na sinasabi mo?"

"I've forgot to tell you na may mga taong ipinanganak na may Phobia na though they have no experience. Ah may naisip ako, gusto mo bang mawala ang Phobia mo sa kulog at kidlat?"

"Oo gusto ko, pero ano gang gagawin?"

"Tara labas tayo at maligo sa ulan." Aayain ni Rina na maligo sa ulan si Myla sa kabila na takot ito sa Thunderstorm pero di ito papayag.

"Nahihibang ka ga, tekang nakidlat, paliliguin mo ko sa ulan, ayaw ko."

"Sige bahala ka, habang buhay mong mararanasang matakot sa kulog at kidlat."

"Sige na nga maliligo na ko, basta samahan mo ko." Mapipilitan si Myla na maligo sa ulan sa kabila na ito'y natatakot kasama si Rina. Makakaramdam ng aliw si Myla habang nagliliwaliw sa malakas na buhos ng ulan na siyang mag-aalis ng kanyang takot.

"Hooooh! Ay ate tingnan mo di na ko natatakot sa kulog at kidlat. Nakaka-enjoy pala maligo sa ulan, ang sarap sarap."

"Oh see I told you and it's work."

"Thank you ate at pagkagaling mo, ikaw ang nag-alis ng Phobia ko eh."

Dahil doon at tuluyan ng bumalik sa dating ayos ang pagsasamahan nilang magkapatid. Habang masayang-masayang naliligo sa ulan ang dalawa ay biglang magsisidatingan ang mga tao at magpapanik. Inalam nila Rina ang dahilan kung bakit sila nagpapanik at magugulantang sa malalaman at magsisilikas. 

"Bilisan niyo, bilisan niyo, baka abutan tayo.." Sigaw ng mga tao habang kumakaripas ng takbo.

"Oh anong nangyare, bakit nagsisipagtakbuhan kayo?" Tanong ni Rina sa mga ito.

"Yung ilog, naapaw na at bumigay na rin ang dikeng nilagay namin, anumang oras ay darating na ang baha kaya magmadali kayo sa paglikas.!"

"Ha, gaano ba kataas ang baha?"

"Mga lagpas tao na at baka abutin kayo kapag di pa lumikas! Bilisan niyo na." At magmamadali na nga sila Rina upang ilikas ang lahat ng gamit paitaas.

"Myla, bilisan mo, tulungan mo kong itaas ang mga gamit sa ikalawang palapag pati ang inay."

Paspasan nilang iniaakyat ang lahat ng mga kagamitan pero sa bilis ng pangyayari ay hindi lahat ng gamit ay naitaas nila at inabutan ng baha pero naiakyat naman nila si Aling Menang bago pa man rumagasa ang baha. Nakaligtas ang mag-ina mula sa delubyong bitbit ng Habagat at pagkahupa ng baha ay tumambad ang napakakapal na putik at nagkalat kalat na bato sa kanilang lugar. Marami din napinsalang gamit at di na mapapakinabangan subalit nananatili pa ring masaya si Rina kahit hindi maganda ang kinasapitan pagkat walang ni isa sa kanila ang nalagasan ng buhay.

"Ay ate, pagkagrabe naman ang sinapit nata mula sa Habagat ire. Hindi ko inasahan na marami palang ulang ibubuhos kahit wala dine ang Bagyo." Sambit ni Myla kay Rina habang abala sa pagtatanggal ng putik sa mga gamit.

"Kaya nga pero mapalad tayo dahil nakaligtas tayong lahat, salamat Lord at di mo kami pinabayaan." Habang naglilinis ang dalawa ay biglang bibisita sila Ms. Cruz at Graizel. "Tita! Natutuwa ako't nakaligtas kayo!"

"Alerto kasi kami at bago dumating ang baha, nakalikas na kami, kayo, bakit narine na? Hindi ga kayo lumikas?"

"Hindi ho Tita at nasa ikalawang palapag lang kami ng panahong bumabaha."

"Abay maigi naman at di kayo inabot ng baha at kapalad niyo. Ang Kuya Danilo bakit di niyo kasama?"

"Natawagan na ho namin siya at sabi ligtas naman daw pero di makauwi dito kasi na-stranded sa daan. Alay mataas pa raw ho ang baha doon."

"Ay siya nga Rina at ang ibang bahay doon sa kabilang bayan, nalubog sa baha at bubong na lang ang nalitaw. Nagpapasalamat ako at di niyo sinapit ang sinapit nila." Mapapansin ni Rina kanina pa walang imik si Graizel at makikitang di matamlay ang mukha.

"Oh Graizel, kanina pa kami naghuhuntahan, di ka man lang naimik. Natutuwa ako at ligtas ka. Kamusta?" Biglang lalapit si Graizel kay Rina at yayakap.

"Ang totoo niyan Rina...." Mapapahagulhol si Graizel.

"Oh bakit ka naiyak, anong meron?" Subalit si Ms. Cruz na ang sasagot sa katanungan ni Rina at maglalahad.

"Rina ang totoo niyan, kaya kami naparine dahil gusto naming ipabatid sa'yo na sinawing palad ang pamilya ni Graizel dahil nalunod sa baha at siya na lang natira. Nadatnan ni Graizel ang bahay nila, wasak at parang walang natira, nakita niyang wala ng buhay ang mga kaanak nito at pagkasaklap ng naganap sa kanya."

"Totoo ba yun Graizel?" Iingli ang mukha ni Graizel paitaas-baba at maluluha si Rina.

"Condolence Graizel. Ikinalulungkot ko ang pagpanaw ng pamilya mo. Huwag kang mag-alala, andito lang kami."

"Salamat. Huhuhuhu!" Sambit ni Graizel na luksang-luksa.

Magmula ng mawalan ng mahal sa buhay si Graizel ay kinupkop na ito ni Ms. Cruz at itinuring na kabahagi ng kanyang pamilya. Samantala at habang nanonood ng balita sa telebisyon si Rina at Danilo at dahil likas sa kanya ang pagiging matulungin ay makakaramdam ito ng awa sa dibdib sa mga nasalanta na lalo pang magtutulak sa kanya upang ipagpatuloy ang kursong Psychology subalit kokontrahin ni Danilo.

"Pagkatindi naman ire ng Habagat, di pa yan Bagyo pero karami ng namatay at nasalanta eh. Kaawa-awa naman ang dinanas nila." Sabi ni Danilo kay Rina.

"Kaya nga kuya, tama ka. Saka ang iba na nawalan ng mahal sa buhay, nasiraan na ng bait at di na kinaya ang problema. Kaawa-awa naman, namatayan na nga, nabaliw pa. Gusto ko silang tulungan at tama lang na kumuha ako ng ganitong kurso."

"Abay, tama ga ang naulinig ko sa'yo, ganyang trabaho na ang tatahakin mo, baka mamaya niyan ay pagsisihan mo Rina kasi mahirap."

"Nagkakamali ka diyan kuya, nararapat lang sa akin na kumuha ng ganitong kurso, di lamang kay inay, kundi sa lahat ng taong may kapansanan sa pag-iisip. Layunin kong makatulong at gamutin sila kahit alam kong mahirap. Nagawa ko ngang alisin ang pagka-astraphobic ni Myla, kaya makakaya ko din iyon kay inay at sa iba pa. Disidido na kong maging isang Psychologist someday kuya at paninindigan ko na yun."

"Ay sige tingnan nata kung matutupad iyan, basta di na namin kasalanan kung mabigo ka, kasi desisyon mo 'yan."

"Magtiwala ka sa akin kuya, magagawa kong ibalik sa katinuan ang inay ng di kailangan ng tulong ng isang Psychiatrist."

Chapter 6

Pagpatak ng Hunyo at dahil malapit na ang pasukan, nagpaalam na si Rina sa kaanak nito sa Batangas at bumalik na ng Maynila upang ipagpatuloy ang pag-aaral. First day of their class ng makilala ni Rina ang isang Professor, saksakan ito sa Cute at nag-uumapaw ang kapogihan at medyo bata-bata pa. Bukod pa dun ay baguhan lamang ito sa kanilang Unibersidad pero dahil likas sa kanya ang pagiging kengkoy at palabiro kapag nagtuturo at nakakaaliw, nahuli niya agad ang loob ng karamihan sa mga estudyante at aakalaing marami ng ka-close. Dahil sa taglay nitong kakisigan, marami ang mahuhumaling at mabibighani sa kanya subalit sa kabila niyon ay tila manhid ang puso ni Rina pagkat walang madarama ni katiting na pagtingin at para sa kanya, hindi pa niya handang buksan ang puso para sa kahit na sinong lalaki at gusto niya munang tuparin ang mga minimithing pangarap.

"Sino pala ang susunod nating prof?" Tanong ni Rina sa kanyang mga kaibigan.

"Sabi nila si Sir Jino raw." Tugon nila sa kanya.

"Sir Jino, sino yun? Naging prof niyo na rin ba siya sa previous subject niyo?"

"Hindi pa at saka baguhan lang daw iyon." Habang nagpapalitan sila ng kuro-kuro ay biglang papasok ang pinag-uusapan nilang Prof. "Huwag na tayong maingay, andiyan na siya."

"Good afternoon class, hi I'm Jino Russel Cojuangco, graduated from my Alma Mater UST batch 2010....." Habang nagpapakilala sa harapan si Sir Jino ay magbubulungan ang nasa likuran tungkol sa kanya at di maiiwasang ikumpara siya sa professor na kinahuhumalingan din ng karamihan na si Sir Barry.

"Wow ang gwapo naman ng Prof na yan, mukhang may makakatalo na kay Sir Barry sa campus natin." Sabi ng isang estudyante na namumula ang mukha sa kilig.

"Ang cute at bata-bata pa. Lamang ng maraming paligo kay Sir Barry. Si Barry silahis naman iyan." Biglang sasabat si Rina sa usapan ng dalawa.

"Silahis? What do you mean, it means Sir Barry is a Bisexual, I'm a Right?"

"Yes you're right, bisexual nga si Sir Barry and thus he may attract both Male and Female." Magugulat si Rina sa nalaman.

"Hindi pala bakla si Sir."

"Tama hindi siya bakla o homosexual, actually nagkaroon nga yan ng GF pero naghiwalay ng malaman na Bisexual si Sir." Tsika ng babae sa kanya.

"Wow alam na alam mo ahh, may pagkatsismosa ka din pala. Mahilig niyong pag-usapan ang buhay ng iba."

"Dah! Matanong ka kasi at saka yang bago nating prof, gwapo na nga, di pa nakakapanghinayang, iyang si Sir Barry, sayang na sayang." Sabi ng katabi niyang babae, habang nagkukwentuhan sila Rina ay di niya mamamalayang tinatawag na ang pangalan for attendance.

"Charina Mae Sandoval." Sambit ni Sir Jino pero di agad sasagot si Rina. "Charina Mae Sandoval? Absent ba si Charina?" Saka maririnig ni Rina na tinatawag na siya.

"Present sir!" Malakas na sambit ni Rina.

"Charina, ilang beses ka ba inire ng nanay mo?" Pabirong hirit ni Sir Jino sa kanya.

"Inire? Isang beses lang po Sir." Magtatawanan ang lahat.

"Talagang sinagot mo si Sir, eh hinihiritan ka lang niya kasi di ka nasagot ng tinatawag ka niya hahahaha!" Sabi ng katabi niya.

"Ah ganun ba, kaya pala ang Weird ng tanong niya, hinihiritan na niya pala ako, pero nakakatuwa siya at palabiro." Sagot ni Rina sa katabi.

"Cheska Magulay!" Sasagot ang kanyang estudyante at matapos ay hihiritan muli. "Talaga Magulay apelyido mo? Alam mo kailangan kita araw-araw para di ako magkasakit."

"Bakit naman Sir?"

"Kasi ang sustansiya mo eh." Maghihiyawan at tawanan ang lahat maging si Rina.

Nang uwian na at kahit tapos na ang kanilang klase ay patuloy pa rin nilang pag-uusapan si Sir Jino maliban kay Rina na walang kibo at tila di interesado sa pinag-uusapan nila hanggang sa mauwi sa pagtatalo.

"Ang saya pala ng klase kapag si Sir Jino ang prof natin, nakakatuwa." Wika ng kamag-aral ni Rina at kaibigan na si Micah.

"Oo nga pampa-good vibes ng araw. Saka mabait at di istrikto pero yun nga lang, ang kulit magturo at daming harot sa katawan. Okey na rin yun, atlis makwela." Sabi naman ni Rosa.

"Tapos 10 absences sa kanya bago ka ma-FDA eh samantala sa iba nating prof, 3 or 4 absences lang, drop na agad, grabe gusto ko na siya." Sabi naman ni Catarina.

"Oy, Catarina, maawa ka nga kay Sir Jino, bata pa siya at tanga naman niya kung mapupunta sa'yo." Sabi ni Micah at mapapansin nilang kanina pa walang imik ang kasamang si Rina.

"Oy Rina, ayos ka lang? Sa ating magkakasama, ikaw ang Most behave. May problema ba?" Tanong ni Micah sa kanya.

"Ah wala, wala at saka wala naman dito ang tao, kanina niyo pa pinag-uusapan."

"Halah bakit? Kung makapagsalita ka naman, parang ayaw mo sa kanya at iritable noh." Sabi ni Rosa.

"Di naman sa ayaw ko, awkward lang kasi kung ang topic natin, ibang tao na wala at di naman natin kasama. Kung pag-usapan niyo siya, parang humaling na humaling kayo at sabik na sabik, bakit ano bang meron dun?"

"Rina, di awkward na pag-usapan namin siya o ibang tao kasi karapatan nating maghayag ng komento kung di naman nakakasira ng damdamin at buhay ng tao. Saka sino ba naman ang di mahuhumaling sa kanya, bukod sa gwapo, magaling at nakakatuwa pa magturo. Saan ka pa?" Tugon ni Rosa sa kanya.

"Nakakatuwa at magaling Oo, I appreciate that pero gwapo, parang di naman, maputi lang siguro?"

"Rina, nabubulagan ka ba, at ano ka ang gwapo niya kaya, tapos ang ganda pa ng mga mata at makangiti, kala nakakaakit." Wika ni Catarina.

"Cheap mo naman tumingin, gwapo na yun para sa inyo, eh wala pa nga sa kalingkingan ng sikat na artista at Model eh. Naku tigilan niyo ang kahibangan kay Sir, baka pagsisihan niyo sa bandang huli."

"Di kami nahihibang at naku Rina, ang mabuti pa ay manalamin ka ng sa ganon ay malaman mo na tama ang sinasabi namin  Malabo lang paningin mo kaya mo yan nasasabi." Sabi ni Rosa.

Isang araw at habang nagmamadali si Rina sa pagkilos, sa di sinasadyang pangyayari ay makakasalubong niya si Sir Jino at mababangga.

"Ay! Sir sorry, di ko sinasadyang mabangga kayo."

"Okey lang Rina, sanay naman ako, parating binabangga tapos iiwanan na parang di ako nakita." Pabirong hirit nito kay Rina.

"Ay di sir, nagkakamali kayo at sorry na."

"Ganun na lang ba 'yun Rina, sorry lang at dahil binangga mo ko at nagusot mo ang suot ko, may minus ka sa 'kin mamaya sa Quiz natin."

"Sir naman, walang ganyanan, nag-aral ako ng mabuti tapos babawasan mo ko, paano na kinabukasan ko?"

"Hala drama nito at di ka mabiro, sige na pumasok ka na, baka late ka na." At aalis na si Rina palayo kay Sir Jino.

"Bye Bye Sir."

Habang nag-aaral si Rina para sa pagsusulit nila sa Statistics at sa pagpasok ni Sir Jino ay muli itong hihirit ng joke sa estudyante at tawanan muli ang buong klase.

"Yung totoo class, bakit ang unti niyo ngayon? Inuna ang landi at mally kaysa quiz."

"Sir suspended na daw ang klase kasi may paparating na supertyphoon." Pabirong sambit ng estudyante sa kanya.

"Anong Supertyphoon? Lumilipad ba 'yun? At mukha niyo ang ganda ng ganda ng panahon suspended ang klase, ayaw niyo lang mag-quiz eh. Lahat ng nandito ngayon, may plus 10 sa quiz ha." Maglulundagan sa tuwa ang mga estudyante.

"Talaga Sir?"

"Unli ka, oo nga eh."

"Ang bait talaga ni Sir Jino, parati tayong may plus point sa kanya." Wika ni Rosa kay Micah.

"Tingin ko malabo ngang bumagsak tayo sa kanya." Papasok bigla ang isang kamag-aral ni Rina na naka-blonde ang buhok at pagti-tripan ni Sir Jino.

"Wow andito pala ang pinagsamang Legally blonde at si Goldy." Hahawakan ni Sir Jino ang buhok.

"Sir naman eh, pinagtitripan mo nanaman ako."

"Bakit Ms. Bobita de amor, problema mo?" Magtatawanan ang lahat sa sinabi niya. Matapos ang kanilang maikling pagsusulit.

"Ang highest para sa pagsusulit na ito, walang iba.... Walang iba kundi si Charina Mae Sandoval! Congratulation. Ah Rina, i-share mo naman ang talino kay Ms. Bobita de amor, baka kasi ulitin niya ang subject na 'to." Pabirong hirit ni Sir Jino sa kanya at biglang sasabat ang babaeng naka-blonde na buhok.

"Sir Excuse me, pasado kaya ako."

"Ah pasado ba? Aysus nangopya ka lang eh kaya ka nakapasa."

Nang sumunod pang araw at habang nagtuturo si Sir Jino ay makikita niya ang kanyang estudyante na kung pagmamasdan ay mala-biyernes santo ang mukha, lalapitan niya at muli, hihiritan ng lines.

"Okey ka lang ba iha?" Tanong ni Sir Jino sa kanya subalit di iimik.

"Huwag mo siyang isipin, lalaki lang iyan. May magmamahal pa sa'yo."

"Ay sir naman eh. Gusto ko na nga siyang kalimutan, pinapaalala mo pa. Ang labo niya kasi, di ko ma-gets."

"Alam mo ang pagmamahal parang Stats lang iyan, sa una mahirap intindihin pero kapag pinag-aralan mo, saka mo maiintindihan at matutuhan ang mga pasikot-sikot. Di mo kasalanan kung sa unang pagkakataon ay magkamali ka." Magtatawanan at maghihiyawan muli ang lahat. Nang kanilang uwian.

"Alam niyo, bukod sa ugali niya tayong patawanin at mangtrip ng estudyante, ang bait niya din pala. Biruin, siya pa mismo ang lumapit sa isa nating kaklase at nagpayo pa. Approachable talaga siya." Sambit ni Rina sa mga kasamahan habang naglalakad palabas.

"Ay oo nga Rina pero teka, parang may nag-iba sa'yo. Dati kapag pinag-uusapan namin si Sir Jino, iritang irita ka pero ngayon ikaw na mismo ang nag-o-open." Sabi ni Catarina sa kanya.

"Paano naman kasi, napakabusilak ng kanyang kalooban at mahilig pang magbigay ng mga incentive, parang ang gaan niya maging prof sa atin at chill chill lang."

"Tama ka diyan Rina, maski ako napansin ko yun sa kanya at bukod sa gwapo at maalindog, siya na siguro ang pinakamabait na professor na nakilala ko, nakakatuwa pa at pampatanggal ng stress." Sambit naman ni Rosa.

"So Rina don't tell us na pati paningin mo sa kanya nagbago na din." Sambit naman ni Micah.

"Na gwapo siya? Hindi pa rin, mabait at palabiro lang siya pero cute, pwede na rin."

Sa araw-araw ng kanyang pagpasok at sa kadahilanan madalas makita ni Rina ang mga magagandang katangian ni Sir Jino katulad ng pagiging palabiro, palakaibigan at mabait pero minsan ay Touchy, sa di inaasahan ay unti-unti ng mahuhulog ang loob ni Rina sa kanya at di akalain na may kasunod pang lalaki na magpapatibok muli sa puso niya at sa isa muling Professor. Isang araw ay di nakapasok si Sir Jino dahil sa ito'y may karamdaman.

"Class, wala tayong klase sa Statistics, masama raw ang pakiramdam ni Sir Jino at maaga ang uwian mamaya." Sabi ng kanilang Class president na si Jonna at parang maglulundagan ang lahat sa tuwa maliban kay Rina.

"Ang saya-saya nila, dapat ako din masaya pero bakit ganito, parang may kulang sa araw ko, parang may hinahanap ang nasa loob ko?" Bulong ni Rina sa kanyang sarili na di maipaliwanag ang dapat maramdaman.

Makalipas ang isang linggo at ng gumaling si Sir Jino ay bumalik na ito sa pagtuturo, doon ay parang makakaramdam si Rina ng parang kilig sa dibdib at mahihiya.

"Uy Rina, pakitanong nga kay Sir kung tama ba itong sagot ko, please." Hindi agad makakalapit si Rina dahil sa namamayaning hiya.

"Ikaw na, Micah, ikaw na lang lumapit sa kanya at magtanong, may ginagawa pa ko eh."

"Paki lang naman Rina at saka may nahalata ako sa'yo, bakit parang ilang araw mo ng di kinakausap si Sir? Dati nakaupo ka sa harapan at ikaw parati ang nagtatanong sa kanya, tapos ngayon nandito ka na sa likuran at tatahitahimik, may problema ba sa kanya?"

"Ah ehhh." Mag-iisip si Rina ng idadahilan.

"Ano magtapat ka, may di ba kayo pagkakaintidihang dalawa?"

"Ahh ehh, wala wala at saka bakit mo naman naitanong iyan? Lumipat ako dito kasi malamig sa harapan."

"Eh bakit ang tahimik mo at di nagtatanong?"

"Teka, teka muna, alam mo ang kulit mo naman. Di ba pwedeng intindihin mo na lang ang ginagawa mo diyan, okey?"

Hindi pa natapos ang lahat at ng uwian nila ay walang masakyang dyip si Rina patungo sa kanila dahil punuan, ayaw man niya at dahil walang choice ay sumakay na siya ng FX. Pagkasakay ni Rina ay may nakita siyang lalaking nakaupo sa harapan, dito ay paghihinalaan niyang si Sir Jino ang nakaupo sa harapan subalit di matawag sa takot na mamaling akala at di siya sigurado sa nakikita.

"Teka, si Sir Jino ba yung nasa harapan? Imposible naman eh ang aga pa para umuwi siya." Sabi ni Rina sa loob-loob.

"Parati kasi siyang nasa isip, kaya iyan namamalik mata na ko, hindi, hindi siya yan. Pero hindi eh, paano kung siya yan. Tawagin ko kaya para malaman ko na tama ang hinala." Babalakin niyang tawagin subalit di magawa pagkat pinangungunahan ng hiya. Gagawa ng paraan si Rina upang mapalingon ang lalaki at pagkalingon.

"Hi, Sir Jino." Ngingiti at kakaway sa kanya si Sir Jino na lalo pang magpapaigting sa kanyang nararamdaman.

"Ay oo nga, tama siya nga yun, sayang di ko pa nakatabi." Sabi nito sa loob-loob at pagkakababa ni Sir Jino ay tila manghihinayang si Rina.

"Ay bumaba na siya, ano ba yan di man lang ako nakapagpaalam, layo ko kasi sa kanya eh." Nanghihinayang sambit ni Rina sa sarili. Pagdating ni Rina sa bahay ay lalapitan ito ni Aling Ester at kakausapin subalit di kikibo sa lalim ng iniisip.

"Tingnan mo Rina, nakarami ako ng benta ng kwintas at sampaguita ngayon, tiba-tiba nanaman ako nito at saka yung sobra, ibibigay ko sa'yo bilang allowance para makapag-ipon ipon ka pampagamot sa nanay mo." Mapapansin ni Aling Ester na tulala si Rina at walang imik sa kabila na dumadada ito.

"Shut uy, lalim ng iniisip mo diyan ah. Kanina pa ko nagsasalita di ka man lang naimik." Saka mamalayan ni Rina.

"Ah sorry po, dami lang po kasi ginagawa sa eskwelahan kaya ako ganito. Ano po ulit sinabi niyo."

"Ay Rina naman." At uulitin ang kanyang sinabi at matapos, papasok na si Rina sa kwarto at kakausaping mag-isa ang sarili.

"Rina, Rina, makinig ka, kaya ka nandito kasi para mag-aral at tuparin ang pangarap, hindi yung maghanap ng karelasyon at lumandi. Nakakainis, akala ko ba tapos na ito matapos mawala ang nararamdaman ko kay Sir Barry, tapos heto nanaman muli. Sir Jino naman, bakit ka pa kasi dumating sa buhay ko, alam mo isa kang hadlang sa pangarap ko. Ang bait at lakas kasi ng sense of humor mo, iyan unti-unti ng nahuhulog sa'yo. Tiwala lang Rina, tiwala lang, mawawala din itong nararamdaman mo sa kanya. Pilit kong pinipigilan pero naririyan pa rin. Sa dami pa naman ng lalaking pwedeng kahumalingan ng puso ko, sa'yo pa, sa isa muling professor. Gusto mo talagang mawala ang nararamdaman sa kanya, pwes magmula bukas, iiwasan ko na siya."

Chapter 7

Sa takot na maudlot at mauwi sa wala ang matagal ng minimithing pangarap ni Rina kapag tuluyan ng nahulog ang puso kay Sir Jino, gumagawa na siya ng paraan para iwasan ito at di ma-develop ang nararamdaman pero sadya talagang mapaglaro ang kapalaran. Pagkababa ni Rina galing Library at sa di sinasadyang pagkakataon ay makikita niyang paparating si Sir Jino at magtatago subalit di niya magagawa dahil nakita na siya ni Sir Jino at tatawagin.

"Ay si Sir Jino paparating." Magmamadali si Rina sa pagtago subalit nakita na siya.

"Rina! Rina!" Malakas na tawag ni Sir Jino sa kanya.

"Patay nakita niya ko." Di ito lilingon at magpapatuloy sa pagkilos palayo sa kanya.

"Sige Rina, magpatuloy ka lang, huwag mo kong pansinin. Ganyanan ah." Maririnig ni Rina ang sinabi ni Sir Jino at matitigilan.

"Bakit Sir, bakit niyo po ako tinatawag?" Tanong ni Rina sa kanya na di makatitig ng diretso at namumula na ang mukha.

"Rina, pwede mo ba akong samahan ngayon sa Auditorium? Tulungan mo kong maglagay ng mga dekorasyon at curtain sa stage kasi may Alumni Symposion mamaya ng mga dating Psych student dito at pakisabi na rin sa mga kaklase mo, walang klase mamaya, manunuod lang sila ng Symposion at saka may additional points ang mga pupunta okey." Ibig sanang tumanggi ni Rina para umiwas pero di magawa dahil sa hiya at habang kasama niya si Sir Jino patungong Auditorium.

"Paano mawawala ang nararamdaman ko sa kanya kung kasama ko naman. Iiwasan ko sana, palpak naman, hay naku Rina lecheng buhay ito." Sabi nito sa loob-loob at pagdating nila sa Auditorium.

"Ah Rina, ito yung mga materials na gagamitin for decoration. Alam mo na ba kung ano ang gagawin?"

"Hindi pa Sir eh."

"Paturo ka sa mga kasamahan mo, madali lang yan. Sabi nila kasi basta diyan ay magaling ka, marunong kang makibagay at ang ganda mo gumawa kaya tinawag kita."

"Ganun ba yun, Sir tsamba lang iyon at saka di naman talaga ako marunong eh, pwedeng iba na lang gumawa."

"Ay di ka diyan marunong, eh basta simulan mo na diyan at bilisan para wala ng aberya mamaya." At sinimulan na nga nila Rina ang paggawa at pagdidikit ng dekorasyon at makalipas ang isang oras.

"Break muna kayo." Sabi ni Sir Jino.

"Sir pwede na po ba ako umalis?"

"Oh sige, basta bumalik ka dito, marami pa kayong aasikasuhin. Ay teka para makasiguradong makakabalik ka, number please?" Makakaramdam ng kilig si Rina habang hinihingi ang Number niya subalit di nito ibibigay.

"Sir wala po akong cellphone eh."

"Wala raw, pag iyan nalaman-laman ko sa kaklase mo na may Cellphone ka, ida-drop kita at magsawa kang mag-summer." Pabirong sabi nito kay Rina.

"Ay grabe siya, drop agad."

"Seryoso ako, mukha ba akong nagbibiro Rina. Sige na umalis ka na at bumalik ka mamaya."

"Ay Sir, may klase pa po pala ako sa English at Soc, paano ako makakabalik?"

"Huwag ka ng pumasok, dito ka lang, I'm just kidding. Huwag kang mag-alala e-excuse na lang kita sa kanila, teka sino ba mga Prof mo diyan?"

"Patay anong gagawin ko, magsasabi ba ko ng totoo sa kanya? Gusto ko na siyang iwasan eh. Kilala mo naman si Sir, palabiro, hindi naman niya siguro gagawin ang sinasabi niya." Sabi nito sa loob-loob at ng mapanatag ay maglalahad na si Rina.

"Sa English si Ma'am Dominguez tapos sa Soc si Sir Darwin Aquino."

"Ahh okey salamat, makaalis ka na talaga."

"Hay salamat, nakawala din sa kamay ng Sir Jino na iyan. Ang kulit niya talaga, masyadong pabebe pero nakakatuwa. Hay basta, huwag ko na nga siyang isipin, lalo pa kong nahuhulog sa kanya at baka matotohanan itong nararamdaman ko. Hindi bale, di ko naman siya makikita mamaya at as if naman na seseryosin niya yun." Matapos ang lunch break at ng klase na nila sa English.

"Oh Rina, why are you still here, why are you not leaving?" Tanong ni Ma'am Dominguez sa kanya.

"Ma'am, aalis? Bakit po ako aalis?" Nagtatakang tanong ni Rina kay Ma'am Dominguez.

"Hindi mo ba alam, nakiusap sa akin ang Sir Jino niyo na e-excuse ka sa subject ko kasi kailangan ka raw dun sa Auditorium. Kaya sige na Rina, leave our room now." At lalabas na nga ng silid si Rina.

"Talaga, sineryoso niya 'yun? Sir Jino naman eh paano mawawala ang nararamdaman ko sa'yo kung lapit ka naman ng lapit. Ano na ngayon Rina? Tutuloy pa ba ko? Ah ganito, pupunta ako dahil sa tutulong ako, di dahil sa kanya, ang mabuti pa huwag ko na lang siya pansinin at kausapin, baka dun siguro mabawasan ang pagtingin ko sa kanya hanggang sa mawala na ito. Sana effective itong naisip ko." At tumuloy na nga si Rina sa Auditorium. Pagkatungtong pa lang ni Rina sa Auditorium ay bigla itong sasalubungin ni Sir Jino.

"Rina! Buti bumalik ka dito!" Pasigaw na sambit sa kanya ni Sir Jino habang tinatapik nito sa balikat si Rina subalit di lilingon ni iimik si Rina.

"Ah paano, magsimula ka na tapos tulungan mo na din silang magkabit ng kurtina at mag-ayos ng upuan ha, gusto ko matapos niyo na iyan dahil malapit ng magsimula ang symposium"

Sa dami ng ginawa ni Rina ay napagod ito pagdating sa bahay at nagpahinga  subalit di magawang makapagpahinga ng maayos dahil patuloy na sumasagi sa kanyang isipan at pumipintig ang puso kay Sir Jino.

"Wala na siya, di ko na rin nakikita pero bakit nagkaganito, patuloy pa rin siyang dumadalaw sa isipan ko. Kapag kasama ko siya, nahihiya na naiinis ako pero kapag wala naman siya, nanghihinayang ako at hinahanap-hanap. Ano ba itong nararamdaman ko sa kanya, hirap intindihin. Dati naman wala ito pero paano niya nabihag ang puso ko. Hindi, nananaginip lang ako at magigising din. Kaya ko ito nararamdaman kasi Crush ko lang siya, and it means paghanga lang di love at hanggang doon lang ang mararamdaman ko sa kanya. Kainis, kung kailan di pa natutupad ang mga pangarap ko at nagagamot ang inay, lalagay na ko sa ganito, ayaw ko muna ng ganito. Sana di siya threat at distraction sa mga pangarap ko dahil kapag nangyari iyon, mapapatay ko siya. " 

Pilit man pinipigilan ni Rina ang nararamdaman kay Sir Jino pero di magawa dahil nahihirapan siya at di na alam ang gagawin. Isang araw ay nagkita sila ng matalik nitong kaibigan na si Carlo at magkakamustahan.

"Oh sis, kamusta ka na? Kamusta na pag-aaral mo?"

"Eto, mabuti at nakakapasa naman ikaw?" Magpapatuloy ang dalawa sa pagkukwentuhan hanggang sa mapunta ang usapin tungkol sa Lovelife.

"Carlo este... Carla pala, pwede mo ba kong tulungan?"

"Saan, sa mga assignment at project mo, susmiyo Rina, kaya mo yan, sa talino mong yan."

"Hindi, hindi iyon Carla, di mo kasi ako pinapatapos, tungkol ito sa nararamdaman ko."

"Kay Sir Barry, huwag mong sabihin na may nararamdaman ka muli sa kanya matapos ang mga nalaman mo."

"Hindi, hindi ito tungkol sa kanya. Tungkol sa isang lalaki na kamakailan ko lang nakilala. Ng unang kilala ko sa kanya, wala naman akong naramdaman ni katiting na pagtingin pero mabait at likas kasi sa kanya ang pagiging palabiro at palakaibigan, hanggang sa isang banda, nahulog na ko sa kanya. Eh ayaw ko munang mapunta sa ganito kasi alam mo naman, may mga pangarap pa ko sa buhay at ayaw kong masira iyon dahil dun. Isang buwan ko na itong nararanasan at pilit ko talagang pinipigilan alang-alang sa mga minimithi ko, kaso ang hirap at sumasakit dibdib ko. Ano bang gagawin ko, paano ba mawawala ang nararamdaman ko sa kanya."

"Sis, ako ang nagsasabi sa'yo natural lang iyan at kahit na sino, wala pang nakakagawa na pigilan ang tibok ng puso. Kaya ba ayaw mong buksan ang puso kasi iniisip mo kapag umibig ka, ang kauuwian ay maagang pag-aasawa at magulang agad, bakit makikipagtalik ka ba at kung likas sa'yo ang pagiging makati at palapatol, mangyayari talaga yun pero sa nakikita ko sa'yo, kaya mong magpigil at di ka malandi, kaya malabong mangyari ang mga pinangangambahan mo. Kung kilala mo ang sarili at di ka tulad ng iba, alisin mo ang takot sa dibdib at hayaan mo lang iyang nararamdaman dahil masaya ang buhay kapag umiibig ka. Ang isa pa ang mali sa'yo, iniisip mo agad na destruction ang love sa mga pangarap mo. Rina may isa pang purpose ang love at iyon ay inspiration. Gamitin mo siya bilang inspiration sa mga pangarap mo at kapag ginawa mo iyon, trust me matutupad iyon at doon mo maiisip na walang mali at masama sa pagmamahal. May time na mabuti at masama ang love depende kung paano mo ito gagamitin. Marami ka pa ngang di alam tungkol diyan Rina."

"Carla, di mo ko naiintindihan. Naalala ko nun at ang turo sa akin ng inay, kung gusto mo talagang maging maganda at umasenso ang buhay, bawal muna ang pag-ibig at pakikipagrelasyon hangga't di ka pa tapos mag-aral, kasi isa raw iyon sa hadlang, kaya ko ito ginagawa. Isa pa, ayaw kong danasin ng magiging anak ko ang mga dinanas naming paghihirap.."

"May mali sa pananaw ng nanay mo at parang sinasabi niya na wala kang karapatang umibig hangga't di ka pa nakapagtapos, Rina puso yan at makapangyarihan ang pag-ibig, kahit ano pa gawin mo, basta tumibok iyan, wala ka ng magagawa. Kapag nilabanan mo naman, parang pinaparusahan mo ang sarili kasi ikaw naman itong nahihirapan. Pwede mo naman kasi itago ang nararamdaman mo sa kanya, kung di ka pa handa makipagrelasyon at Sis, gaya ng sinabi ko sa'yo, gamitin mo bilang inspirasyon ang love, itanim mo 'yan sa Hyphotalamus mo okey. Malay mo, ito na ang opurtunidad para mas lalo mo pang i-push ang mga mithiin mo sa buhay." Malilinawan si Rina sa mga ipinayo ni Carlo at sasang-ayon.

"Alam mo Sis Carla, may punto ka at sa edad kong ito, panahon na siguro para maramdaman ito. Tama! Itong pagtingin ko sa kanya, gagamitin kong tulay para magtagumpay ako sa pagkamit ng mga pangarap. Salamat sa payo mo pero sis Carla, Crush lang ito at ayaw ko muna ng Love o Relationship, ipangako mo sa akin na tayo lang ang nakakaalam ah."

"Oo naman Sis, pero teka muna sino ba yang tinutukoy mo?"

"May klase ka ba mamayang hapon?"

"Meron pa naman pero sa Last period namin wala na, manunuod lang kami ng Basketball tournament sa Covered Court. Bakit mo naitanong?"

"Wala, kasi makikilala mo na siya mamaya."

"Bakit basketball player ba siya?"

"Basta, malalaman mo mamaya."

Nang hapon din na iyon ay magkasamang nagtungo sila Carlo at Rina sa may Covered Court upang manuod ng Basketball tournament at suportahan ang Crush ng puso niya na si Sir Jino na isa sa mga player ng team at doon ay ibubunyag na ni Rina kay Carlo kung sino ang nagugustuhan niya. Magugulat sila pagkat kasali din sa tournament si Sir Barry na katunggali ang team nila Sir Jino.

"Sis, nandito na tayo, nasaan yung sinasabi mong lalaking nagpapatibok ng puso mo?" Nasasabik na tanong ni Carlo kay Rina at ilang sandali pa'y lumabas na ang ka-team ni Sir Jino at ituturo naman ni Rina.

"Ito oh." Magugulat si Carlo sa malalaman.

"Really siya? Oh my gieh sis, isang professor muli ang special someone mo. Ang taas nga naman ng Standard mo sa mga lalaki, oh c'mon Sis napapansin ko ay puro professor ang natitipuhan ng loob mo."

"Eh sa wala, nahulog na talaga sa kanya. Ang bait niya kasi at nakakatuwang magturo. Pagdating naman sa hitsura, dati di ko nakikita ang kagwapuhan niya pero simula ng magkagusto sa kanya, siya na ang pinakagwapo at walang araw na di ko siya naiisip at parang mukha niya parati ang nakikita ko."

"Malala ka na sis at halata sa mukha mo kasi nagba-blush. Yung mga mata mo, nakikita ko naghuhugis puso. Inlove ka na talaga sa kanya." Habang nag-uusap ang dalawa ay bigla naman lalabas ang team nila Sir Barry.

"Oh my Sis at akalain, dalawang prof na nagpatibok ng Puso mo, maglalaban sa tournament. Naku Sis Rina, di ko na 'to kinakaya. Kanino ka diyan?"

"Abay siyempre kay Sir Jino at saka alam mo na ba ang tungkol kay Sir Barry?"

"Na siya ay isang bisexual, oo Sis matagal na at may usap-usapan, Callboy daw iyan sa gabi."

"Callboy, parang di naman, maporma lang siya manamit at kumilos, mataas din ang authority na tipong tingin niya lahat ay mapapasunod." Habang nagsasalita si Rina ang pagsisimula ng laro ng Basketball at wala silang ginawa kundi mag-cheer at magsisigaw-sigaw.

"Howooohh! Prof namin iyan! Go Sir Jino, kaya mo yan!" Sigaw ng dalawa at ang iba pang kaklase ni Rina sa kanya at lilingon si Sir Jino sa kanila at kakaway na siya pa lalong magpapakilig kay Rina. Nang matapos ang laro ay hindi pinalad manalo ang pangkat ni Sir Jino at kahit di kabahagi ng laro ay parang makakaranas ng pagkadismaya ang loob ni Rina at di matanggap ang naging resulta.

"Sayang, dapat sila Sir Jino ang nanalo. Ang galing niya mag-dribble at Shoot at wala naman binatbat ang mga kalaban niya, tapos sila pa ang nanalo." Madiin-diing sabi ni Rina kay Carlo na apektadong-apektado.

"Kung makapag-react ka diyan, parang affective ka sa pagkatalo ng team ni Sir Jino. Bakit nag-level up na ba ang feelings mo sa kanya, magmula Crush, love na."

"Uy hindi ah, at saka kaya ko ito nasasabi kasi parang may mali sa laro, parang may nangyaring dugaan. Nakita mo kanina, yung lalaking akala katangkaran na mukhang unggoy, walang ginawa kundi mangbalya at maniko. Ito namang si Referee, bulag yata at nakikita na nga niyang Foul, di pa napito! Tingin ko niluto ang laro na ito kaya sila natalo."

"Ano ba sis, tapos na ang laro and past is past. Kahit magtalak-talak ka diyan ay di na mababago iyon at wala ka ng magagawa. Nirerespeto ko kung anuman ang nakita mo, kaso wala kang patunay, ano ang panlaban mo para masabing nandugas sila, edi mo nga kinuhaan, kasi nga yang mata mo, nakaw tingin sa kanya."

"Eh basta, para sa akin, sila pa rin ang panalo!"

"Alam mo huwag mo ng intindihin iyan, nagmumukha ka ng gurang kapag naba-badtrip at kamukha mo na si Ma'am Pria na prof na terror at mahilig mambagsak. Ah ganito, papicture tayo sa kanya." Uudyukin ni Carlo si Rina makipag-selfie kay Sir Jino subalit mahihirapan siyang pilitin ito dahil sukdulan na ang hiyang nararanasan sa dibdib.

"Ayaw ko, ikaw na lang. Nahihiya ako." 

"Huwag ka ng pabebe diyan, sige na. Huwag ng matigas ang bungo."

"Eh ayaw ko talaga at pwede ba huwag kang mapilit."

Chapter 8

Magmula noon ay sinunod na ni Rina ang mga ipinayo sa kanya ni Carlo at di na tinangka pang pigilan ang nararamdaman at inalis na ang takot sa dibdib, bagkus ay ginamit niya ito bilang inspirasyon ng kanyang buhay at upang mas lalo pa siyang magpursigi sa pag-aaral at ito din ang naging lakas ng loob niya at sandalan upang suungin ang mga pagsubok na kanyang kakaharapin sa pagkamit ng mga minimithing pangarap. At ng kanyang masubukan, doon mapagtatanto ni Rina na iba ang saya na animoy langit ang nadarama kapag inlove sa isang tao at mahalaga sa buhay subalit wala pa siyang balak ilahad ang nararamdaman kay Sir Jino sa takot na masaktan o mauwi sa pakikipagrelasyon, bagay na pinakaayawan niyang maganap hangga't di pa naisasakatuparan ang mga pangarap niya. Nang matapos ang kanilang pagsusulit para sa Prelim.

"Rina, ang galing-galing mo naman. Biruin highest ka na nga sa halos lahat ng Minor Subject natin, highest ka din sa Stats, eh ang hirap pa naman ng exam dun. Hanga na talaga ako sa'yo." Sambit ni Micah sa kanya

"Oo nga Rina, ang galing mo at di malayong mapasali ka sa Dean's list. Pangalagaan mo yan." Sabi pa ng isa niyang kamag-aral na si Rosa.

"Tapos dati tahimik at mahiyain ka pa tuwing recitation, ngayon active na active ka na, ikaw lang din ang bukod tanging masipag magpasa ng mga requirements."  Sambit ni Catarina.

"Tapos ikaw parati ang nauuna sa pagpasok at perpect attendance ka pa this period." Sambit naman ni Rosa.

"Kaya nga, parang sa mga ipinapakita mo, parang may pinang-huhugutan ka naman yata. May inspirasyon ka ba kaya ganadong-ganado ka mag-aral?" Tanong ni Micah sa kanya.

"Ako? Oo naman at iyon ay si Inay at mga kapatid ko." Sagot ni Rina sa kanya.

"Weh, sila nga ba? Baka naman iba yung tinutukoy mo na di namin kilala. Sino nga ba, ipakilala mo."

"Naku wala ah, sila inay lang ang inspirasyon ko, wala ng iba." 

"Kung sila ang tinutukoy mo, bakit di ka makatitig ng diretso sa amin, tapos mistulang kamatis ang mukha mo. Ibig sabihin di ka nagsasabi ng totoo."

"Kulit niyo naman, wala ngang iba at saka mahirap bang paniwalaan ang mga sinabi ko?"

"Kaya pa naman Rina. Sa nakikita namin, tila may kilig sa mukha mo kasi namumula. Uy inlove siya aminin, kanino?" Habang nagtutuksuhan silang magkakaibigan ang pagpasok naman ni Sir Jino at mag-aanunsyo.

"Class, announcement, next month na ang pageant for Mr. and Ms. Psych, wala pa tayong representative sa Block na ito. Sino ang gusto niyong maging pambato natin?" Tanong ni Sir Jino sa kanila.

"Sir, si Rina! Rina!" Sigaw ng kanyang mga kaibigan at ichi-cheer na rin ng buong klase ang pangalan niya.

"Rina! Rina! Rina!" Sigaw ng buong klase at habang sumisigaw sila ay tatanggi si Rina.

"Hoy ano ba, itigil niyo 'to, di ako mahilig sa ganito." Nahihiyang sambit ni Rina.

"Sige na Rina, sumali ka na, tutal maganda ka naman at matalino pa. Ikaw na ang pag-asa namin." Pagpupumilit ng mga kaibigan niya.

"Si Rina na ba ang Class representative natin? Ikaw Rina, gusto mo ba?" Hindi agad makakapagsalita si Rina dahil nagdadalawang isip at patuloy siyang uudyukin ng mga kamag-aral na sumaki.

"Sige na Rina, pagkakataon mo na 'to, sumali ka na." Udyok ng kanyang kamag-aral. Hindi nagtagal ay makukumbinsi din si Rina.

"Sige, Sir pumapayag na ko, ako na ang class representative niyo." Maghihiyawan ang lahat sa tuwa samantalang di makatitig ng tuwid si Rina kay Sir Jino dahil lumalakas ang kabog ng kanyang dibdib.

Labag man sa kalooban ni Rina na sumali sa mga patimpalak dahil di naman niya iyon hilig ay nagawa pa rin nito alang-alang sa kagustuhan ng kanyang mga kamag-aral lalong lalo na kay Sir Jino na kinahuhumalingan niya ng lubos. Hindi man hinirang si Rina bilang Ms. Psych ng kanilang Campus, para sa kanya ay nanatiling masaya na punong-puno at makulay ang nasa loob dahil nakita ng matagalan at malapitan ang kanyang special someone at parang tinamaan na ito dahil di na mapigilang ma-fall inlove hanggang sa dumating ang puntong aminin niya kay Carlo ang tunay na nararamdaman niya.

"Ahhh Rina, ayos lang iyan kahit di ka nakuha as Ms. Psych, para sa akin, ikaw ang tunay na Champion." Wika ni Carlo sa kanya na pinapalubag ang loob ni Rina.

"Ano ka ba, bakit mo naman nasasabi iyan, di naman ako nalulungkot. Isa pa ay di ko naman hinangad na manalo at ayos na sa 'kin na makakuha ng awards."

"Pero galing mo rumampa kanina, parang pinagsamang Tsunami at Cobra walk, kabog na kabog lahat ng manunuod."

"Naman, para may maipakita ako sa kanya kung gaano ako kagaling."

"Wow may inspirasyon pero tama iyan, gamitin mo siyang inspirasyon."

"Tapos kanina ng kumanta siya, ang lamig at ganda ng boses, parang hinahagod ng paulit-ulit ang dibdib ko habang pinakikingan siya."

"Kaya nga, alam mo dapat nag-singer na lang siya, di prof kasi may maibubuga naman siya pagdating sa kantahan, tiyak sisikat siya. Sumakit girl lalamunan ko sa kakasigaw, parang gusto ko na din siya."

"Landi mo bakla ka, anong gusto-" Matitigilan dahil di sinasadyang sambitin ni Rina.

"Teka, teka, nagseselos siya uy ng sabihin ko 'yun." 

"Nagseselos, hindi ah at bakit naman, eh Crush ko lang naman siya, di love. Kulit mo kasi eh."

"Kung Crush, bakit ganyan ka makapag-react, ultimo picture niyong dalawa sa pageant, ginawa mo agad wallpaper. Aminin mo na, na tuluyan ka ng inlove sa kanya."

"Hindi din, kaya ko naman ginawang wallpaper ang picture namin, siyempre bilang inspirasyon ko at pampalakas siya ng loob ko sa tuwing makikita ang litrato niya."

"Naku Rina, ewan ko ba sa'yo kung Crush pa ba yan o mas higit pa dun ang nararamdaman mo, kasi halata sa kinikilos mo eh. Aminin mo na kasi, di naman makakarating sa kanya dahil tayo lang makakaalam at walang mawawala sa'yo, buo pa rin mga pangarap mo." At hindi na maitatago pa ni Rina ang tunay niyang mararamdaman.

"Oh sige, sige na nga, tutal nahahalata mo na at di ko na rin mapigilan, aaminin ko na. Akala ko nung una, paghanga lang ang nararamdaman ko sa kanya at hanggang dun lang, pero as long as nakikita ko kung gaano siya kabait at nakakatuwa at minsan ay binibiro-biro niya ko, habang tumatagal ay unti-unti na kong nahuhulog sa kanya at ito na nga, MAHAL KO NA SIYA!" Mahina ngunit nakakayanig na sabi nito kay Carlo.

"Tama ba yung narinig ko, na mahal mo na siya?"

"Oo Carlo, tama narinig mo at tama ka, masaya ang buhay kapag inlove ka sa isang tao at naranasan ko iyon. Bukod sa saya, nakakaramdam ako ng kasiglahan sa kalooban, kaya tingnan mo ko ngayon, nagagawa kong mag-aral ng mabuti at mas lalo pa kong namo-motivate sa mga pangarap ko."

Tuluyan na ngang nahulog ang damdamin ni Rina kay Sir Jino at pakiramdam niya, parang pinana ni kupido ang puso niya para kay Sir Jino at ilang gabi na ring di makatulog dahil patuloy na sumasagi sa kanyang isipan ang lalaking nagpapatibok at kabog sa kanyang puso. Lumipas pa ang isang buwan at sa tindi ng kanyang nararamdaman ay darating na sa puntong ibig na rin magtapat ni Rina kay Sir Jino subalit natatakot siya sa kung anong maaaring kahihinatnan kapag ginawa niya iyon.  Ng panahon na iyon at kung kailan may pagsusulit sila for Midterm ay saka naman nagkasakit si Rina, dahilan kung bakit di ito nakakuha. Labis na pinanghinayangan ni Rina na di nakakuha ng exam at iniisip na baka bumagsak na ito kaya gumawa siya ng paraan at ng gumaling, kahit may bayad ay kumuha pa rin siya ng Special Exam, maliban kay Sir Jino na libre siyang pinakuha.

"Class, bago ako magsimulang mag-discuss, hawak ko na ang resulta ng inyong exam at ibibigay ko na. Pero sino pa sa inyo ang di nakakuha ng pagsusulit?" Tanong ni Sir Jino sa kanyang mga estudyante at magtataas ang lahat ng di nakakuha kabilang si Rina.

"Lahat ng hindi nakakuha ng pagsusulit sa Statistics, samahan niyo ko mamaya sa Testing Room at doon kayo mag-e-exam pagkatapos ng klase."

"Sir paano yan, wala kaming pambayad, di niyo ba kami pakukuhain ng special exam?" Tanong ng ilang kamag-aral ni Rina. 

"Mga pre, huwag kayong mag-alala at dahil gumastos at sumuporta kayo sa pageant ni Rina kahit di naman siya ang nanalo, di ko kayo sisingilin, basta ipangako niyo na tayo lang makakaalam ha. Pati mga may pambayad ngayon, ipambili niyo na lang ng gusto at pangangailangan niyo." Maglulundagan sila sa tuwa.

"Naku Sir Jino, salamat po. Wala po kayong kasing bait." At ng matapos ang kanilang klase ay tumungo na sila sa Testing Room upang kumuha ng special exam. Saktong naroroon ang ex-crush ni Rina na si Sir Barry at kinatatakutan ng halos lahat ng Psychology student na si Ma'am Pria at habang abala sila sa pagsagot ay biglang magpapakita ng kasungitan si Sir Barry ng may tatlong estudyante ang magpapasa sa kanya.

"Gusto niyo ba tuluyan ko na kayo! Ano 'tong gawa niyo, thesis ba 'to eh halatang di kayo nag-research at ang pangit, masyadong magulo ang nilalaman at walang pagkakatugma sa kung ano ang title. Ano ang sasabihin ng panel natin kung ganito ang ipapakita niyo ha! Please lang huwag niyo kong pahiyain, kaya palitan niyo yan."

"Sir, mangyaring sinuri na po namin iyan bago ipakita sa'yo at siniguradong pulido ang pagkakagawa." 

"Basta, hangga't may nakikita't nakikita ako, papalitan niyo yan, makakaalis na kayo!" Sabay ihahampas ni Sir Barry ang folder sa kamay ng estudyante at kitang-kita sa kanyang mukha ang ngitngit. Doon ay magsisimulang magbulungan ang mga kumukuha at pag-uusapan si Sir Barry.

"Grabe pala siya magpagawa ng Thesis, sagad-sagaran at may makita lang ni katiting na butas, nire-reject na." Bulong ng estudyante sa katabi niya.

"Kaya nga, may nakausap ako na prof din siya at sinabing ugali raw niyang magpagawa ng thesis at walang kamatayang Thesis ang kahihinatnan mo hangga't siya prof mo magmula Second year. Tapos kailangan, Consistent na Consistent ang nilalaman ng thesis at wala siyang pake kung mapagod at gumastos ka, basta walang masabi ang mga panel. Grabe, masyado siyang perfectionist. Tapos, gwapo nga, pangit naman ugali." Bulong pa ng isang estudyante sa katabi.

"Naku, kung ganyan lang din ang kasasapitan ko sa kamay ng Sir Barry na iyan, next sem iiwasan ko na siya." Biglang sasabat si Rina sa usapan ng dalawa.

"Eh baka naman kailangan pa nilang i-improve ang gawang thesis kaya niya iyon nasabi. Siguro, gusto niya na di niyo lang ito ginagawa dahil sa gusto niyo lang pumasa kundi gusto niyang may matutuhan kayo." Depensa ni Rina sa kanila at magbubulungan ang dalawa.

"Si Rina yan, pambato natin sa pageant pero anong nangyari, natalo hahahaha. Iyan ang napapala ng taong bida-bida." Maririnig ni Rina ang bulungan ng dalawa.

"Ano, narinig ko yun ah. Sinasabi ko lang opinyon ko, ganyan na ang mga asal niyo. Akala niyo kung sino makapagsalita......" Habang mahina silang nagbabangayan ay may magsasaway.

"Paano kayo matatapos niyan kung nagtatalakan kayo at pwede ba, tumigil kayo, nag-e-eksam tayo." At ng matapos sila sa pagkuha ng pagsusulit ay iaabot ni Sir Jino ang answer sheet  kay Rina.

"Ah Rina, bago ka umalis, ibibigay ko sa'yo ang answer sheet at ikaw na ang mag-check." Mananamis ang mukha ni Rina sa kilig ng sandaling mahawakan ang kamay ni Sir Jino habang kinukuha ang answer sheet at halos himatayin na siya.

"Opo Sir." Pangiting sabi nito sa kanya na bakas sa mukha ang tuwa. Pagkauwi ni Rina sa bahay at habang abala sa pagtse-check.

"Ganon ba kapag umiibig ka, makakaramdam ka ng kakaiba. Kanina ng mahawakan ko ang kamay niya, parang na-ground bigla ang puso ko sa kilig. Ni ayaw ko na ngang bitawan ang kamay niya kasi patuloy na dumadaloy sa mga ugat ko ang tuwa. Hindi ako matahimik at parang sasabog na ang dibdib ko sa bilis ng tibok. Dati, nahihirapan ako kapag pinipigilan ko ang nararamdaman sa kanya, tapos ngayon na itinatago ko, nahihirapan pa rin ako at parang gusto ko ng sabihin. Hay Rina, ano kailan mo ba balak sabihin na may nararamdam ako sa kanya? Paano ang mga pag-aaral at pangarap ko kapag nalaman niya. Kaya ko pa naman ito, kaya maiging sa akin muna ito."

Nang kinabukasan ding iyon at habang naglalakad si Rina patungong Canteen ay muli silang magkikita ni Carlo at hihingi ng payo.

"Sis Carla, ano ang gagawin ko, nalilito na ko. Parang natutukso na kong ipagtapat sa kanya ang nararamdaman ko pero natatakot ako, baka balewalain niya ko at di pansinin o mauwi sa relationship na siyang sisira sa mga pangarap ko. Kapag patuloy ko naman itong tinatago, di ako mapakali at matahimik at parang sasabog na ko. Tulungan mo naman ako please."

"Handa ka na ba sa posibilidad na magaganap kapag nagtapat ka na sa kanya?"

"Hindi pa nga eh."

"Eh kaya mo pa bang itago ang nararamdaman mo sa kanya?"

"Kahapon, nakakaya ko pa pero ngayon at habang tumatagal, parang di ko na kaya."

"Ano ba ang mas matimbang Sa'yo, ang pag-ibig mo sa kanya o ang mga minimithi mong mga pangarap? Mag-isip ka Rina."

"Siyempre, mas mahalaga ang pangarap."

"Kung ganon Rina, hangga't keri pa ng puso mo at di mo pa natutupad ang iyong mga pangarap, maiging itago mo muna sa kanya ito. Actually, mabuti na ring sabihin mo sa kanya pero wala ka pa sa kahandaan. Buksan mo ang isip at puso kung handa ka ng magtapat sa kanya at sa maaari mong kaharapin."

"So, di muna ako magtatapat sa kanya, di ko pa naman natutupad ang mga mithiin ko sa buhay at hindi pa ko handang harapin iyan. Hangga't nakakaya pa ng dibdib ko, pipilitin kong itikom ang bibig."

Chapter 9

Pagsapit ng sumunod nilang Semester at ng lumipat si Rina sa ibang seksyon ay magugulat siya at di akalain na magiging professor muli si Sir Barry sa ilan niyang subject subalit ang nadarama niya di na babalik para sa kanya pagkat nanatiling kay Sir Jino ang nilalaman ng puso. Bukod pa sa tunay na pagkatao ni Sir Barry, may matutuklasan pa si Rina sa kanya.

"Oh ayan nanaman siya, prof ko muli. Ano ba 'yan pinagtatagpo kami. In fairness, makisig pa rin pero sorry ka dahil taken na ang puso ko." Bulong ni Rina sa kanyang sarili at habang malalim siyang nag-iisip ay bigla siyang tatawagin ni Sir Barry.

"Rina, you may lead the prayer today." Tatayo si Rina at tutungo sa harap para manguna sa pagdadasal.

"Sa ngalan ng ama, ng anak at ng ispirito santo, amen......" Matapos nilang magdasal ay daglian ng uupo si Rina upang makinig.

"Class Goodmorning, sa mga hindi pa nakakakilala sa akin at ngayon lang ako naging Prof, hi I'm Barry John Santiago, I'm your prof in Sikolohiyang Pilipino and Educational Psychology in this block. Kung nung First year kayo, pwede pa ang easy life pero ngayong nasa Second year na, bawal na sa akin iyan, kasi gusto ko, sanayin at hasain kayo sa mabibigat na gawain at di ako papayag na ipasa kayo kapag walang natutuhan. Real talk, nangbabagsak po ako at kahit makiusap kayo at dalhin pa ang mga magulang, kung bagsak, bagsak na okey....." Habang nagtatalumpati ni tila SONA si Sir Barry, bigla na silang magbubulungan lalo na sa likod kung saan di gaanong hagip ng paningin.

"Akala ko ba ng una ko siyang prof, okey siya at mabait, tapos ngayon ang laki ng pagkakaiba niya. Parang wala siyang awa."

"Naku walang mally mally ngayong this sem at petiks kasi tatadtarin niya tayo ng sandamakmak na gawain. Putakting buhay ito, napunta pa tayo sa kanya!"

"Sinabi mo pa at di niyo pansin sa mga naging prof siya, Mr. Research ang madalas na bansag sa kanya kasi mahilig daw magbigay ng thesis at Case study."

"Sayang, gwapo pa man din siya, malupit naman maging guro, buti pa si Sir Jino, pwede pa mag-relax and chill chill only, eh sa kanya, stressful ang sasagupain." Habang nagbubulungan sila ay sa di nila inaakala ay makikita ni Sir Barry.

"Shuut uy, kayo tekang nagsasalita ako dito sa harapan, daldalan kayo ng daldalan at di nakikinig, parang di kayo tinuturuan ng Good manners, mga psych pa man din! Lumabas nga kayo, mga bastos!" Hindi agad lalabas ang mga nasita kahit nasigawan na.

"Sabing labas!" At lumabas na nga sila.

"Kayong mga natira, ayaw na ayaw ko dito ang nag-uusap kapag nagsasalita ako dahil itutulad ko kayo sa kanila." At ng lumabas na si Sir Barry.

"Bakit ganon parang ang terror na niya ngayon? Di na siya yung dating nakakatuwa at okey magturo." Wika ng isang estudyante sa katabi.

"Grabe pa yung mga announcement niya, biruin may thesis na nga tayo sa dalawang subject na prof siya, eh may reporting pa at sa next meeting na ang simula. Grabe siya, di man lang nagbigay ng palugid para makapaghanda." Maririnig ni Rina ang pinag-uusapan nila at bilang sisingit sa usapan.

"Guys relax lang, ang kailangan siguro natin ay adjustment sa kanya. Hayaan muna natin siya na ipakita kung ano ang method niya sa pagtuturo at strategy to gain knowledge from him. Kung di effective at di niyo ma-appreciate ang pagtuturo niya, tell me na hindi siya ayos maging prof." Sambit ni Rina sa kanila.

"Sorry kung masasabi ko 'to kasi base sa mga haka-haka na narinig ko, ganyan raw talaga si Sir Barry, trip magpagawa ng Thesis ultimo sa subject na di naman kailangan iyan. Pasakit iyan sa mga Psych student kung alam mo. Pero ano nangyari, may natutunan ba, wala, kasi nga mahirap mag-appreciate ng isang bagay kung binubuno mo ang hirap at pagod."

"Excuse me at sa di ko siya pinagtatanggol, eh haka-haka lang naman kasi iyan at bakit ka nagpapaniwala dun. Ang maganda pa ay ikaw mismo mag-obserba to proof na totoo iyan sabi-sabi tungkol sa kanya. Kumilala muna kayo at magmasid bago niyo siya i-judge. Pasensiya kung nakikialam ako, opinyon ko lang ito at wala sa akin kung di niyo susundin ang mga sinabi ko." Sa sinabi ni Rina ang magpapatahimik sa kanila hanggang sa may isa ang sasang-ayon at makikipagkilala.

"Alam niyo, may punto siya, kilalanin muna natin siya ng maigi bago tayo manghusga. Ano nga pala name mo ate?"

"Ako nga pala si Charina Mae Sandoval, Rina for short, kayo?"

"Charina Mae Sandoval, yung candidate sa pageant ng Ms. Psych? Hi ako nga pala si Maria."

"Ako naman si Gimmy at yung katabi ko, si Hanna at si Ate Vicky." At makikipagkilala nga sila sa kanya.

"Hi, ikinagagalak kong makilala kayo." At sila na nga ang naging bagong kaibigan ni Rina.

Nang sumunod nilang klase ay makakaramdam ng tuwa si Rina at parang mabubuhayan ng loob sa kanyang malalaman.

"Sino pala prof natin sa Guidance and Counselling na ito?" Tanong ni Gimmy kay Maria habang abala sa pagkulwit ng I-phone 7.

"Si Sir Jino raw?" Tugon ni Maria sa kanya at biglang makakaramdam ng tuwa sa dibdib ni Rina at sabay bubulalas ng malakas.

"Weh, talaga! Si Sir Jino ang prof natin this period?"

"Oo Rina, sa tono ng pananalita mo parang tuwang-tuwa ka diyan at sabik na sabik."

"Ah wala, wala, ngayon niyo pa lang ba siya naging Prof?"

"Oo, pero kilala ko na siya. Sabi nila mabait daw iyan at nakakatuwang magturo. Mahilig nga raw iyan magbigay ng additional points, tapos cute pa." Tugon ni Maria sa kanya.

"Tama ka diyan-" Maantala ang kanyang sasabihin ng biglang pumasok si Sir Jino.

"Good Morning Class." Pambungad na bati agad ni Sir Jino sa kanila at doon ay parang kinikiliti na sa kilig ang puso ni  Rina.

"Oh my gosh, prof ko muli siya, nakakatuwa naman ang araw na ito. In fairness, lalo pa siyang pomogi at mapang-akit pa rin ang mga ngiti. Hay naku, never akong a-absent sa subject na ito. Para akong nalulusaw talaga at gusto na kitang makapiling habang buhay." Sabi ni Rina sa kanyang loob-loob at ng matapos ang kanilang klase at break time.

"Sis Carla, magmadali ka, may moments akong isi-share." Sabik na sabik ng magkwento si Rina sa kanya.

"Oh sige ano yun sis?"

"Hindi ako makapaniwala sa nangyari kanina. Biruin, kahit lumipat ako ng other block, naging prof ko pa rin siya."

"Sino si Sir Jino? Aysus Sis Rina, wala namang bago sa mga ikinukwento mo, puro patungkol pa rin sa kanya. Anong sabi niya?"

"Na natutuwa daw siya na naging estudyante niya muli ako, kasi ako raw ang nagbibigay saya sa kanya." Pabirong sabi ni Rina kay Carlo at ito ay iiling.

"Talaga sinabi niya 'yun? Sus Rina, wala kang maloloko diyan. Mga galawan mo at kita ko sa'yo, real talk lumalandi ka na."

"Ako lumalandi? Ay grabe ka makapagsalita eh di ko nga siya ma-approach. Kung malandi ako, dapat matagal ng naging kami."

"Naku Rina, yan bang mga pangarap mo sa buhay na dati ay minimithi mong matupad, tuloy pa rin ba sa kabila na ninanais mo ng mapa-sayo siya?"

"Siyempre tuloy pa rin yan Sis Carla at di ba sabi mo, ang nararamdaman ko sa kanya gamitin ko bilang inspirasyon sa mga pangarap ko at ito na nga, ginagawa ko na. Bakit parang pinagbabawalan mo na ko."

"Hindi kita pinagbabawalan diyan, actually sinosuportahan pa nga kita sa pag-ibig mo kay Sir Jino at sige, go ka lang. Sinasabi ko 'to para ipaalala sa'yo na may mga pangarap ka pang dapat tuparin. Kasi mas concentrated na ang isip mo sa love kaysa sa dreams, maiging balance dapat at pagsabayin mo ang dalawa. Pinapairal mo ang love sa kanya, sa kagustuhan mong ituloy ang mga dreams mo, not to build a relationship with him." Mapapaisip si Rina sa sinabi ni Carlo at itatak sa isipan.

"Tama ka, labis ko ng pinapairal ang nararamdaman sa kanya kaya di ko namamalayan, unti-unti ko ng nakakalimutan ang mga pangarap ko. Si inay na nakulong sa talipang pag-iisip, muntikan ko na din makalimutan dahil patuloy siyang Alam mo yun, nakatanim sa isipan. Salamat Carlo at ipinaalala mo sa akin."

"Kaya anong say mo kaya dito ka nag-aaral?"

"Tuparin ang mga pangarap at ibalik sa dating katinuan ang inay, hindi ang relationship na sisira at tatapos sa mithiin ko."

Makalipas ang halos limang buwan ng kanilang pag-aaral ay matutuklasan ni Rina na nawawala ang litrato nilang dalawa ni Sir Jino nung nasa pageant ito. Hindi mapalagay ang loob ni Rina hangga't di naibabalik sa kanya ang litrato kaya nagtanong-tanong siya at patuloy na hinanap-hanap hanggang sa di inaasahan, mabubunyag ang pinakatatagong lihim ni Rina

"May napansin ba kayong picture na pakalat-kalat?" Tanong ni Rina sa ilan nitong kamag-aral.

"Wala eh, pasensiya na." Patuloy na hahanapin ni Rina ang litrato at habang abala siya sa paghahanap ay lalapit bigla sa kanya sila Maria.

"Uy Rina, alam na namin ang sikreto mo." Kakabahan si Rina sa sinasabi nila.

"Sikreto na ano? At saka wala akong nililihim."

"Aminin mo na Rina sa amin." Pinipilit paaminin si Rina sa bagay na wala siyang ideya.

"Na ano nga? Pagsasapakin ko kayo, tigilan niyo ko."

"Na nagkakagusto ka sa prof natin na si Sir Jino, uyyy!" Makakaramdam ng gulat si Rina sa sinabi ni Hanna.

"Ako may gusto sa kanya, paano niyo nalaman?" Bibilis bigla ang kabog ng puso sa labis na kaba at ilalabas ni Maria ang litrato na kanina pa hinahanap ni Rina.

"Ito bang hinahanap mong litrato ninyong dalawa ni Sir Jino? Grabe kinilig ako ng mabasa ang message sa likuran."

"Akin na nga 'yan, paano napunta sa'yo yan?" At dagliang ibibigay ni Maria ang litrato.

"Oh, Litrato mo. Nakita namin pakalat-kalat at nahulog mula sa Folder mo, buti nga kami ang nakapulot, kung iba yan, malamang alam na ng buong Campus na may gusto ka sa kanya."

"Uy Rina, nagkagusto ka talaga sa kanya, ikaw ha, prof pa ang balak mong patulan hahahaha!" Patutsada ni Vicky sa kanya at matitigil ang kanilang tuksuhan ng pumasok si Sir Barry at nagsimula na ang Class reporting. Bago sila lumabas ay may iaanunsyo si Sir Barry sa kanila.

"Class, may ibinigay akong dalawang research study sa inyo pero bakit ganon sa napapansin ko, kakaunti lang ang kumikilos at yung karamihan, hayahay. May nasimulan na ba kayo?" Mahinahong tanong nito sa kanila subalit walang sasagot.

"Subukan niyong magpapetiks-petiks diyan, bibiglain ko talaga kayo for defense. Sa ngayon, imbes na susunod na buwan pa ang pasahan, inurong ko na sa last week ng buwan na ito. Ayaw niyong magsikilos ah, bahala kayo at magkita-kita tayo sa Summer." Matapos magsalita ni Sir Barry ay lalabas na ito at mag-uusap-usap sila Rina.

 "Uy Ano na, This month na ang pasahan ng thesis, wala pa tayong nasisimulan kahit anong Chapter, ano payag na ba kayong bumagsak tayo?" Sambit ng kanilang leader na si Maria.

"Siyempre hindi at ngayon pa lang na nakakaluwag, kumilos na tayo." Sambit ni Rina sa kanila.

"Tama si Manay Rina at mamaya, pagkatapos ng klase, tungo tayo ng library at pag-usapan na natin. Alalahanin niyo, dalawang subject na prof natin siya, kaya kailangan matapos ang dalawang thesis." Sabi ni Maria sa kanyang mga kagrupo.

"Putakti naman siya, matatapos ba natin ang dalawang thesis sa loob ng buwan na ito, di siya nag-iisip. Na-toxic na ko sa kanya." Sambit ni Vicky sa kanila

Lumipas pa ang ilang linggo at ng makapagsimula na sila sa paggawa ng Thesis ay ipapasa na ni Maria kasama si Rina ang gawang title.

"Masyadong common ang Title niyo, wala ba kayong naiisip na malalim at mapapaisip ka talaga, palitan niyo 'to pwede. Gusto ko unique." Ibabalik ni Sir Barry ang kanilang paperworks at maghihinaing si Maria.

"Nakita mo na Rina, masyadong perfectionist yan si Sir at di mo ba nahahalata, sa ilang ulit niyang nire-reject ang gawa natin parang pinagtitripan niya lang tayo, napapagod na ko. Naku minsan, may sapi talaga iyan kasi may time na ia-approve niya, tapos kung kailan nakausad ka na, doon niya kakainin ang sinabi niya." 

"Alam mo Maria, dama ko din kung paano kayo naghirap, maski ako ay wala ng tulog, maasikaso lang iyan at matapos. Tapos ang gastos din pala, kailangan mo pang pumunta ng malayo para manaliksik. Kapag di okey ang mga data mo, ipapabago niya at wala siyang paki kung gumastos ka pa. Kaya minsan, masama man ito, gusto ko ng doktorin para matapos na."

"So naniniwala ka na sa sinasabi namin na pasakit at pabigat siya sa buhay ng mga estudyante?" Biglang sasabat sa usapan si Hanna habang nag-uusap ang dalawa.

"Rina, di mo ba napapansin kaya maraming estudyante ang ayaw at umiiwas sa kanya, di dahil sa thesis kundi sa ugali niya, pabago-bago at akala dinaig pa ang babae. Gusto lang niya, ipapasan sa atin ang hollow block sa likod imbes na matuto, ganun siya." Bigla din sasabat si Gimmy.

"Guys, may natutuhan naman ako sa kanya."

"Ano?" Tanong nila sa kanya.

"Ang usaping pakikipagtalik, kada turo niya kasi parating nilalahukan ng ganon kahit di related sa lesson. Kaya minsan kapag pinakikinggan ko siya, umay na umay ako." Bigla din sasabat sa usapan si Vicky.

"Tama ka diyan, saka di niya dapat itinuturo sa atin iyan, kasi yung ilan nating kaklase, wala pa sa hustong edad at ano 'tong Subject natin, naging Sex education? At saka dinudumihan niya ang pag-iisip ng estudyante." Bigla din sasabat sa usapan si Maria.

"Kaya minsan kapag pinag-uusapan tungkol diyan, napapaisip ako na isa siyang-" Maantala ang sinasabi ni Maria.

"Na ano?" Tanong ni Vicky sa kanya.

"Na isa siyang Callboy at isa pa, parang dami niyang alam tungkol dun at marunong din siya mag-classify kung A, B o C ka ba, kaya nakakahalata ako." Sasagi bigla sa isipan ni Rina ang sinabi ni Carlo.

"Kaya pala may binanggit sa akin si Carlo tungkol diyan pero di ako agad na naniniwala."

"Rina, di ko siya sa sinisiraan, pero ako magsasabi sa'yo na mag-ingat ka kay Sir, manyak raw iyan at maiinitin ang mata lalo na kapag sexy at charismatic ang figure mo."

Chapter 10

Simula ng marinig ni Rina ang usapin patungkol sa kanya ay di na mapapalagay ang loob nito kapag kasama siya hanggang sa dumating ang isang araw, ay unti-unting makukumpirma ni Rina na totoo ang sinasabi nila.

"Rina, pwede mo ba akong samahan mamaya sa testing room mamaya?" Tanong ni Sir Barry sa kanya at biglang uusbong sa kanyang isip ang pagtataka.

"Bakit po, ano po ang kailangan niyo sa akin?"

"May ipapagawa kasi ako sa'yo, pwede mo ba akong tulungan?" Papayag si Rina sa hiling ni Sir Barry at pagkarating nila sa Testing Room ay walang madadatnang tao bukod sa kanila at dito ay parang kukutuban ng di maganda si Rina.

"Sir andito na po tayo, ano po ang ipapagawa ninyo?" At iaabot sa kanya ang sandamakmak na papel.

"Eto, pakitsek naman ng mga test paper."

"Sir Pwede ko po ba iuwi ang mga yan?"

"Hindi, kasi confidential iyan at dito mo na lang gawin." At sisimulan na nga ni Rina ang pagte-tsek. Habang abala si Rina ay magugulat ito ng bigla na lamang siya akbayan ni Sir Barry.

"Kaya mo pa diyan Rina? Kung di mo na kaya, pwede ka ng umalis at ipapagawa ko na lang sa iba."

"Hindi sir, kaya ko pa po, huwag niyong alalahanin." Pangiting sambit nito kay Sir Barry.

"Basta, kapag wala kang klase o ginagawa, pumunta ka dito ah, nalulungkot kasi ako at saka para may kakwentuhan ako." Aalisin ni Rina ang braso ni Sir Barry na nakaakbay sa kanya.

"Sige po Sir, kapag wala akong klase, kung yun ay wala." Pangiting sabi ni Rina na ramdam na ang takot sa maaaring gawin sa kanya ni Sir at ng matapos siya sa gawain ay agad niyang pupuntahan si Carlo para isiwalat ang ginawa sa kanya ni Sir.

"Carla, di ka makakapaniwala sa sasabihin ko."

"Na ano Rina, diretsuhin mo na ko."

"Nagtataka lang kasi ako, bakit parang biglang bumait sa akin si Sir Barry, tapos kanina, ako ang inutusan niyang mag-tsek at sa mismong testing room pa. Habang kami lang dalawa ang nandoon, bigla niya kong inakbayan, kung makaakbay siya parang close kami. Nagtataka lang ako sa mga ipinapakita niya sa akin."

"Isa lang ang ibig sabihin niyan Sis. May gusto sa'yo si Sir." 

"May gusto, mukha mo at saka paano siya magkakagusto sa akin na isang estudyante lang."

"Matalino ka, maganda ka at sexy pa, malay mo naman iyon ang dahilan kung bakit nahulog siya sa'yo."

"Naku Carla, kinikilabutan ako sa sinasabi mo, tigilan mo nga iyang iniisip mo. At bukod pa dun, sinabi niyang pumunta daw ako ng testing room kapag wala akong klase, kasi nalulungkot daw siya."

"Kinikilig ka naman."

"Hindi noh, sa katunayan nga naaasar ako, di niya dapat ginagawa iyon. Parang may binabalak siya sa akin na di ko alam. Basta, ang awkward niya." 

Nasundan pa ang pangyayari ng makasalubong ni Rina si Sir Barry habang ito'y palabas na ng Campus at inaaya siyang sumabay na sa kanya.

"Hi Sir Barry." Pangiting bati ni Rina sa kanya ng makasalubong ito."

"Pauwi ka na ba Rina?"

"Yup, at saka wala na po akong gagawin."

"Pauwi na rin ako ngayon, tara sumabay ka na sa akin."

"Saan po ba kayo Sir nakatira?"

"Sa West Fairview, ikaw?" Hindi sasabihin ni Rina ang tunay nitong Address para makaiwas sa kanya.

"Ah eh, sa Caloocan pa po ako nakatira, di niyo ko makakasabay kasi magkaiba tayo ng way."

"Ah ganon ba, sige mauna ka na, may dapat pa pala akong tapusin." Pagkalayo ni Rina mula kay Sir Barry.

"Anong nangyari dun, parang tumamlay siya ng malaman na di kami maaring magsabay. Pero effective yung naisip ko, nakaiwas ako sa kanya. Ano ba 'to, kung kailan wala na siya sa puso ko, ngayon parang siya naman ang nagkakagusto sa akin, ano 'to." Sabi nito sa loob-loob. 

Makalipas ang dalawang linggo at ng pasahan na ng kanilang reseach study  ay magsisimula ng makaramdam ng pagkamuhi si Rina kay Sir Barry.

"Rina, may gawa ka na bang reflection?" Tanong sa kanya ni Hanna at magtataka ito.

"Reflection para saan?"

"Sa thesis at saka ngayon na din ang pasahan nun bukod sa Thesis." Magugulat si Rina.

"Ha ngayon na, wala naman siyang nabanggit tungkol dun eh."

"Kaya nga eh gumagawa na ko para makahabol mamaya kasi maski ako ngayon ko lang nalaman sa mga kaklase natin."

"Kaiinis naman siya, di niya lamang tayo nasabihan. Akala ko, thesis lang, may reflection pa pala."

"Kaya nga gumawa ka na habang di pa siya dumadating."

"Ilang pages ba ang reflection?"

"Ilang pages daw ang reflection?" Tanong ni Hanna sa ilang kamag-aral.

"Hindi bababa sa limang pahina ang reflection." Sagot nila sa kanya.

"Ha! 5 pages, putakting Sir Barry na iyan pinahihirapan niya tayo. Brain drain na nga ako sa kakaisip ng isusulat sa thesis, maayos lang, tapos dinagdagan pa niya ng Reflection." Himutok ni Maria sa kanya at biglang papasok si Vicky.

"Ate Vicky, may reflection ka na ba?" Tanong ni Maria sa kanya.

"Reflection, ano yun at para saan?"

"Sa Sikolohiyang Pilipino Thesis at ngayon na rin daw ang pasahan nun."

"Ha ngayon na, kainis siya, wala naman siyang sinasabing reflection. Ilang pages ba?"

"5 pages raw eh."

"Naku naman, malabong matapos natin iyan kasi kapos na sa oras kahit maghabol pa. Saka kasalanan niya yan kung bakit di tayo makakapagpasa." 

"Ano magpapasa pa ba tayo?" Tanong ni Maria sa kanya.

"Naku huwag na, panira siya ng araw ko!"

"Mali siya, dapat siya mismo ang nagsabi sa atin, di iyong ipapasuyo pa sa iba nating kamag-aral ang tungkol dun. Tingnan niyo tuloy, maraming hindi makakagawa sa atin dahil di lahat nakakaalam at mapi-pressure tayo sa lintik na reflection na iyan. Ngayon Guys kilala ko na ang tunay niyang at tama kayo, magulo siya maging Prof at sakit sa ulo." Wika ni Rina sa kanila at ilang sandali pa ay pumasok na si Sir Barry at lalapit sa kanya si Vicky.

"Sir, pwede po ba bukas kami magpasa ng Reflection? Wala pa po kasi kami nagagawa." Tanong ni Vicky sa kanya. 

"Basta sinabi ko ngayon, ngayon na, okey." Madiin na sabi nito sa kanila at kokomprontahin siya ni Rina.

"Sir mawalang galang na po, eh paano kami makakagawa ng reflection, eh ngayon lang namin nalaman tungkol diyan. Tapos di pa namin natapos i-input ang data. Sir maawa naman po kayo sa amin, di lang kayo ang major namin, may Case study pa po kami sa Exceptional tapos thesis sa Educ psych, mahina ang kalaban, di namin kaya ang sabay-sabay."

"So Rina, sinasabi mo na kasalanan ko pa ngayon, kung responsable lang kayo, di dapat mauuwi sa ganito okey. Ganun lang iyon."

"Hindi, hindi Sir, kung nalaman lang namin ang tungkol diyan, di sana mag-aaligaga na kami sa paggawa ng Reflection kaso, ngayon lang po talaga namin nalaman. Sir please, bigyan niyo kami ng palugid para diyan." Sa mga mapupusok na salita ni Rina ang magpapabago sa desisyon ni Sir Barry.

"Oh sige ganito, pwede kayo magpasa ng reflection pero hanggang Alas-tres lang."

"Alas-tres? Sir naman, di namin agad matatapos iyan, masyadong maikli ang oras para tapusin ang five pages. Di namin kaya yun. Huwag niyo naman kami higpitan Sir."

"Final na 'yun, basta sinabi kong Alas-tres, Alas-tres at di ko tatanggapin ang gawa niyong thesis kapag walang reflection."

"Pero sir-"

"Kahit anong pakiusap at paliwanag mo, di na magbabago isip ko. Tapos itong Title at Diagram, baguhin niyo ah. Ganito para matapos na, ako na ang magbibigay ng Title at isulat niyo na lang okey." Matatapos ang usapan na masamang-masama ang loob ni Rina at maghihimutok ito sa kanyang mga kaibigan.

"Nung dati, kapag pinag-uusapan nila si Sir Barry at may sinasabi patungkol sa kanya, lagi ko siyang pinagtatanggol at di ko sila pinaniniwalaan. Pero ngayon na-realize ko na tama pala sila at kayo, mahigpit nga siya maging guro, nakakasakal at bukod pa dun, magulo at di mo maintindihan ang takbo ng utak. May mga pangarap ako na gusto kong tuparin kayanagpupursig ako nagpupursigi sa pag-aaral, pero tingin ko, tingin ko isa siyang banta at di siya nakakatulong. Gusto kong ma-challenge sa pinapagawa niya pero tingin ko, nagmumukha ng tanga kasi pinapahirapan at pinapagod niya tayo. Sadistang iyan at pleasure sa kanya na naghihirap tayo. I hate him!" 

"Ayos lang iyan, Friend, kadamay mo kami." Sambit sa kanya ni Maria at lalo pang madadagdagan ang pagkamuhi ni Rina kay Sir Barry ng di muli tanggapin ang gawa nilang Title at habang abala sa paggawa ng Reflection.

"Oh Hanna, Ate Vicky, bakit nakabusangot ang mukha niyo?" Tanong ni Rina sa kanila at biglang ipupukol sa mesa ang paperworks.

"Nakakaiinis, ni-reject nanaman niya ang Title natin kahit kanya yun pero sa dayagram, kailangan na lang raw ayusin ang Formation kasi daw pangit at magulo!"

"Ano ni-reject nanaman niya ang title, eh samantalang sa kanya 'yun! Buwisit talagang Barry na iyan, ginagago niya tayo! Hindi matatapos ang gawa natin kung reject siya ng reject!" Himutok ni Maria sa kanila.

"Aba, sumosobra na siya, di na ito tama ang ginagawa niya sa atin! Ano niya tayo, toy na pinaglalaruan hangga't gusto niya!" Himutok naman ni Vicky. Habang nagsasalita sila ay mag-uumapaw na sa inis si Rina.

"Sa tana ng buhay estudyante ko, ngayon lang ako makakasagot at sapak ng guro! Tingnan mo naman, halos magkandakuba na tayo sa paggawa ng Thesis at malaki-laki na din ang nagastos natin sa kaka-reject niya! Laking Batangas ako at di uubra sa akin ang mga paganyan-ganyan niya!" Biglang magwo-walk-out si Rina at babalakin tumungo kung nasaan si Sir Barry pero pipigilan siya.

"Saan ka pupunta Rina?"

"Kakausapin ko ang walang hiyang Sir Barry na iyan, ipapakita ko sa kanya na mali ang ginagawa niya!"

"Huwag na Rina, huwag na, baka saan pa mapunta iyan at tuluyan niya tayong ibagsak." Susubukan siyang pigilan ng mga ito at napigilan naman siya. 

"Isinusumpa ko siya! Next sem, iiwasan ko na siya!" Nagngangalit na salitang binatawan ni Rina.

Dahil sa di kanais-nais na ipinapakita ni Sir Barry sa kanila ay tuluyan na ngang mababaon sa yamot ang loob ni Rina sa kanya na dati ay kinahuhumalingan niya at itinaga sa isipan na ito na ang huling pagkakataon na magiging professor ito. Sa kabila na masama ang loob ni Rina ay patuloy pa rin siyang nilalapitan at sinusuyo-suyo ni Sir Barry upang mapalapit ang loob niya subalit kailanman ay di na babalik pa sa dati ang kanyang nararamdaman at kung sakaling mawala ang hinanakit at mapalapit ang loob, hanggang kaibigan na lamang ang turing nito sa kanya.

Abala si Rina sa pagsusunog-kilay sa Library at sa di inaasahan ay malalaman niya ang bagay na mabibigay sakit sa kanyang kalooban.

"Uy kanina, nakita ko si Sir Jino, may kasamang babae, sino pala yung babaeng kasama niya?" Tanong ng tsismosang estudyante na nakaupo malapit kay Rina.

"Hindi mo pa alam, Girlfriend niya yun. Actually 6 months na nga raw sila."

"Eh bakit di ko naman nakikita?"

"Paano, hindi niya madalas dinadala dito pero nakita ko sa status ng life niya sa FB, in a relationship with...."

"Tapos ang sweet nilang dalawa, kinikilig ako, parang Jadine, Kathniel o Lizquen Love Team. Hay, para silang mga bata."

"Tapos nabasa ko sa post niya sa FB, ikakasal na raw siya Coming soon."

"Ay talaga ikakasal na siya, nakakagulat naman." Masasaktan si Rina ng marinig niya ang kanilang bulungan. Sa sakit, hindi na niya makayang marinig ang pinag-uusapan nila at paiyak itong tatakbo."

"Wala akong karapatan na maramdaman ito kasi di naman niya ko nobya, pero bakit ganon, ang sakit-sakit at parang nagseselos ako." Bulong ni Rina sa sarili habang tumatangis at ng magkita sila ng matalik nitong kaibigan na si Carlo.

"Sis, anyare sa Face mo, bakit parang biyernes santo, tapos kanina pa ko nagsasalita, di ka naman naimik. May problema ba?" Nagtatakang tanong ni Carlo sa kanya at sa isang banda ay magsasalita ito.

"Ganito pala ang kahihinatnan mo kapag nagmamahal, nasasaktan."

"Ano yan Sis, ilang araw lang tayo di nagkikita, humuhugot ka na." Pabirong sabi ni Carlo sa kanya at biglang tatangis si Rina.

"Oh Sis, bakit ka umiiyak? May nasabi ba ko, naku Sorry." Biglang mapapayakap si Rina sa kanya.

"Huhuhuhu! Ang sakit sa loob, ikakasal na siya." Mangiyak-ngiyak na sabi nito kay Carlo.

"Ha si Sir Jino, ikakasal na, kanino mo naman nalaman?"

"Kanina ng nasa library ako, narinig ko ang usapan nila, ikakasal na raw siya at saka dati na pala siyang may Girlfriend bago ko siya nakilala. Ang sakit-sakit pala ng ganito!"

"Baka naman Tsismis lang iyan. Naku Rina wag kang magpapaniwala dun."

"Hindi, totoo ang sinasabi nila at saka tiningnan ko sa FB wall niya, ikakasal na raw siya. Eto oh." Ipapakita ni Rina ang FB wall ni Sir Jino gamit ang phone.

"Oh my gieeh Sis, oo nga malapit na siyang ikasal at tingnan mo naman sa post niya, naghahanda na sila."

"Kita mo na, kaya ako ganito ngayon."

"Sige sis, iiyak mo lang iyan at kapag okey ka na, saka kita papayuhan." At ng tumahan si Rina sa pag-iyak.

"Sis, walang taong nagmamahal na hindi nasasaktan at kahit na sino, mararanasan iyan. Ang dapat mo lang gawin ay tanggapin ang katotohanan, masakit man sa loob. Kung nasasaktan ka, sis ito lang ang naiisip kong paraan, kalimutan mo na siya at ibaling sa iba ang nararamdaman mo, single at lalong di prof."

"Ibaling sa iba? Hindi ko naman yata kaya ang pinapagawa mo. Malalim na ang pinagsamahan namin at nararamdaman ko sa kanya kaya mahirap kung bibitawan ko na lang ito ng basta-basta."

"Mamili ka Rina, ipagpapatuloy mo ang nararamdaman sa kanya pero kapalit naman ay habang buhay mo mararanasan ang sakit at hapdi o iwawaksi mo na siya sa isip at puso mo at kahihinatnan naman ay makakawala ka sa sakit. Mag-isip ka Rina, imposible na ang hinahangad mo na balang araw ay kayo, kasi may minamahal na siyang iba." 

"Eh basta Carla, siya pa rin ang mahal ko. Nasanay na ko na gawin siyang inspirasyon sa mga pangarap ko at ayaw kong mawala iyon."

"Hindi na nga siya pwede, masasaktan ka lang. Saka ibaling mo na lang sa iba ang nararamdaman mo para magtuloy-tuloy ang inspirasyon mo. Bakit di mo na lang ibaling muli kay Sir Barry ang nararamdaman mo, tutal may gusto siya sa'yo."

"Hitad ka ba, tekang naiinis ako sa kanya at kung sakaling mawala ang inis ko at mapalapit ang loob niya sa akin, hanggang kaibigan na lang iyon. Ikanga, FRIENDZONE!"

"Gwapo naman siya, Matalino, mataas ang pinag-aralan, kamag-anak ng Mayor, yung nga lang Silahis pero ayos na din iyon para sa'yo, uyy bagay sila."

"Ano ba, di ka nakakatuwa at iww, di ko siya gusto kahit ano pa siya. Manyak siya at hari ng Callboy. Kahit ano pang gawin niya pagpapa-cute, di na babalik pa ang dating nararamdaman ko kasi na kay Sir Jino na ang lahat. Tiwala lang Carla, maghihiwalay din iyang dalawa at di matutuloy ang kasal dahil walang FOREVER!"

"Ang Bitter mo naman sa kanila."

"Bitter na kung Bitter!" 

"Sus, wag ka ng umasang mangyari 'yun, masasaktan ka lang."

Chapter 11

Masaklap at masakit man para kay Rina na malaman ang katotohanang may iba ng nagmamay-ari sa puso ng taong minamahal niya ay nahihirapan siyang magparaya at pakawalan ang nararamdaman sapagkat ang pagmamahal na ang naging sandalan niya upang abutin ang minimithing pangarap at mapanghihinaan ng loob kapag nawala ito na kanyang kinakatakot. Patuloy na nararanasan ni Rina ang sakit, lalo na kapag nakikita niyang gaano katamis ang pagsasamahan nila at nahihirapang maka-get-over sapagkat nanatiling siya ang laman ng puso at pakiramdam niya, Heartbroken na at First time niya lang ito maranasan kaya halos mabaliw na sa sakit subalit di siya nag-aksaya para malungkot at nagpatuloy pa rin sa buhay, nahihirapan man siya. 

Sa kabilang banda ay lingid sa kaalaman ni Rina na may lalaking nagkakagusto sa kanya at walang iba kundi ang kinaiinisan niyang si Sir Barry. Tatawagan ni Sir Barry ang kanyang estudyante upang may ipag-utos.

"Nakikita mo 'yung babaeng naglalakad palabas ng Campus, yung naka-pink na bag na Jansport?" Sabi ni Sir Barry sa kanyang estudyante.

"Ahh opo Sir nakita ko." Sagot ng isang estudyante.

"Gusto mo bang pumasa sa Subject ko?"

"Oo naman Sir, ano po ba ang ipapagawa ninyo sa akin?"

"Sundan mo yung babaeng iyon at alamin mo kung saan nakatira."

"Sir susundan ko siya? Nagbibiro po ba kayo eh ang hirap ng pinapagawa ninyo at di ko yan kilala."

"Ayaw mo talaga, oh sige bahala ka, ibabagsak na kita at uulit ka ng First year. Dalawang major mo pa naman ako." Aalis na si Sir Barry subalit pipigilan siya ng estudyanteng kinausap niya.

"Sige Sir, pumapayag na po ako."

"Good, good at ito ang pera, Pang-dota at crossfire mo. Walang makakaalam nitong pinag-usapan natin, kundi ay tutuluyan na kita. " At susundan na nga ng lalaking estudyanteng inutusan ni Sir Barry si Rina. Walang kamalay-malay si Rina na habang papauwi siya, may sumusunod at nagmamanman na sa kanya at ng kinabukasan ay muling magkikita ang estudyanteng inutusan ni Sir Barry.

"Nagawa mo ba ang ipinag-uutos ko?"

"Opo Sir, nasundan ko siya."

"Eh saan nakatira ang babae?"

"Sir sa Kalinisan street, Batasan Hills malapit sa Sandigan at silang dalawa lang nakita kong nakatira doon sa bahay."

"Good, good, pasado ka na sa akin."

"Yare ka ngayon sa akin Rina, Caloocan pala ah." Bulong ni Sir Barry sa kanyang sarili at ng kanilang uwian ay aabangan niya si Rina.

"Rina! Rina!" Tatawagin ni Sir Barry si Rina at mapapalingon naman ito sa kanya.

"Hi Sir Barry, sino po ang hinihintay niyo?" Tanong ni Rina sa kanya.

"Ako? Wala, pauwi ka na ba?"

"Ay opo Sir pauwi na ko."

"Kung ganon sumabay ka na sa akin sa pag-uwi."

"Ako, sasabay sa inyo? Eh di ba magkaiba tayo ng sasakyan Sir."

"Ako ba Rina iniiwasan mo na?"

"Hindi po sir at bakit niyo naman iyan naisip?"

"Eh basta Rina, prof mo ko at basta sinabi kong sumabay ka na, sasabay ka."

"Bakit ganyan makapagsalita si Sir, parang alam na niya ang tunay kong address, anong gagawin ko, eh ayaw ko nga iyang makasama kasi kinukutuban ako ng di maganda. Parang nasa panganib ang buhay ko kapag kasama iyan and besides, kinababanasan ko siya." Sabi ni Rina sa loob-loob nito at mag-iisip siya ng paraan para makaiwas kay Sir Barry.

"Ah Sir, may nah alala po ako, di pa po pala ako uuwi, pupunta pa ako ng mall kasi may bibilhin pa ko. Kung uwing-uwi na po kayo, mauna na lang kayo." Pagdadahilan ni Rina sa kanya subalit di uubra ang naisip niya.

"Oh sige Rina, sasamahan kita, tutal malapit lang naman iyan at ako na ang sasagot sa mga bibilhin mo."

"Ah sir, huwag na po, nakakahiya. Baka malaking abala pa yan sa inyo. Sige sir, mauna na po talaga kayo, baka gabihin ako."

"Ayaw mo ba ko makasama at saka wala iyon sa akin, kaya sige na samahan na kita." Naubusan na ng idadahilan si Rina kaya pumayag na ito. Di man niya masikmurang makasama ito dahil touchy at patuloy na inaakbayan habang nasa biyahe ay walang ginawa kundi magtiis at pagkadating nila ng Mall.

"Ah Rina, dapat kapag pupunta ka dito sa Mall, di ka dapat nag-iisa at nagpapasama ka. Mahirap na at marami ang masasama ang loob, mapaano ka pa." Pangaral sa kanya ni Sir Barry habang inaakbayan niya ito at naglalakad, aalisin ni Rina ang bisig na nakalagay sa kanyang balikat.

"Opo Sir at saka ako pa, matapang yata ito. Kaya ang iba diyan na nagbabalak sa akin ng di maganda, eh mag-isip-isip dahil di nila kilala kung sino ako. Di ko hahayaang magtagumpay sila." Madiin-diing sabi ni Rina sa kanya na ang totoo ay nagpaparinig na.

"Paano ako makakawala sa Lecheng kasamang ito, kung makaasta, akala di prof at kung makaakbay at holding arms, parang pag-aari niya ko, di na nahiya, dami pa man din nakakakita sa kanya, PDA! Nilalandi ba niya ko, usbaw siya at di kami talo! Kapag di ako nakapagtimpi, kakalimutan kong professor ko siya, nakakabanas!" Sabi nito sa loob-loob na iritang-irita na at ibig ng makawala sa piling niya at dito ay makakaisip na siya ng paraan.

"Sir punta tayo ng Supermarket, samahan niyo ko, dali."

"Bago tayo pumunta Rina, pwedeng huwag mo na kong tawaging Sir, Barry na lang. Kasi parte ka na ng buhay ko at tatawagin mo lang ako sa pangalang iyan kapag nasa school tayo, okey." At ng makarating sila ng Supermarket ay gagawa siya ng paraan upang iligaw si Sir Barry hanggang sa siya'y makalayo mula sa kanya.

"Hay salamat, nakawala din ako sa Callboy na iyon. Akala ko, wala ng kawala sa kanya. Hay kulit din niya at mapusok kasama. Basta naiinis ako at di na nahiya kanina, nakakabastos!" Habang nakalayo na si Rina sa kanya at nakauwi ay patuloy na hahanapin ni Sir Barry ito.

"Teka, kanina pa ko hanap ng hanap sa kanya, di ko makita. Aba galing naman, tumakas na pala siya, sige lagot sa akin 'yun bukas. Ito na ang huling araw na makakaiwas at wala ka sa 'kin." At ng kinabukasan ding iyon ay muling magkikita si Rina at si Sir Barry.

"Ay si Sir Barry, patay nagkita nanaman kami." Hindi ito lilingon sa kanya at magpapatuloy sa paglalakad na akala ay walang nakita.

"Rina! Rina! Mag-usap nga tayong dalawa." Matitigilan si Rina sa paglalakad.

"Ano po ba ang pag-uusapan natin?" At magtataka at di makakapaniwala si Rina sa sasabihin ni Sir Barry.

"Rina gusto ko lang sabihin sa'yo na Sorry, sa mga ipinakita ko kahapon. Alam kong naiinis ka na sa akin at nakukulitan, kaya mo nagawang iwan ako."

"Di ko ba alam kung anong dapat kong maramdaman sa kanya, kung maiinis pa ba o matutuwa na. Ang bait pa rin niya sa akin matapos ko siyang takasan." Sabi ni Rina sa kanyang loob-loob at ito ay magsasalita.

"Sir, di ko naman po kayo iniwan. Ang totoo niyan dami kasing tao doon at gitgitan kaya napahiwalay ako sa inyo at di na nagkita." Dahilan ni Rina sa kanya.

"Okey lang Rina, naiintindihan kita at saka huwag kang mag-alala, di ako galit, Peace." Makikipag-holding hands si Sir Barry kay Rina at iaabot naman nito ang kamay sa kanya. Pagkauwi ni Rina sa tinutuluyan ay magugulat ito ng iaabot sa kanya ni Aling Ester ang Flowers at palaisipan sa kanya kung sino ang nagbigay.

"Uy Rina, may nagbigay sa'yo ng flower kanina ng wala ka."

"Ah sino naman po ang nagbigay niyan?"

"Isang lalaking matangkad at sabi niya, sayo raw iyan. Di ko naman natanong ang pangalan kasi agad ng umalis. Kilala mo ba 'yun ha?"

"Naku, hindi po at di ko nga alam na may magbibigay sa akin niyang bulaklak." Tugon ni Rina sa kanya at papasok sa kwarto kasama ang bulaklak.

"Sino kaya ang magbibigay sa akin nitong bulaklak? Ah alam ko na, si Sir Barry siguro kasi halatang may gusto siya sa akin, pero kung siya eh paano niya nalaman ang address namin at saka bakit naman niya ko pagkakaabalahang bigyan ng bulaklak, eh may klase nga 'yun. Baka nga di siya at ayaw kong isipin na siya ang nagbigay. Kung kay Sir Jino lang ito nanggaling, itatago ko ito." Sabi ni Rina sa kanyang sarili habang tinititigan ang Bulaklak at matapos ay itatapon niya ito.

At ng kinagabihan at dahil isang taon ng nawalay si Rina sa kanyang pamilya sa Batangas ay makakaramdam ito ng pangungulila. Kukuhain ni Rina ang dala-dalang litrato nila at kakausapin maging ang litaro nilang dalawa ni Sir Jino. 

"Nay, kamusta na kayo diyan, miss na miss ko na kayo, pati ikaw Myla at Kuya Danilo, sana nasa maigi kayong kalagayan diyan kahit wala ako. Hindi bale, malapit na ang bakasyon at magkakasama tayong muli. Pangako, uuwi ako diyan sa inyo at babawi, malapit na.........At ikaw naman Sir Jino, duga mo din, ikakasal ka na pala. Sayang ka, labis kitang kinagigilawan at hanggang ngayon, mistulan kang tinta na di mabura sa isipan at puso ko, pero malapit ka na din palang bumuo ng pamilya. Hanggang pangarap na lamang ako sa'yo." Biglang tatangis si Rina.

"Huhuhuhu! Ang sakit-sakit, hanggang ngayon masakit pa ding isiping may iba ka na. Nay, tay, Kuya Danilo at Myla, miss na miss ko na kayo. Tatapusin ko lang itong apat na taon at tutuparin ang pangarap, pangako, di na tayo magkakahiwalay muli."

Matapos ang kanilang panunurang paaralan at pagsapit ng bakasyon ay umuwi na nga si Rina sa kanilang bayan doon sa Batangas. Sa pag-uwi ni Rina ay mapapansin niyang tila nag-iba na ang pakikitungo sa kanya ni Danilo subalit binalewala niya ito, alang-alang sa kanilang pagsasamahan. Sa kabila na nakakulong pa rin ang kanyang ina sa matinding kalungkutan ay di susukuan ni Rina pagalingin ito.

"Inay, konting tiis na lang, babalik ka muli sa dating katinuan at pangako, di ako susukong gamutin ka." Wika ni Rina sa kanyang ina habang binibihisan. Habang kinakausap ni Rina si Aling Menang ay biglang papasok ang kuya Danilo niya.

"Oh Rina, kamusta ga ang pag-aaral mo sa Maynila? Unti-unti na gang umuusad ang pangarap mong maging Psychiatrist o baka napapabayaan mo ang pag-aaral, kasi nalandi ka na."

"Ako, kuya lumalandi? Nagkakamali ka diyan sa iniisip mo. Nagpapakasasa ako sa pag-aaral para balang araw, magkaroon ako ng kaalamang gamutin ang inay at di lang iyon, upang magkaroon ng kaunlaran sa ating buhay at di na parating iaaasa lahat ng pangangailangan kay Tita, kasi sobra-sobra na ang naitutulong niya."

"Owws talaga, baka niyan malaman-laman ko, may nobyo ka na sa Maynila. Ay naku Rina, subukan mo lang iyan at di ako magdadalawang isip na sampigahin ka at sabihin kay Tita na patigilan ka na sa pag-aaral."

"Wala kuya, wala akong Boyfriend. Mas uunahin ko munang tapusin ang pag-aaral at tuparin ang mga pangarap bago 'yan."

"Siguraduhin mo yan, kundi ay pagsisihan kong pinayagan pa kitang mag-aral sa Maynila." At pagkatapos ay lalabas na si Danilo.

Pagkaaraan ng isang buwan ay magkasamang magtutungo si Rina at Myla sa palengke upang bumili ng kakailanganin sa pang-araw-araw. Pagkauwi nilang dalawa ay bigla siyang sasampalin ni Danilo at sasambulat sa kanya ang di kanais-nais na pangyayaring muntikan ng tatapos sa kanyang mga pangarap.

"Alay sabi ko na nga ga, nalandi ka na! Ano 'to!" Pagalit na wika ni Carlo kay Rina at ibabalibag sa kanya ang Flowers.

"Kuya di sa akin iyan, di ko alam kung sino nagbigay niyan. Maniwala ka."

"Nasa talampakan ga ang 'yong kukote, di ga ang turo ng inay at itay sa atin, isantabi muna ang boyfriend o girlfriend hangga't di pa tayo tapos mag-aral, eh ano iyang ginagawa mo!"

"Sinusunod ko naman ang bilin nila at saka di ko alam kung sino ang nagbibigay sa akin niyan Kuya. Pati nga sa Maynila, may nagbigay din niyan. At saka wala pa sa isip ko ang mga iyan."

"Alam mo Rina, ang mabuti pa siguro ay tumigil ka na sa pag-aaral, tutal sa nakikita ko sa'yo, mas inaatupag mo pa nga ang landi."

"Kuya, huwag mo naman itong gawin sa akin. May mga pangarap pa ko sa buhay at di na iyon matutupad kapag tumigil ako. At saka paano na ang kinabukasan nating tatlo, ang inay na may kapansanan sa pag-iisip." Patuloy na magkokomprontahan ang dalawa hanggang sa dumating si Ms. Cruz.

"Alay ganire ga ang salubong niyo sa akin, ang mag-away. Bakit ano gang nangyari?" Tanong ni Ms. Cruz sa kanila at biglang magsasalita si Danilo.

"Abay paano naman kasi itong si Rina, kabata-bata at di pa nagtatapos mag-aral ay nalandi na, ire ang ebidensiya." Ipapakita ni Danilo ang bulaklak kay Ms. Cruz at sa halip na magalit ay matutuwa ito.

"Flowers? Ay pagkaganda at bango nito, Rina sino ang nagbigay nito?" Kakabahan si Rina sa itinatanong ni Ms. Cruz.

"Ay Tita, di ko po alam kung sino nagbigay niyan at saka nagulat na lamang po ako ng makita namin iyan pagkauwi."

"Ganun ga, abay nagdadalaga ka na pala, biruin may nanunuyo na sa'yo. Pagkaganda mo naman kasi." Biglang sasabat sa usapan si Danilo.

"Ay mawalang galang na ho sa inyo, sa mga sinasabi niyo ho ay parang kinokonsinti niyo ang paglalandi ni Rina."

"Danilo, di ko kinokonsinti ang kapatid mo at saka dalaga na siya, kaya normal lang na may magkakagusto sa kanya o may matipuhan na ibang tao. At saka bakit mo naman nasabing nalandi ang kapatid mo, eh di nga niya alam kung sino ang nagbigay."

"Aysus, Naku tita nagsisinungaling iyan, akala mo kunwari di niya alam pero ang totoo, may nobyo na siya na di natin nalalaman."

"Danilo, eh ano naman kung may Boyfriend na siya at nasa husto na siyang edad para diyan. Alam mo, hindi masama ang relationship o Crushes basta hindi mo napapabayaan ang pag-aaral at iyon pa rin ang priority mo. Maiintindihan mo rin iyan Danilo kapag naranasan mo na. Kaya ikaw Rina, kung ako nanay mo, pinapayagan na kita, basta hinay-hinay lang at baka mapaaga ang responsibilidad mo bilang ina. Teka patingin nga ko ng grade mo." Kukuhain ni Rina ang report card at ipapakita kay Ms. Cruz.

"Wow, katataas naman nakukuha mong grado, puro uno. Danilo, bakit mo naman pinagbabawalan si Rina na umibig eh nag-aaral naman siyang mabuti. Ikaw ah, umi-inspirasyon ka."

"Hindi po Tita, kayo lang ni Nanay ang inspirasyon ko." Di na magsasalita pa si Danilo at kikilos palayo sa kanila.

"Salamat ho Tita at ipinagtanggol niyo ko kay Kuya Danilo."

"Ay walang anuman Rina at naiintindihan kasi kita kaya ko yun nagawa at nasabi. Basta huwag mong pababayaan ang pag-aaral sa kabila na may lovelife ka na."

"Actually Ma'am, wala pa po akong Boyfriend, Crush lang." 

"Kung ganon, share mo naman sa akin ang tungkol sa Crush mo."At ikukwento nga ni Rina ang lahat ng naging karanasan nito ng siya ay umibig kay Sir Jino.

"Ay ganon Rina, ikakasal na siya. Kawawa ka naman pala, Heartbroken." Mahinahong wika sa kanya ni Ms. Cruz.

"Kaya nga po Tita eh at ang sakit pala sa loob kapag nalaman mong kapag ang taong pinipintig ng puso mo, may minamahal ng iba. Minsan gusto ko na pong kalimutan siya, pero ang hirap at di ko magawa."

"Eh sino pala ang nagbigay nitong Flowers sa'yo, kilala mo na ba. Naku Rina, alamin mo kung sino ang nanliligaw sa'yo at kapag nalaman mo, sa kanya mo na lang ibaling ang pagmamahal. Doon makakahanap ka ng taong makakapagpaligaya sa'yo at forever mong makakasama kasi mahal ka niya. Although di mo pa mahal kung sinuman siya, natuturuan ang puso."

"Pero Tita, kahit anong gawin ko, si Sir Jino pa rin ang nilalaman ng puso ko at mahirap ng alisin iyon."

"Ganito lang iyon Rina, parang kanta lang iyang buhay mo. 'Sino ang pipiliin ko, ikaw nga bang pangarap ko o siya bang kumakatok sa puso ko, oh anong paiiralin ko isip ba o ang puso ko, nalililitong-lito, sinong pipilin ko, Mahal ko o Mahal ako.' Sino ba ang pipiliin mo, taong nagpapatibok ng puso mo o ang taong ikaw ang nagpapatibok sa puso niya?"

"Tita paano ko po mamahalin ang taong iyon eh di ko nga kilala kung sino siya."

"Basta Rina, buksan mo ang isip at marunong kang makiramdam. Psychology student ka, gamitin mo ang natutuhan mo para makilala mo kung sino ang umiibig sa'yo. At saka yang si Sir Jino na sinasabi mo, kalimutan mo na siya. Imposibleng maging kayo kasi Professor siya at ikakasal na din. Maghanap ka na lang ng iba."

"Tita, wala pa po sa isip ko ang mga 'yan, kasi po nag-aaral pa lang ako at di pa natutupad ang pangarap. Opo love ko siya, pero kailanman ay di ko hinangad na maging kami. Kung magiging kami man, gusto ko nakapagtapos muna ng kolehiyo at naipagamot na ang inay pero malabo ng mangyari iyon."

"Sa sinabi mong iyan, lalo pa kitang hinahangaan. Mas inuuna mo ang DREAMS kaysa sa LOVE. Sige Rina, kung ganyan ang desisyon mo, di kita tinututulan pero di ko sinasabi sa'yong na masamang unahin ang Love."

Chapter 12

Dahil imposible na talagang maging sila na hinahangad ni Rina na mangyari kapag nakapagtapos na siya ng pag-aaral ay susubukan na niyang kalimutan ang nararamdaman at ibaling na lamang sa iba pero mahirap pa rin para sa kanya na gawin iyon, lalo na't pakiramdam niya ay parang Cancer na ang pag-ibig na malala na at hirap ng agapan at pawalain kahit ano pang gawin. Kung kailan tanggap na ni Rina na hindi na sila maaari ay saka naman nagbabadyang magbukas ang pintuan para maging silang dalawa.

"Si Ma'am Pria muna raw ang magiging Prof natin sa Group Dynamics, bakit anyare kay Sir Jino?" Tanong ni Maria kay Hanna.

"Sabi daw si Ma'am Pria at naku, kailangan na nating paghandaan ang katarayan niya. Di nanaman ako makakahinga nito." Sambit ni Hanna kay Maria at makalipas ang ilang sandali ng pumasok si Ma'am Pria.

"Class, temporarily I'm your professor in Group Dynamics. Di muna makakapagturo ang Sir Jino niyo for personal issue. Saang lesson siya nagtapos?" Matapos ang klase at habang nasa library si Rina ay makakarinig siya ng balitang labis na ikalulugod ng kanyang dibdib.

"Alam niyo na ba guys kung anong nangyari kay Sir Jino?"

"Hindi eh, bakit ano ba? Bakit di daw siya pwede magturo ngayon."

"Ayun Depressed daw, kasi kanina ng nasa faculty ako at kumukuha ng special exam. Narinig ko ang pag-uusap nila Ma'am Pria at sabi, hiwalay na raw si Sir Jino at ang girlfriend nito at di na raw matutuloy ang kasal."

"Bakit di na matutuloy, anyare sa kanilang dalawa?"

"Paano nabuntis daw ng ibang lalaki at kamakailan lang niya nalaman kung kailan 2 months na ang bata sa tiyan. Tapos pananagutan na raw ng lalaking nakabuntis."

"Kawawa naman pala si Sir Jino at masakit iyon para sa kanya."

"Sinabi mo pa at mabuting maghiwalay na sila, landi din kasi ng babaeng iyon, nagpatira sa iba." Biglang sasabat si Rina sa usapan ng dalawa.

"Talaga mis at tama ba narinig ko, hiwalay na sila?"

"Oo ate, tama ang narinig mo na naghiwalay na sila, pero bakit nakikisawsaw ka sa usapan namin, di ka naman namin kilala." Biglang aalis ang dalawa palayo kay Rina.

Magkahalong lungkot at tuwa ang nararamdaman ni Rina ng marinig ang usapang hiwalay na sila. Natutuwa siya dahil sa wakas ay nagkaroon ng pag-asang maging sila balang araw pero nalulungkot naman ito para kay Sir Jino na dinadanas naman ang sakit.

"May ibabalita ako sa'yo Sis Carla."

"Sa nakikita ko sa'yong mukha ay nagniningning sa tuwa, bakit ano ba 'yan?"

"Uy Sis, hiwalay na raw si Sir Jino at ang girlfriend nito."

"Hiwalay? Paano nangyari yun, kaya pala excited kang kausapin ako kasi iniisip mo na may tiyansang magkatuluyan kayo."

"Oo sis ganun nga, pero nalulungkot naman ako, kasi siya naman ngayon ang nasasaktan."

Lalo pang nagkaroon ng dahilan si Rina na ipagpatuloy ang pagmamahal kay Sir Jino matapos ang kanyang mga nalaman na labis na nagpaligaya sa loob subalit nanatiling lihim ang pag-ibig niya sa kanya sa takot na masaktan at mapurnada ang minimithing pangarap. Sa saya, nagawa na niyang iguhit ang mukha ng kanyang special someone sa sketch pad at isiniksik sa kanyang aklat. Tinititigan niya ito at minsan ay kinakausap kapag nalulungkot o walang makausap o magawa. Dumating ang panahon at sa wakas, matutuklasan na rin ni Sir Jino na may pagtatangi si Rina sa kanya at ano kaya ang magiging reaksyon nito?

"Okey Class, class dismiss at pwede na kayong lumabas." Deklara ni Sir Jino sa kanila at magsisilabasan na nga ang mga ito kasama si Rina. Nang makalabas ang lahat ng kanyang estudyante at siya na lang natira sa loob, sa di inaasahan ay makikita ni Sir Jino ang aklat na nakapatong sa silya at lalapitan niya ito upang malaman kung sino ang nakaiwan.

"Kanino kaya itong aklat?" Habang tangan-tangan ng kamay at tinitingnan ang aklat ay makikita niyang may nakasingit-singit na papel at dito ay huhugutin niya. Pagkahugot ay makikitang nakaguhit sa isang pahina ng sketch pad ang kanyang mukha at makakaramdam siya ng gulat sa sarili.

"Teka, ako ba itong naka-drawing sa papel, aba Cute ko naman diyan. Talagang gayang-gaya, saang litrato ko kaya niya ginuhit ito? Siguro regalo niya sa akin ito kaya ginuhit ang mukha. In fairness, lalo akong gumawapo sa drawing." Bukod sa papel ay makikita din niya ang litrato na nakausli at maging ito ay huhugutin.

"Si Rina at ako nung pageant, teka sa kanya ba itong aklat na hawak ko?" Pagkakita ng litrato nilang dalawa ay mababasa niya ang nakasulat na mensahe sa likuran.

"Dear Sir Jino, Alam mo nung una kitang makilala, natutuwa ako sa'yo kasi bukod sa magaling kang magturo, mabait at nakakatuwa ka pa sa amin. Ugali mo ang magpatawa ng tao at isa ako sa napasaya mo. Dahil sa katangiang pinapakita mo sa amin, doon ay unti-unti ng nahulog ang loob ko sa'yo at naging Crush kita. Pero humigit pa dun ang nararamdaman ko sa'yo at dumating sa puntong napagtanto ko, na mahal na pala kita. Hindi ko lang kayang ipagtapat kasi may mga bagay pa akong dapat isaalang-alang, sana maintindihan mo ko. I LOVE YOU SO MUCH SIR!" Matapos mabasa ni Sir Jino ang mensaheng nakasulat sa likod ng litrato ay magugulat ito at di maintindihan ang nararamdaman kung maiinis ba o kikiligin."

"Si Rina may gusto sa akin, kailan pa?" Sabi nito sa loob-loob. Pagkatapos at sa halip na itapon ay itatago niya ang Litrato at Papel kasama ang aklat. Pagkauwi ni Rina sa kanila ay saka lamang niya matutuklasan na nawawala ang aklat niya.

"Hinalungkat ko na ang bag, di ko pa din makita. Saan ko kaya nailagay o naiwan ang librong iyon? Di pwedeng mawala iyon, kasi nandoon ang nagpapalakas ng loob ko." Balisang-balisang sabi ni Rina sa sarili na kahit ano pang hanap ay di niya masumpungan. Walang kaalam-alam si Rina na ang aklat na hinahanap niya ay na kay Sir Jino maging ang litrato at papel na nakaguhit ng mukha niya. Kinabukasan ay muling magtatagpo si Rina at Carlo.

"Sis, nawawala ang aklat ko, doon pa naman nakasiksik ang picture namin ni Sir Jino pati yung sketchpad na naka-drawing ang mukha niya." Sabi nito kay Carlo.

"Ha! Eh saan mo ba nailagay at nawawala."

"Yung nga di ko alam at kahapon pagkauwi ay saka ko lang nalamang nawawala. Anong gagawin ko sis?"

"Bakit ba namang ang burara mo sa gamit. Isipin mo maigi kung saan mo nailagay." Iisiping maigi ni Rina kung saan nailagay ang libro at makalipas ang ilang sandali.

"Ah teka, baka di ko nadala ng lumabas ng Classroom kahapon."

"Sino ba ang last subject niyo bago ang uwian niyo?" Kakabahan na si Rina.

"Si Sir Jino, hala baka nga siya ang nakapulot ng aklat ko, di maaari ito. Mabubuko na ko sis kapag siya ang nakapulot."

"Sis malay mo naman, di mo sa kanya naiwan ang libro, bukod sa kanya ay mag-isip ka pa kung saan room mo posibleng naiwan ang libro, o baka na-misplace mo. Ikaw Rina, napa-praning ka na." Matapos nilang mag-usap at nahihiya man ay maglalakas loob si Rina na tanungin si Sir Jino tungkol sa nawawala niyang aklat.

"Sir excuse me po." Nadudungong salita ni Rina sa kanya.

"Oh yes Rina, ano yun?"

"Sir kahapon po, may napansin ba kayong aklat na makapal pagkaalis namin? Yung aklat sa Biopsych?" Mapapaisip si Sir Jino kung isasauli niya ba kay Rina ang libro o patuloy niyang itatago.

"Ah-ah ano, ano kasi Rina kahapon wala akong nakitang aklat na sinasabi mo kaya Sorry."

"Ah ganon po ba, si-sige po Sir, salamat, pasensiya sa abala." Mawawala ang pangamba ni Rina sa dibdib ng marinig niya ang sinabi nito. Pagkatapos ay lalabas na si Rina subalit pipigilan nito ni Sir Jino.

"Ah Rina, tutal wala ka ng klase at uwian niyo na din, kung okey lang sa'yo pwede mo ba ko samahan sa mall? May bibilhin lang ako." Kakabog bigla sa tuwa ang dibdib niya ng marinig iyon.

"Si-sige Sir, sasama ako."

"Naku Rina, binibwenas ka nga naman ngayon, akalain si Sir Jino pa ang nag-aya sa akin na samahan siya. Nanaginip ba ko? Basta masaya ako ngayon." Sabi nito sa loob-loob.

Simula ng malaman ni Sir Jino na umiibig sa kanya ang estudyanteng si Rina ay mas lalo pa niya ito pinakitaan ng kabaitan at pinipilit na mapalapit ang loob sa kanya. Sa kabila ng kanyang nalalaman ay hindi pa rin niya magawang sabihin kay Rina sapagkat hindi niya ibig na guluhin ang pag-aaral nito at naghihintay pa siya ng tamang panahong makapaglahad. Samantalang si Sir Barry ay patuloy na sinusuyo-suyo si Rina sa kabila na ito'y mailap at di ito susuko hangga't di napapasakanya ang loob ni Rina. Pagkauwi ni Rina galing unibersidad ay may surpresang naghihintay na gugulantang sa kanya.

"Sir Barry, ano po ang ginagawa ninyo dito sa amin?" Tanong ni Rina sa kanya na gulat na gulat.

"Natuwa ka ba sa akin Rina sa pagdalaw ko?"

"Natuwa? Oo naman natutuwa ako pero ginulat niyo ko. Paano niyo naman po nalaman ang tirahan namin?"

"Rina, hindi na mahalaga kung nalaman ko, basta ang mahalaga ay ikaw." Lalapitan nito si Rina at biglang aakbayan subalit aalisin ni Rina.

"Ako sir, ano po ba ang kailangan niyo sa akin, bakit kayo nandito?"

"Sabing Barry na lang huwag ng Sir at saka hindi mo ba natatanggap ang mga Rosas na ibinibigay ko sa'yo?"

"Natatanggap? Ay kaya naman pala may natanggap ako, ikaw pala ang nagbibigay! Ikaw din ba ang nagbigay sa akin ng Flowers nung nasa Batangas ako?"

"Tama ka Rina sa naisip mo, ako nga ang nagbigay nun, pero nasa palengke ka raw ng nagpunta ako sa inyo at yung lalaking mukhang utusan ang kumuha." 

"Sir este...Barry, mawalang galang na po, hindi ko naman yata nagugustuhan ang tabas ng pananalita mo, kapatid ko 'yun, di utusan! At saka, bakit, bakit mo ko binibigyan ng Flowers? Ano bang meron sa akin?" At aaminin na nga ni Sir Barry na may gusto ito kay Rina.

"Gusto mo ba malaman kung bakit, dahil gusto kita. Kaya pwede mo ba akong patuluyin sa inyo para sabihin sa Tita mo na nililigawan kita."

"May gusto? Naririnig mo ba ang sinasabi mo, di tayo talo. At saka di mo ba alam, bawal ang ginagawa mo kasi estudyante ako prof ka! Di tayo pwede sa isa't isa kaya Barry makakaalis na kayo! Wala dito ang tamang babae para sa inyo!"

"Wala akong pake kung magkaiba tayo ng katayuan sa buhay basta gusto kita at akin ka lang Rina!" Hahawakan ni Sir Barry ang magkabilang kamay ni Rina at ilalapit ang bibig sa mukha nito subalit magpupumiglas si Rina.

"Ano ba Sir, bitawan niyo ko! Di kita gusto! Manyak ka!"

"Sige na Rina, pakipot ka pa, eh halatang nagkakagusto ka din sa akin!"

"Ulol kang bayot ka! Kailanman di ako nagkagusto sa'yo. In your dreams!" At tatapakan ni Rina ang paa ni Sir Barry at tatakbo palayo sa kanya subalit hahabulin ito.

"Rina! Rina, dito ka lang, di ka pwedeng makawala sa 'kin!" Nagsasalita habang hinahabol si Rina.

"Tulong! Tulong, hinahabol ako ng manyak!" Magpapatuloy sa pagtakbo si Rina subalit mahuhuli pa rin ng madapa.

"Aha, huli ka, balak mo pang kumawala sa akin!"

"Bastos ka! Bitawan mo ko, sabing bitawan mo ko, manyak ka!" Habang nagpupumiglas si Rina sa bisig ni Sir Barry na nakapulupot sa kanyang katawan ay sa di inaasahan ay may magtatanggol sa kanya at walang iba kundi si Sir Jino.

"Bitawan mo siya!" Uundayan ni Sir Jino ng sapak si Sir Barry.

"Kahit kailan talaga, pakilamero ka Jino!" Uundayin din niya ng sapak at sila ay magsasapakang dalawa.

"Tama na 'yan, itigil niyo yang dalawa." Patuloy na magpapalitan ng lakas ang dalawang professor hanggang sa dumating ang barangay tanod at awatin sila.

"Itigil niyo yang dalawa." Sabi ng barangay tanod habang inaawat sila.

"Ano bakit di mo ipakita ang tapang mo, wala ka pala! Kasi talunan ka!" Sigaw ni Sir Barry kay Sir Jino.

"Ikaw nung ginagawa mo! Muntikan mo nga 'tong halayin kung di lang ako dumating! Nung una palang, may pagkamanyakis kang bayot ka!" Pangtapat na salita ni Sir Jino sa kanya.

"Ano, anong sabi mo, bawiin mo yan! Di ko yun magagawa, malinis hangarin ko!"

"Tigil niyo na 'tong bangayan, ang iingay niyo." At bigla ng aalis si Sir Barry at magbabanta.

"Tandaan niyo 'tong dalawa, di ko kayo uurungan, marami akong koneksyon at kamag-anak ko ang Mayor dito. Di niyo alam kung anong kaya kong gawin!"

"Ulol! Di kami natatakot sa'yo hinayupak ka!" Maanghang na salitang binitawan ni Sir Jino. Pagkaalis ni Sir Jino ay parang nakawala na si Rina sa bangungot na pilit na kumakadena sa kanya. Matapos ang alitan ay magsisialisan na ang mga nakiusyoso maging mga barangay tanod at silang dalawa na lang ang natira.

"Okey ka lang ba Rina?"

"Huhuhuhu! Sir Jino." Mapapaiyak at yakap si Rina kay Sir Jino dahil sa dinanas nito mula sa kamay ni Sir Barry. Nang mahimasmasan si Rina ay magugulat siya sa kanyang malalaman.

"Sir Jino salamat po sa pagtatanggol niyo sa akin."

"Naku Rina, wala 'yun, estudyante kita at adviser mo pa ko kaya nasa pangagalaga kita."

"Pero teka muna Sir, bakit po pala kayo pumarito, anong sadya niyo sa akin?"

"Di ba hinahanap mo ang libro sa Biopsych?"

"Opo Sir, hinahanap ko nga, bakit niyo po naitanong?" At ilalabas na nga ni Sir Jino ang aklat na isang buwan din niyang itinago.

"Actually Rina, isasauli ko na pala sa'yo itong aklat. Kasi alam ko, nahihirapan ka ng mag-aral sa Biopsych pag wala sa'yo ang aklat." Matutuwa si Rina ng napasakamay niya muli ang aklat subalit magtataka ito kung bakit walang nakasingit sa libro at hahanapin."

"Ano ba ang hinahanap mo diyan Rina?"

"Sir, yung litrato po. Bakit di po nakasiksik dito?" Magugulat si Rina ng ipapakita sa kanya ni Sir Jino ang litrato nilang dalawa. Pipilitin ni Rina na kuhain ang litrato sa kanya subalit di agad iibigay at magagawa pang basahin ang mensahe sa likuran.

"Sir naman nakakainis ka, binasa mo pa 'yan. Nahihiya na tuloy ako sa inyo."

"Hala, bakit ka naman nahihiya eh pwede ka na ngang maging writer ng love letter, kinikilig ako. Gusto mo bukas idikit ko 'yan sa Bulletin Board para madiskubre ka at maging Famous ng buong Campus. Maraming makaka-relate diyan kasi maraming patay na patay sa akin bukod sa'yo."

"Yabang nito at sir huwag na, nahihiya talaga ako. Tutal nalaman mo na ang tunay na nilalaman ng loob ko, aamin na ko sa inyo." 

"Na ano Rina?"

"Na matagal na kong may gusto sa inyo since una kitang nakilala at I LOVE YOU!"

"Di ko na kailangang asukalan ang sinabi mo kasi ang tamis."

Chapter 13

Matapos bigkasin ni Rina ang salitang I love you sa harapan ni Sir Jino ay pakiramdam nito'y lumuwag ang kalooban subalit hindi pa ito handa na makipagrelasyon sa kanya, lalo na't professor pa siya at di pa natutupad ang pangarap sa buhay at masyado pang alanganin ang sitwasyon kung magiging sila. Para kay Rina ay hanggang kaibigan muna ang maibibigay nito sa kanya at hihintayin niya munang makapagtapos. Tutungo na sila sa bahay na kanyang tinutuluyan at ipapakilala kay Aling Ester.

"Ay Tita, si Sir Jino po pala, prof ko sa Group dynamics at Biopsych."

"Hello, magandang hapon sa inyo, ako nga pala si Aling Ester, tiyahin ng gurong tumulong kay Rina na makapag-aral."

"Magandang hapon din sa inyo, ibig sabihin teacher ang tumutulong sa kanya, nasaan pala ang pamilya nito?." At magkukwentuhan ang dalawa at malalaman ni Sir Jino ang tunay na buhay ni Rina. Matapos nilang mag-usap at dahil inabot na ng gabi ay aalis na si Sir Jino subalit may sasabihin pa si Rina sa kanya.

"Oo nga pala Sir, bago kayo umalis, gusto kong sabihin sa inyo na naiintindihan ko kayo kung hindi mutual ang feelings nating dalawa at wala kang nararamdaman sa akin, hindi ko naman inaasahan sa iyo na mamahalin mo rin ako at walang pilitan. Isa pa Sir, wala pa sa isip ko ang makipagrela-relasyon kasi alam niyo naman po, may pangarap pa kong ibig tuparin at kung sakaling maganap iyon, saka ko  papasukin ang ganung buhay."

"Nirerespeto ko kung anuman ang mga pasya mo sa buhay at susuportahan kita. Kung may nararamdaman ka sa akin, okey lang at hindi kita pipigilan. Pasensiya kung nasa kanya pa rin ang loob ko kahit hiwalay na, sinasabi ko ito sa'yo dahil ayaw kitang paasahin at masaktan. Huwag kang mag-alala pipilitin kong ibaling sa iba ang nararamdaman. Basta Rina, huwag mong pababayaan ang pag-aaral mo, favorite student pa naman kita."

"Aysus, si Sir nambola pa, opo. Friends." Aalokin ni Rina si Sir Jino na makipagkaibigan sa kanya.

"Oo naman Rina, ikaw pa. Teka matapos ang ginawa sa'yo ng Barry na iyan, hindi mo ba siya isusumbong bukas?"

"Oo Sir, hindi ko naibigan ang ginawa niya sa akin pero hayaan na natin iyon."

"Ganun-ganun na lang Rina, mananahimik ka at papayag na bastos-bastusin. Kung ako sa'yo, di na ko magdadalawang isip na magsumbong."

"Eh Sir mananahimik ako hindi upang konsintihin ang muntikan ng pambababoy niya sa akin kundi ayaw ko kasi ng gulo. Kilala mo naman 'yun may kamag-anak na Mayor na malapit pa sa Pangulo. Malakas ang kapit niya, kaya may kakayahan siyang baligtarin tayo at palabasin na tayo ang masama."

"Yun lang ba ang ikinakatakot mo, eh sino ba siya para katakutan. Rina ako ang bahala sa'yo at basta nasa tama ka, karapatan mong magreklamo kahit ano ka pa."

"Eh pero Sir, kinakabahan ako, baka kung anong gawin ng manyakis na Callboy na iyon." Biglang hahalakhak ng malakas si Sir Jino.

"Hahahaha! Callboy? Callboy pala siya, halata nga kasi sa kilos at tindig pa lang niya, mukha ng nang-aagaw ng lakas."

"Hahahaha! Pero sir, natatakot ako. Huwag na lang kaya."

"Ganito Rina, hindi kita pipilitin kung pasya mong manahimik kasi tingin ko naguguluhan at natatakot ka pa pero kapag nagbago na ang isip mo, huwag kang mahiyang tawagan ako at sasamahan kitang magreklamo." Matapos ay tuluyan na ngang umalis si Sir Jino.

Sa kabila ng pang-aabuso sa kanya ni Sir Barry ay nagawa pa rin niyang itikom ang bibig upang di na lumago pa ang gulo at natatakot na baka iyon pa ang maging mitsa ng pagkasira ng kanyang pangarap. Kinabukasan at habang maaga pa lang ay gumagawa na ng paraan si Sir Barry upang makaganti kay Sir Jino. 

"Shiela! Shiela, halika muna nga dito." Lalapit ang estudyanteng babae sa kanya.

"Ano po 'yun Sir Barry, may kailangan po ba kayo sa akin?" Tanong ng babae na kilig na kilig ng tawagin siya ni Sir Barry.

"Hindi ba may gusto ka raw sa akin at patay na patay pa."

"A-ako may gusto sa inyo, nagpapatawa po ba kayo?"

"Huwag ka ng magkaila, nababasa ko sa'yong mga mukha na patay na patay ka sa akin, tingnan mo nagba-blush na ang mukha mo, tapos di pa makatitig ng diretso. Ganyan ba ang walang nararamdaman?"

"Bakit po Sir, ano po bang kailangan niyo sa akin?"

"Kung sasabihin ko ba magagawa mo kong pagbigyan." Lalo pang kinikiliti ang babaeng humaling na humaling sa kanya sa kilig.

"Oo naman Sir, ikaw pa, kahit ano pa yan pagbibigyan kita."

"Kung ganon pumunta ka na ngayon sa Dean's office at ireklamo mo si Sir Jino na minolestiya ka niya. Mag-aya ka ng makakasama na magsisilbing witness sa reklamo mo o di kaya mag-recruit ka ng tao na magpapanggap na iyong magulang kung kinakailangan."

"Sir, excuse me, nagbibiro ba kayo? Tekang di ko kaya ang pinapagawa niyo kasi masama iyan at bakit, bakit pinapagawa sa akin iyan? Di ko kayo maintindihan."

"Akala ko ba pagbibigyan mo ko, bakit sa tono ng pananalita mo parang kinakain mo na ang sinasabi sa akin. Alam kong grabe ang pagtingin mo sa akin pero kaya mo ba na kamuhian kita ng labis-labis at kailanman ay di na ko magpapakita sa'yo. Alalahanin mo, pagkakataon mo na para kunin ang loob ko pero ayaw mo naman, di sige diwag at kalimutan mo ng may gusto ka sa akin. Kaya mo bang mangyari iyon? Kaya mo bang mawala ako? Alam ko din na bayaran ka at nagbibigay ng aliw tuwing gabi, gusto mo bang ikalat ko sa buong Campus kung gaano ka karumi?" Hindi agad magsasalita ang babae pagkat nahihirapan siyang magdesisyon at iniipit ng salita ni Sir Barry. Sa huli ang kagustuhan pa rin ni Sir Barry ang nanaig pagkat natatakot siya sa kanyang mga banta.

"Ah-ah eh, Sige Sir pumapayag na po ako sa hinihiling niyo. Tatawagin ko na ang aking kaibigan at pupunta na kami ng Dean's office."

"Good, good, galingan mo Shiela sa pagpapanggap, kundi isisiwalat ko ang Sikreto mo at kamumuhian kita." 

At tumungo na nga ang babaeng inutusan ni Sir Barry sa Dean's office upang idawit si Sir Jino sa kasalanan di niya nagawa. Kaagad naman napaniwala ang Dean sa reklamo ng babae at pinatawan ng anim na buwang suspensyon si Sir Jino. Pagkapasok ni Rina sa unibersidad ay hindi magandang balita ang sumalubong sa kanya. Magugulat si Rina maging ang kanyang mga kamag-aral pagkat di si Sir Jino ang professor nila sa Biopsychology kundi ang sukab na si Sir Barry.

"Ano nangyari kay Sir Jino, bakit si Sir Barry ang prof natin dito?" Tanong ng isang estudyante sa katabi at sasabihin ni Sir Barry ang dahilan kung bakit wala ngayon si Sir Jino at dudungisan ang pangalan nito sa mga estudyante. Hindi na masikmura pa ni Rina ang naririnig na paninira ni Sir Barry kay Sir Jino kaya magtatangka siyang lumabas at tumungo ng Dean's office.

"Rina! Rina saan ka pupunta?" Pasigaw na tanong ni Sir Barry sa kanya at magdadahilan si Rina upang payagan siyang lumabas.

"Sir, may I go out, ihing-ihi na po kasi ako."

"Hindi, dito ka lang, hindi ka pwedeng lumabas! Nagkakaintindihan ba tayo!"

"Teka nga muna, eh sa ihing-ihi na ko, di niyo ba ko palalabasin. Gusto niyo ireklamo ko din kayo sa Dean's office kasi sinisira niyo ang health ng isang estudyante. Ano!"

"Sige Rina, subukan mo lang pumunta ng Dean's office, tingnan natin kung paniniwalaan ka sa sinasabi mo." Papayagan ni Sir Barry na lumabas si Rina subalit may kasama ito.

"Bacundo, samahan mo si Rina, bantayan mo kung iihi ba siya." At pagkadating nila sa labas ay mag-iisip ng paraan si Rina upang makawala kay Bacundo.

"Bacundo, nagugutom ka na di ba? Gusto mo ilibre kita." At papayag si Bacundo sa alok ni Rina at habang abala sa paglantak ng pagkain si Bacundo ay doon magkakaroon ng pagkakataon si Rina upang makatakas sa mata ni Bacundo. Pagkadating ni Rina sa Dean's Office ay lakas loob siya nakipagkomprontahan kay Dean Romualdez.

"Good Afternoon po Ma'am, excuse me. Ano po nangyari, bakit niyo sinuspinde si Sir Jino?"

"Ms. Charina Sandoval, kaya ba nagpunta dito para tanungin iyan? I decided to suspend him because may estudyanteng inireklamo siya ng pamomolestiya." Sabi ng Dean sa kanya.

"Ma'am, nagpapaniwala kayo sa sinasabi nila eh di naman magagawa iyon ni Sir Jino. Di niyo ba alam kung gaano kabait na tao si Sir Jino."

"Excuse me iha, sinusunod ko lang ang policy ng School natin at kapag may estudyanteng magrereklamo sa Teacher, dapat may kasama siya para may mag-prove na totoo ang akusasyon laban sa kanya at dapat may witnessed na taga-rito sa Campus. Eh may kasama naman ang estudyanteng nagreklamo kaya Valid ang reason niyang isuspinde si Mr. Cojuangco. Isa pa nakita ko din sa emosyon niya kaya di kaduda-dudang minolestiya ito."

"Excuse me again pero sana naman Ma'am pinakinggan niyo muna ang paliwanag ni Sir Jino o maghanap ng papanig sa kanya bago niyo siya patawan. Dapat, iyang Sir Barry ang pinapatawan ng ganyan, di si Sir Jino."

"Ano naman ang reason mo to tell that na dapat si Mr. Santiago ang suspindihin?"

"Sa kadahilanang inabuso niya ko kahapon at muntikan ng halayin."

"Napakabigat ng paratang mo sa kanya. May nakakita ba sa pangyayaring iyon at kung meron ay papuntahin mo dito para mapatunayan ang akusasyon mo sa kanya. Kung wala, makakaalis ka na at nag-aaksaya ka lang sa walang kwentang bagay."

"Pero Ma'am pwede po ba si Sir Jino ang witness ko para diyan?"

"At bakit naman si Mr. Cojuangco, anong koneksyon niya sa akusasyon mo iha?"

"Sa kadahilanang siya ang nagtanggol sa akin ng panahong muntikan na kong halayin ni Sir Barry." 

"Kung ganon at bukas na bukas din ay papuntahin mo siya dito. Pagabi na at di ko na maasikaso iyan."

Habang papalabas si Rina ng Campus at sa kamalas-malasang pangyayari ay masasalubong niya si Sir Barry.

"Hello my love, kamusta ang hearing ng kaso mo laban sa akin, nanalo ba?" Pang-aasar na wika ni Sir Barry kay Rina.

"Wala akong panahong makipag-usap sa'yo hinayupak ka!" Mabilis na kikilos si Rina palayo sa kanya subalit pipigilan.

"Dito ka muna my love, nag-uusap pa tayo." Swerteng darating ang mga kaibigan ni Rina kaya di na magagawa ni Sir Barry ang binabalak kay Rina.

"Hi Sir Barry, ang sweet niyo naman ni Rina diyan, ayieh." Bati ng kaibigan nito sa kanya.

"Mga Friends, sabay na ko sa inyong pag-uwi." Wika ni Rina sa kanila na nginig na nginig na sa takot.

"Oo naman Rina, ikaw pa. Kayo po Sir Barry, sasabay ka ba sa amin?" Tanong nila sa kanya.

"Ay hindi na, sige kayo na lang, may pupuntahan pa ko."

Pagkauwi ni Rina ay tatawagan nito si Sir Jino upang pagplanuhan ang ihahain na reklamo kay Sir Barry.

"Hello Rina, napatawag ka."

"Sir na-miss ko kayo. Okey ka lang ba diyan?"

"Naku huwag mo kong alalahanin, ayos lang ako. Hindi lang naging maganda ang nangyari sa akin kanina kasi nasuspinde ako samantalang inosente ang utak ko sa binibintang nila."

"Sa palagay niyo Sir, sino ang nagpakana kung bakit nasuspinde kayo?"

"Isa lang ang tinitingnan kong may utak niyan at malakas ang hinala ko na si Barry the Callboy."

"Parehas tayo sir ng hinala."

"Hayop talaga yang Barry na iyan, ayaw magpatalo at gusto siya parati ang magaling. Palibhasa, narcissistic eh. Tipong GGSS kaya maraming estudyanteng nababanas dun."

"Sir tungkol nga po pala kay Barry, itutuloy ko na ang reklamo laban sa kanya, upang sa ganon ay tigil-tigilan na niya ko."

"Bakit may ginawa nanaman ba siya sa'yo, pinagtatangkaan ka nanaman niya?"

"Opo sir, muntikan nanaman masundan pero buti dumating ang mga kaibigan ko, kaya di niya tinuloy ang balak sa akin. Kaya nga Sir, desidido na kong ihain ang reklamo sa kanya. Pwede ba kayo bukas Sir, kayo ang magsisilbing Witness ko."

"Oo naman Rina at dapat kahapon pa lang, naisip mo na iyan para tigilan ka na niya. Anong oras ba bukas?"

"Agahan natin Sir para di niya tayo maunahan." Pagkatapos nilang mag-usap ay walang kamalay-malay si Rina na naririnig na ni Aling Ester ang usapan nila.

"Tama ba ang narinig ko Rina, muntikan ka ng halayin ng gago mong Prof kahapon?" Tanong ni Aling Ester sa kanya.

"Opo Tita, tama ang narinig niyo. Kaya di ko sa inyo nasabi kahapon kasi ayaw ko kayong mag-alala. Isa pa tita, nakikitira na lamang ako dito, dadagdag pa ko sa mga alalahanin niyo."

"Kahit na Rina, dapat nagpasabi ka sa akin, pamilya na din kita. Tayong dalawa na lamang nakatira dito, naglilihiman pa. Bukas na bukas din isama niyo ko sa balak niyo."

Kinabukasan ding iyon at maaga pa lamang ay tumungo na sila ng Dean's office upang ireklamo na si Sir Barry. Sa kanilang mga isinalaysay ay di naman nagig pahirapan upang makumbinsi ang Dean na isuspinde si Sir Barry. 

"Sa inyong mga naisalaysay, sapat na upang patawan ng anim na buwang suspensyon si Mr. Santiago dahil sa pang-aabuso niya ng estudyante, kaya ikaw Charina Sandoval, makakahinga ka na ng maluwag." 

"Ako Ma'am, maari niyo na po ba ako ibalik sa Service matapos na ipagtanggol ko si Rina laban sa kanya?"

"Ikinalulungkot kong sabihin sa'yo Mr. Cojuangco na hangga't walang lumilitaw na estudyante o sinuman na magpapabaliktad sa reklamong laban sa'yo, mananatili kang nakasuspinde."

"Pero Ma'am, di magagawa ni Sir Jino ang ibinibintang nila laban sa kanya. Malay niyo po, napag-utusan lang sila ng taong gustong magpatalsik sa kanya sa Campus dahil sa inggit, kaya po nila nasabi iyon. Kaya Ma'am please, ibalik niyo na si Sir Jino sa trabaho."

"Kung may makakapagpatunay lang ng hinala mo na gawa-gawa lamang nila ang reklamo kay Mr. Cojuangco, mapagbibigyan kita sa iyong kahilingan. Kaso wala kaya mananatiling nakasuspinde si Mr. Cojuangco for half a year. Maari na kayong umalis."

Pagkatapos nilang ipataw ang reklamo laban kay Sir Barry ay ipapatawag naman siya ng Dean.

"Mr. Santiago, ipinatawag kita dito dahil naghain ng reklamo si Ms. Charina Sandoval laban sa'yo at isa si Mr. Cojuangco sa witness na nagtanggol pa nga sa kanya pati ang kanyang tiyahin. Lagi mo raw siyang inaabangan sa labas tuwing uwian upang ituloy ang ninanais mo sa kanya at threat ka sa buhay niya. So I decided to suspend you for 6 months. Makakaalis ka na at magbakasyon ka muna."

"Mrs. Romualdez, hindi niyo ito pwedeng gawin sa akin at baka nakakalimutan niyo, kamag-anak ko ang Mayor dito at malakas pa sa pangulo. Isang sabi ko lang sa kanya, panigurado, tanggal kayo sa trabaho at sisiguraduhin kong mapapabilang kayo sa Block list para walang tumanggap sa inyo. Alam niyo naman Mrs. Romualdez, may anak kayong pinapalamon at yayang pinapasweldo dahil kayo na lang kumakayod matapos mamatay ang asawa niyo. Kakayanin ba ng konsensiya niyong mamatay sila sa gutom kapag nawalan ka ng trabaho. Kaya mamili ka, pananatilihin niyo ko ditong magturo sa Campus o maghihirap kayo sa gutom. Ano?"

Chapter 14

Dahil sa pananakot at pang-iipit ni Sir Barry kay Mrs. Romualdez ay hindi na niya itinuloy pa ang suspensyon sa kanya. Inutusan ni Sir Barry na lumipat ng ibang unibersidad si Dean Romualdez upang manahimik ito at pumalit naman sa pagiging Dean ng Campus ang kapatid ni Sir Barry. Magmula ng mapalitan ng bagong dean ay naging malupit at mahigpit na ang kalakaran sa Unibersidad at karamihan sa patakaran ay pinalitan na rin. Talagang ibang-iba na ang buong Our Lady of Mercy college at di na ito na dating masigla at masaya pagkat napakalimitado na lang upang ganapin ang program at di na din sila pinapayagang magsagawa ng Field trip upang makatipid. Dahil dun ay unti-unti ng nagsisialisan ang mga estudyante maging ang mga kaibigan ni Rina.

"Wala na, Boring na dito, lahat na lang ng program tulad ng pageant at party, tinanggal na."

"Kaya nga, naku next sem, lilipat na ko ng ibang School."

"Makakatipid na dapat kami sa pag-aaral ko, kaso pati scholarship ko, tinanggal na kasi naka 2.25 ako nung midterm. Samantala dati, nung si Ma'am Romualdez pa ang dean, mawawala lang scholarship mo kapag naka-tres ka."

"Kawawa din yung mga First year na gustong kumuha ng Scholarship exam, kasi kailangan 88 pataas ang general average mo para payagan kang kumuha. Dati, kahit line of 7 ka lang pwede na."

"Iba na talaga ang kalakaran dito, humigpit na. Tapos tuition fee, ang tataas, sakit sa bulsa." 

"Ang matindi pa guys at dahil kapatid ni Mr. Research ang dean ngayon, lahat ng mga Psych Professor natin na dati ay hindi naman nagpapa-thesis, ngayon kailangan ng magbigay ng thesis at Compulsary iyon."

"Ay naku, bigte na kung lahat ng major subject natin, may Thesis. Stressful ang kakaharapin natin nito. Tapos inalis na rin ang tutorial tuwing Sabado, paano tayo nito, mahina pa naman kukote natin sa Math at English. Ano bang pumasok sa utak ng Dean natin at nagawa pang magbitiw."

Habang abala si Rina sa pag-aaral ang pagdating naman ni Carlo at mistulang magiging Biyernes santo ang mukha sa kanyang malalaman.

"Hi Sis Carla, naparito ka. Anong balita mo?" Tanong ni Rina sa kanya.

"Naku Sis, kaya ako pumarito kasi may sasabihin ako. Di na ko dito mag-aaral next sem."

"Ha bakit? Marami na ngang nagbabalak umalis dito, pati ikaw aalis na din. Ano bang problema?"

"Ano bang usually dahilan ng mga estudyante kung bakit gusto na nilang lumipat?"

"Ah ehh, wala akong idea para diyan. Sige na diretsuhin mo na ko."

"Ayun, inalisan na ko ng Scholarship kasi may dos ako nung prelim at midterm grade. Eh di na ko pinapayagan ng parents ko na mag-aral dito kasi dahil dun sa Scholarship. Sa higpit ba naman ng policy dito, mahirap ng mabawi iyon kaya pinapalipat na nila ako sa other university, yung madaling makakuha ng Scholarship at mura pa."

"Buo na ba talaga ang desisyon nila na mag-aral ka sa ibang School?"

"Oo buo na at saka di naman ako tutol kasi maging ako, sa totoo lang ayaw ko ng mag-aral dito. Daming pagbabago, parang di ko na masabi kung sa Our Lady of Mercy College pa ko nag-aaral at kailangan mo pang mag-adjust. Buti ka pa Sis, di natanggal ang Scholarship mo. Talino mo kasi."

"May Scholarship nga ko, malulungkot naman ako kasi aalis ka na. Huwag ka ng umalis sis."

"Pasensiya na Sis pero kailangan eh. Hindi bale, kahit di na ko nag-aaral dito, di pa rin kita nakakalimutan, ikaw pa rin Best friend ko. Isa pa Sis, ikaw din umalis na dito kasi di ka na safe mula sa kamay ng Sir Barry na iyon. Baka mamaya niyan, ulitin niya yung ginawa sa'yo, di ka ba natatakot?"

"Natatakot, lalo na't kapatid niya pa ang bagong dean ng School na nagpapahirap sa mga estudyante at di malayong uulitin niya ang ibig sa akin at wala akong laban, kaya nga gusto ko na din lumipat para malayo sa panganib ang katawan ko pero di ko magawa kasi nakasalalay ang Scholarship. Gastos nanaman kapag lumipat ako." 

"Sis alam mo, kung ako sa'yo, aalis na ko sa impyernong unibersidad na ito, di na nga maayos ang kalakaran, nanganganib ka pa sa kamanyakan ng Sir Barry na iyan, na di porket may kapangyarihan dahil sa kaanak niya, magagawa ka niyang bastusin na parang pag-aari niya. Ano ba ang mahalaga sa'yo, Scholarship o ang buhay mo?"

"Eh basta, ayaw ko munang isipin iyan. Ang mahalaga, buo pa rin ang mga pangarap ko at malaki pa ang tiyansang matupad. Gagawin ko lang ang sinasabi mo kapag maging iyon ay naapektuhan na at di na maganda ang nangyayari. Sa ngayon di ko pa balak lumipat." Pagkapasok ni Rina sa silid ay lalo pa itong makakaramdam ng lungkot.

"Oh Maria, Hanna at Ate Vicky pati kayo lilipat na din?" Tanong ni Rina sa kanila.

"Masakit man itong gawin pero kailangan eh. Pasensiya ka na Rina, kung di namin ito gagawin, baka wala na kaming kainin. Umaasa lang kasi kami sa Scholarship. Eh daming natanggalan nun dahil sa adjustment ng grade at isa kami sa natanggalan." Tugon ni Maria sa kanya.

"Naku Rina, sa dami ng umaasa diyan at sa higpit na ng patakaran dito, matira, matibay na lang." Sambit ni Vicky sa kanya. Habang nag-uusap sila ay biglang papasok si Sir Barry.

"Huwag na tayong maingay, nandiyan na ang demonyong naghahari-harian sa Campus, baka ipa-expel niya tayo."

"Edi mabuti, aalis din naman tayo."

Kahit unti-unti ng nagsisialisan ang mga kaibigan ni Rina dahil natanggalan ng Scholarship at di na makaya ang umiiral na kalakaran ay nanatili pa rin siyang matatag at iniisip na pagsubok lang ito na makakaya niyang lampasan. Sa kabilang banda ay may araw na dinadalaw ni Rina si Sir Jino kapag maaga ang kanyang at siya ang nagsisilbing teynga at mata ni Sir Jino sa nangyayari sa kanilang paaralan.

"Ganun? Kalahating buwan pa lang ako wala sa Unibersidad, grabe na ang nangyayari dun, di na tama. Saka maawa naman siya sa mga estudyante, doon na nga nakasalalay para makatipid sila sa pag-aaral, tatanggalin pa ang Scholarship kapag naka-dos lang. Hindi yata makatarungan 'yan!" Himutok ni Sir Jino sa kanya.

"Kaya nga Sir, isa pa ay unti-unti ng nagsisialisan ang mga Classmate ko dahil diyan at sa higpit ba naman ng patakarang umiiral. Pinipigilan ko sila pero wala na kong magawa." 

"Hayaan mo na Rina, desisyon nila iyan. Ikaw kamusta ka na, minamanyak ka pa rin ba ni Callboy?"

"Opo Sir, sa katunayan nilalapitan pa rin niya ko at inaakbayan kapag klase niya pero pumipiglas ako. Hindi ako pumapayag na lumabas ng mag-isa sa Campus kasi baka ituloy niya ang balak sa akin kapag walang makakakita o kasama. Ewan ko ba Sir, bakit ganon na lang katindi ang pagnanasa niya sa akin."

"Manyak kasi kaya ganon ang behavior. Kung ako lang ang nandoon, maipagtatanggol kita laban sa kanya." Makakaramdam ng kilig si Rina ng marinig iyon mula sa bibig ng taong napupusuan niya.

"Talaga Sir, ipagtatanggol mo ko?" Tanong ni Rina sa kanya na kita sa mukha ang kilig.

"Oo, kasi estudyante pa rin kita kahit di niyo na ko prof at tungkulin kong pangalagaan kung sinuman ang magtatangka ng masama sa inyo."

"Thank You Sir, alam niyo kayo na ang Superhero ng buhay ko."

Sa madalas na pagkikita at pag-uusap nila ni Sir Jino at Rina, dito ay unti-unti na ding mahuhulog ang loob nito kay Rina subalit di pa niya magawang ipagtapat na mutual na ang feelings nila sa kadahilanang ayaw niyang makasagabal sa mga pangarap ni Rina at batid niyang hindi pa ito ang tamang panahon upang makipagrelasyon sila pagkat alanganin pa. Makalipas ang dalawang Linggo ay isasagawa muli ni Sir Barry ang binabalak kay Rina. Nang kanilang uwian ay uutusan ni Sir Barry si Rina samahan siya.

"Rina, uutusan kita, pwede mo ba akong samahan sa testing room, may ipapagawa ako sa'yo." Mahinahong utos sa kanya ni Sir Barry at muling kakabahan si Rina pagkat pakiwari niyang baka magkakaroon na ng pagkakataong ituloy ang balak.

"Oh sige Sir pero pwede po bang may kasama ako, para may katulong ako."

"Oo nga Sir, pwede ba akong tumulong kay Rina?" Tanong ni Vicky sa kanya.

"Hindi, hindi na Vicky, kaya na ni Rina iyan, umuwi ka na." Kahit kinukutuban si Rina ng di maganda sa posibleng gawin sa kanya ni Sir Barry kapag silang dalawa lang ay sumama pa rin ito. Pagkadating nila ng Testing Room ay paalisin ni Sir Barry ang mga estudyanteng naroroon.

"Guys, magsialis muna nga kayo, pwede! May pag-uusapan kami ni Rina." Sa pag-alis ng mga estudyante ang lalo pang magpapaigting sa kabang nadarama ni Rina.

"Sir ano nanaman ito, bakit mo sila pinaalis. May binabalak ka nanaman ba sa 'kin?"

"Oo tama ka, may binabalak ako sa'yo at matagal ko na itong pinagplanuhan." Bigla niyang uundayan ng halik si Rina at hahawakan ang magkabilang kamay para di manlaban pero magpupumiglas si Rina.

"Bitiwan mo ko! Manyak ka! Kadiri ka!" 

"Ano Rina, nagugustuhan mo ba ang araw na ito? Kunwari ka pa eh gusto mo din, sulitin mo na." Patuloy na nilalambutso ng labi ni Sir Barry ang pisngi at leeg ni Rina.

"Hayop ka talaga! Bitawan mo ko!" At makakawala si Rina mula sa nag-iinit na mga kamay at labi ni Sir Barry. Susubukan ni Rina na makalabas subalit naka-padlock ang pintuan.

"Tulong! Tulungan niyo ko!" Sigaw ni Rina habang pinipilit buksan ang pintuan at hahagkan siya muli ng manyakis na si Sir Barry. Habang nagpupumiglas si Rina sa mga bisig na nakapulupot sa kanyang katawan at labing patuloy na bumababoy sa mukha ay tiyempong mahahawakan ni Rina ang Flower vase at ipupukol sa uluhan ni Sir Barry. Dali-dali itong tatakbo at ng makalapit sa bintana ay mabilisan  nitong babasagin hanggang sa siya'y makatakas. Dahil sa dinanas ay paiyak itong makakauwi sa kanila. 

"Oh Rina, anong nangyari sa'yo, bakit ka hagulhol na hagulhol?" Tanong ni Aling Ester sa kanya at biglang mapapayakap sa kanya si Rina.

"Ti-ti-tita, mu-mu-muntikan na na kong halayin ni Sir Barry, huhuhuhu!" Mangiyak ngiyak na wika ni Rina sa kanya.

"Halayin! Hayop talaga yang guro mo! Paano ka nakawala mula sa manyakis na iyon?"

Dahil sa pangyayaring dinanas ni Rina mula sa kamay ni Sir Barry at nanganganib na din ang buhay kapag nagawa pang manatili, napagpasyahan na ni Rina na lumipat ng ibang eskwelahan upang maligtas siya subalit hindi siya pinayagan ng dean at pinaratangan sa bagay na di niya ginawa.

"Mr. Santiago, dean ka ba talaga! Kasi sa nakikita ko sa'yo, parang ginagawa kang tuta ng kapatid mong walang hiya! Bakit di pwedeng mag-transfer si Rina?" Pasigaw na bulalas ni Aling Ester sa Dean

"Misis, according to policy implementing here in this Campus, nakasira si Rina ng kagamitan dito at kailangan niyang bayaran ang damage na iyon bago ko pirmahan ang clearance at i-approve ang kahilingan niyang lumipat ng School."

"Sir Magkano ba yang nasira ni Rina?"

"Nasusulat dito, bukod sa nabasag niya ang bintana sa Testing Room at Flower base, siya din ang responsible kung bakit nagkandasira ang mga apparatus sa laboratory at kung susumahin, aabutin ng dalawang pung libo ang dapat niyang bayaran."

"Ha pagkasira ng apparatus sa Laboratory, Sir wala akong kinalaman diyan sa sinasabi niyo. Alam ko Flower vase at bintana lang ang nasira ko."

"Bumaba kasi dito ang tagapangasiwa dala ang mga nasirang apparatus at ikaw ang itinuturo."

"Diyos ko naman, saan kami kukuha ng ganong pambayad? Ano bang klaseng paaralang ito't ginigipit niyo kami! Tingin ko, pakana ito ng walang hiya mong kapatid! Gagawa siya ng paraan para patuloy niyang babuyin si Rina!"

Walang kaalam-alam si Rina na ang lahat ng iyon ay kagagawan ni Sir Barry.

"Ano nagawa niyo ba ang ipinag-uutos ko?" Tanong ni Sir Barry sa mga nangangasiwa ng mga Apparatus.

"Opo Sir, nagawa na namin, pinagsisira at basag namin ang mga apparatus at si Charina Sandoval ang idiniin. Sa katunayan, di pinirmahan ng dean ang clearance at transfer niya kasi kailangan niyang bayaran ang mga iyon." Tugon ng tagapangasiwa.

Good, good, oh eto ang bayad. Walang makakaalam nito, maliwanag ba?"

"Opo Sir at salamat."

"Hahahaha! Akala mo makakawala ka na sa akin, tingnan natin ang pagiging pangahas mo, My love." Sabi nito sa kanyang sarili habang humahalakhak.

Pagkauwi nila Rina at Aling Ester sa bahay, lahat ng sama ng loob ay ibubulalas niya at di niya muna papayagang pumasok si Rina upang maprotektahan ang kanyang kaligtasan.

"Malakas kutob ko, ang walang hiyang Barry ang nasa likod kung bakit di tayo pinayagan ng Dean na lumipat ka ng ibang School. Ang nakakagalit pa, sinisingil tayo sa mga apparatus na nasira na ikaw ang itinuturong dahilan kahit wala ka namang kinalaman! Saan tayo kukuha ng pambayad ngayon!" Nagliliyab na himutok ni Aling Ester.

"Tita, huwag niyo na pong alalahanin iyon. Hahanap ako ng paraan para mabayaran ang mga nasirang apparatus. Ayaw ko man itong gawin dahil wala akong kinalaman, pero wala tayong magagawa kasi hawak ni Sir Barry ang utak ng Dean."

"Naku Rina, ang mabuti pa ay huwag ka munang pumasok. Mag-leave of Absent ka hangga't di pa natin iyon nababayaran. Kapag nabayaran natin iyan, never ng makakalapit ang demonyong iyon sa'yo at di ka na babalik sa pesteng paaralan na iyon!"

Makaraan ang limang araw na nakaliban ng klase si Rina at sa kanyang paglabas ay muli nanaman siyang guguluhin ni Sir Barry.

"Sir Barry, anong ginagawa niyo dito?!" Pasigaw ni Rina sa kanya na gulat na gulat.

"Kamusta Rina, na-miss mo ba ko? Tagal na din magmula ng di tayo magkita."

"Diyan ka lang! Huwag mo kong lalapitan. Umalis ka na pwede at tantanan mo na ko utang na loob!"

"Paano kita tatantanan eh di ko pa nga naririnig mula sa labi mo ang salitang I love you."

"Nasisiraan ka ba ng tuktok at kailanman di ko masasambit sa harapan mo yun, umasa ka sa wala!" Habang nagpapalitan ang dalawa ng maanghang na salita ay biglang dadating si Aling Ester at paghahatawin si Sir Barry.

"Anong ginagawa ng demonyong iyan! Lumayas ka! Layas!"

"Wala akong balak na masama kay Rina, gusto ko lang siyang kausapin."

"Kausapin? Sinong niloko mo eh sa nakikita ko, pagtatangkaan mo nanamang babuyin ang alaga ko! Di porket kamag-anak mo ang Mayor dito at kapatid ng Dean, akala mo titiklop kami sa'yo walang hiya ka! Kaya umalis ka na at huwag ng babalik! Kung hindi, di kami magdadalawang isip na ipakulong ka!"

"Ipakulong, Sige gawin niyo! Tingnan natin kung may maniniwala sa inyo. Ikaw Rina, babalikan kita." At aalis na nga si Sir Barry.

"Okey ka lang iha?" Tanong ni Aling Ester kay Rina.

Hindi naglaon ay maiisipan din nila Rina at Aling Ester na humingi ng tulong kay Ms. Cruz upang bayaran ang nasirang apparatus. Pumayag naman ni Ms. Cruz at ng mabayaran ay ganap ng pinayagan si Rina sa kanyang hiling na lumipat. Pakiramdam ni Rina ay parang nakawala siya sa kadenang gumagapos at wala na sa panganib ang buhay niya. Nang mabalitaan ni Sir Barry na wala na si Rina sa Campus ay muli itong pupunta sa bahay nila.

"Tau po, tau po." Sabi ni Sir Barry na abala sa pagkatok. Habang abala sa pagkatok ay may dadaang babae.

"Sila Aling Ester at Rina ba ang hanap niyo?"

"Oo Sila nga pero walang nagbubukas."

"Naku kaya walang nagbubukas kasi lumipat na sila, kahapon pa lamang."

"Alam mo ba kung saan na sila?"

"Naku, hindi po at pasensiya na." Magliliyab sa galit si Sir Barry matapos ang kanyang nalaman.

"Grrrrr! Maaring wala ka na at natakasan mo ko, pero kahit saan ka magtungo, hahanapin at hahanapin kita! Wala pang taong nakakawala sa kamay ni Barry Santiago at di niyo siya kilala!"

Chapter 15

"Hindi hamak na maliit ang nilipatan nating tirahan pero ayos na rin ito, ang mahalaga ay di na tayo matutunton ng manyakis mong prof at matatahimik ka na din Rina." Wika ni Aling Ester sa kanya. 

"Sana nga po Tita, sa paglipat natin ay maayos na ang ating kalagayan. Alam kong labis na kong nakakaabala sa inyo dahil dun kaya humihingi ako ng paumanhin sa inyo. Isa pa ay naabala ko nanaman si Tita para lang mabayaran ang mga nasirang apparatus at payagang makaalis ng unibersidad."

"Naku, Rina, ay wala 'yon. Basta't may kailangan ka ay huwag kang mahiyang huntahin ako." Sambit ni Ms. Cruz sa kanya at habang nag-uusap sila ay may biglang tatawag.

"Hello!" Sabi ni Aling Ester.

"Ester, kumare mo 'to. Kamusta diyan sa bagong tirahan?"

"Eto mabuti naman."

"Uy, kahapon may pumunta palang lalaki sa inalisan niyo. Hinahanap kayo." Matapos nilang mag-usap sa telepono.

"Tingnan mo na Rina, kaya mabuting naisipan nating lumipat para tantanan ka niya! Nangugulo nanaman pala."

"Kaya ikaw Rina, mag-ingat. Huwag kang basta-basta lumabas kasi mahirap na baka matunton niya kayo. Sabi mo pa naman kamag-anak ng mayor ang lalaking patay na patay sa'yo at maraming koneksyon dito, di natin alam kung anong kaya niyang gawin. Kinakabahan ako para sa'yo kaya tita, kayo na po bahala kay Rina, lagi niyo siyang aantabayanan." Bilin ni Ms. Cruz sa kanya.

"Maging ako rin po ay kinakabahan sa kung anong maaaring mangyari. Ay Tita naisip ko lang, pwede ang pamilya ko din doon sa Batangas, lumipat na kasi nangangamba ako at baka idamay niya sila o kayo kapag may balak siya. Alam niyo naman, siya ang nagbigay ng bulaklak nung nasa probinsya ako kaya di kataka-takang baka gamitin niya ang taong malapit sa akin para makuha ang ninanais. Suggestion ko lang po at para din sa ikakapanatag ng loob ko."

Pinagbigyan naman ni Ms. Cruz si Rina sa kanyang kahilingan na ilipat sa mas ligtas na lugar ang pamilya niya sapagkat nangangamba ito sa maaaring gawin ni Sir Barry at para din sa kanilang kaligtasan at ginawa nga iyon ni Ms. Cruz.

"Hello, oh tita napatawag ka."

"Rina, matutuwa ka sa sasabihin ko, naihanap ko na ng bagong tirahan ang pamilya mo at nailipat. Tiniyak kong ligtas at tipong di madaling matunton ng taong nagbabalak ng masama."

"Naku, maraming salamat, eh kamusta po sila diyan?"

"Ayun, nakikita ko ang nanay mo, nahihirapan kasi naninibago pero din magtatagal, masasanay din iyon."

Makalipas ang isang buwan at habang sembreak ay nag-enroll na si Rina sa PUP doon sa Santa Mesa, Manila, di hamak na mas mura ang pangmatrikula kaya kahit di na kumuha ng Scholarhip ay makakatipid-tipid. Mahirap man para sa kanya na harapin ang mga pagbabago sa buhay bilang estudyante dahil mapapalayo na siya sa piling ng taong napupusuan ay susubukan niyang kayanin, alang-alang sa pag-aaral at sa pangarap na minimithing abutin. Sa pagpasok ni Rina sa bagong paaralan ay di siya makapaniwala pagkat.

"Tama ba ang nakikita ng mata ko, si Sir Jino ba 'yun?" Tanong nito sa loob-loob at lalapitan niya ito para makasiguro.

"Ay oo nga siya nga. Pero ano nga palang ginagawa niya dito? Sir Jino! Sir Jino!" Tatawagin niya si Sir Jino subalit di ito lilingon at magpapatuloy sa pagkilos.

"Sir Jino, bakit kayo umiiwas?" At titigil si Sir Jino sa paglalakad at haharap sa kanya.

"Oh Rina, ikaw pala. Dito ka na nag-aaral?"

"Opo, dito na ko nag-aaral kasi delikado na ko sa kamay ng Barry na iyan at isa pa, para makaiwas na sa gulo. Kayo po, anong ginagawa niyo dito. Bakit ganyan suot niyo, hindi pang-prof tapos may hawak pang walis."

"Ang totoo niyan Rina, kaya ako umiiwas kasi nahihiya ako kapag makikita mo kong ganito na dating prof naging Janitor na." Magugulat si Rina sa kanyang nalaman.

"Ha, Janitor kayo dito? Bakit?"

"Halos dalawang buwan na din akong walang trabaho, kailangan kong kumayod kasi ako na lang ang breadwinner sa aming magpamilya matapos magretiro ang tatay ko sa trabaho at wala ng maipapakain sa kanila matapos akong masuspinde."

"Eh sir, kung ganon bakit di na lang kayo mag-resign sa Our Lady of Mercy college at mag-apply sa ibang school tulad dito?"

"May punto ka Rina, maski ako naisip na din iyan, ang problema di na ko makakapagturo dahil may rekord ako na nang-molestiya ng estudyante. Gustuhin ko man ipaglaban na walang kasalanan, kaso malakas ang ebidensiya laban sa akin at wala akong pinanghahawakan."

"Ako Sir, hindi ba ko makakatulong, pwede akong umapila, malinis lang pangalan niyo. Kilala ko kayo, mabait at kailanman di sumagi sa isipan kong magagawa mo ang ibinibintang nila sa'yo. Kaya handa akong tumulong."

"Huwag na Rina, madadamay ka lang sa kinakaharap ko. Ang asikasuhin mo ay ang pag-aaral at mga pangarap mo sa buhay. Huwag mo ng alalahanin iyon. Saka itong ginagawa ko, sanay na ko. Di mo lang alam, bago ako maging prof, namuhay din ako sa mahirap na pamilya at isang kahig isang tuka lang kami. Kaya naman ako nasa ganito kasi nagpursigi at nagsumikap ako. Kaya ikaw Rina, kung anuman ang mithiin mo, ituloy mo at huwag kang susuko. Tularan mo ko." Pangaral ni Sir Jino sa kanya.

"Opo Sir."

"Huwag mo na kong tawaging Sir, Jino na lang, tutal di mo na ko prof at saka magkaibigan naman tayo di ba."

"Oo naman Jino, bestfriend kaya kita."

"Oh pano, alis na ko, marami pa kong wawalisin at lilinisin dito."

Sa wakas at hindi din nagtagal at dala na di makahintay, aaminin na si Sir Jino na may nararamdaman siya kay Rina at aayaing makipagrelasyon ito sa kanya.

"Oh Sir este Jino pala, napadalaw ka? Anong sadya mo sa amin?" Hindi agad makakapagsalita si Sir Jino dahil sa umiiral na hiya.

"Jino, kumain na ba kayo, gusto mo ipagluluto at hain kita."

"Ay hindi na Rina, di naman iyan ang sinadya ko, ikaw."

"Ako? Ano ang pakay mo?" Mahinahong tanong nito sa kanya.

"Alam kong di ka maniniwala sa sasabihin ko at mabibigla ka pero gusto kong sabihin sayo na, na." Nahihirapang ituloy dahil pinangunguhan ng hiya.

"Na ano? Diretsuhin mo na ko Jino." 

"Na mahal na mahal kita at walang araw o gabi kitang naiisip." Parang liliparin sa labis na tuwa at galak si Rina ng marinig ang matamis na salitang nanggaling kay Sir Jino at di ito makapaniwala.

"Tama ba ang narinig ko, na mahal mo ko?"

"Ay hindi, nagbibiro lang ako, actually rehearsal lang ito. Oo nga, ayaw mo pa?"

"Wala lang, na-shock ako sa kilig."

"Oh paano Rina, ngayong narinig mo na ang matagal mo ng minimithi sa akin, kung okey lang sa'yo, pwede na bang MAGING TAYO?"

"Tama ba ang naririnig ko, siya pa mismo ang nag-aayang makipagrelasyon sa akin? Pero di pa pwede, ayaw ko muna." Sabi nito sa loob-loob.

"Jino, pasensiya ka na kung sasabihin ko 'to sa'yo na, na hindi pa pwede maging tayo sa ngayon kasi alam mo naman, di pa ko tapos mag-aral at may pangarap pa kong ibig abutin at isa dun na mapagamot ang inay. Sorry kung sasabihin ko sa'yo Its Complicated tayong dalawa at sana maintindihan mo kung may dapat akong isaalang-alang. Sinusunod ko lang bilin sa akin ng inay kaya ko ito ginagawa."

"Kung ganon, oh sige, nirerespeto ko kung anuman ang desisyon mo at di kita pipilitin." Pagkatapos ay umalis si Sir Jino na nakabusangot ang mukha at pakiwaring na-turn off sa sinabi ni Rina.

Simula ng tumanggi si Rina sa alok ni Sir Jino na makipagrelasyon sa kanya ay mapapansin nitong parang ang ilap na niya sa kanya at madalas ay umiiwas. Doon maiisip ni Rina na marahil ay nagtatampo na ito.

"Si Carla, magmula ng magtapat sa akin si Jino na may nararamdaman siya, tingin ko nagbago na ang pakikitungo niya sa akin. Parang iniiwasan na niya ko." Sabi nito kay Carlo na kausap sa telepono.

"Baka naman marami lang siyang iniisip o may pinagdaraanan kaya ganon. Ikaw naman, ganon na agad impresyon sa kanya."

"Kaya minsan iniisip ko, kaya nga nagkakaganyan siya kasi nagtampo at tingin, ang pagtanggi ko sa propose niyang maging kami."

"Chance na 'yan Sis, pero aywan ko ba bakit pinakawalan mo pa, sira yata tuktok nito. Ano kaya naman bang maghintay?"

"Siguro pero habang tumatagal, parang unti-unti ng nawawala ang loob niya sa akin."

"Kakayanin mo bang tuluyan ng lumayo ang loob niya sa'yo matapos mo siyang bastedin?"

"Siyempre, hindi mahal ko yung tao at saka di ko hahayaang mangyari iyon dahil di ko kakayanin."

"Oh, ganon pala, pagbigyan mo na, wala namang masama at isa pa, Sir Jino na 'yan oh, uyy, Maraming humaling na humaling dun pero ikaw lang bukod tanging nakahuli sa puso niya. Sige ka, baka pagsisihan mo 'yan kapag patuloy kang choosy."

"Eh ayaw ko muna nga, may pangarap pa ko sa buhay at gusto ko maging kami kapag naabot ko na 'yun."

"Ang tanong, kaya mo ba siyang tiisin, Lalo na't patay na patay ka pa rin sa kanya?" Hindi na makakasagot si Rina at mapapaisip.

Pakiramdam ni Rina, di kumpleto ang araw niya at nangngulila kapag di kasama ni makita man lang si Sir Jino at nahihirapan na nalulungkot siya. Nang hindi na nito matiis ang nararanasan, dumating na sa puntong mapipilitan siyang baguhin ang nauna ng desisyon. Papupuntahin ni Rina si Sir Jino sa kanilang bahay at mag-uusap.

"Jino, ganito pala kapag umiibig ka, di mo matiis at parang di mo magawang makuntento kapag di ito napupunan. Tama sila, sadya ngang makapangyarihan ang pag-ibig, kaya ultimo mga bagay na dapat mong isaalang-alang gaya ng pangarap, parang gusto mo munang isantabi o kalimutan. May mas matimbang pa pala dun."

"Kung ganon Rina, anong gusto mong iparating sa akin?"

"Na hindi ko kaya na wala ka sa piling ko, nalulungkot ako. Na hindi na ko makapaghintay na dumating ang matatamis na araw na kasama ka. Akala ko, kaya kong tiisin ang lahat maging ang pag-ibig ko, matupad lang mga pangarap ko, di pala at ang hirap. Kaya sinasagot na kita at sorry kung una, nagawa kitang bastedin." 

"Talaga Rina, yes! Yes!" Halos mayanig na ang kinatatayuan nila sa lakas ng sigaw ni Sir Jino at kita sa mukha ng isa't isa ang tuwa.

"Ano pa nga ba, di kita kayang tiisin pero hanggang dito lang at ipangako mo na wala munang galawan. Ayaw kong mahinto ako sa pag-aaral dahil lang dun. Huwag kang mag-alala, one year na lang at makakapagtapos na ko."

"Para sa ikaliligaya ng loob mo, maghihintay ako, BEYB!"

"Yes beyb."  Biglang lalabas mula sa kwarto si Aling Ester.

"Oh tita, nakilala niyo na ba ang nobyo ko?" Magkakaroon ng pagtataka si Aling Menang sa tanong ni Rina.

"Ikaw, may Boyfriend, sino naman?"

"Nakilala mo na siya, ito kaharap mo na."

"Susmaryosep, kayo na?! Kailan pa?"

"Kanina lang po, sinagot ko na siya."

Sa kabila na may namamagitan sa kanilang dalawa ay minabuti munang itago nila sa pamilya ni Rina na may relasyon sila, sa takot na di na payagan ng kanyang kapatid na mag-aral at saka balak sabihin kapag nakapagtapos na siya. Tanging si Ms. Cruz, Aling Ester at Carlo lamang ang nakakaalam ang tungkol sa kanila. Makalipas ang isang buwan na sila.

"Happy Monthsary Beyb." Nilalanggam na wika ni Sir Jino sa kanya.

"Happy monthsary din sa'yo." Tugon naman ni Rina sa kanya na kinukurot ang dibdib sa kilig.

"Saan mo gustong magpunta tayo?"

"Kahit saan, basta romantic at mapi-feel ko ang pag-ibig mo sa akin." At nang sila ay nagtungo sa isang restaurant at nag-date.

"Alam mo beyb, dati pinakaayawan ko sa lahat ang lumagay sa ganito, kasi natatakot ako at baka mangyari sa akin kung ano ang nangyari kay Inay, pero hindi pala dahil masaya at pakiramdam mo, araw-araw kang nasa alapaap. Ang sarap ng feeling na ang taong mahal mo, kasa-kasama mo parati at nararamdaman mo ang haplos ng kamay niya."

"Ngayon mo lang ba na-realize, kawawa ka naman." Pabirong hirit sa kanya ni Sir Jino.

"Kaiinis ka, palabiro ka pa rin hanggang ngayon kaya lalo pa kitang nagugustuhan."

"Gutom lang iyan beyb, mabuti pa kumain na tayo." At magsusubuan silang dalawa.

"Para sa tamis ng iyong pagmamahal, Jino."

"At ito naman para sa walang kakupas-kupas na kabaliwan mo sa akin."

"I love you." Wika ni Rina

"I love you For."

"For?"

"Forever." Habang matamis silang nagpapalitan ng mga salita at kumakain, may biglang darating na sisira sa kanilang matamis na monthsary.

"Magaling! Magaling. Ipinagpalit mo na pala ako sa kanya Rina."

"Barry, buwisit ka! Anong ginagawa mo dito?!" Pasigaw na tanong ni Rina kay Sir Barry.

"Pinapanood ko ang masaya't matamis ninyong moments ng Janitor mong nobyo na dati ay prof ng isang university." Biglang bubulas at uundayan ng sapak si Sir Barry.

"Walang hiya ka! Talaga bang di ka titigil!"

"Oh c'mon Jino, suntukin mo pa ko, sige sapak pa. Dahil di mo alam, ito ang kahihinatnan mo." Biglang tatawagin ni Sir Barry ang kanyang mga tauhan upang hawakan si Sir Jino at sasapakin ng sunod-sunod.

"Ito ang ganti ng pagsapak mo sa akin at sa pag-agaw kay Rina."

"Tama na yan Barry, tigilan niyo na siya!" Patuloy nilang uundayan ng sapak at padyak si Sir Jino na nanlulupaypay na sa sakit at dumanak na ang dugo mula sa labi nito. Biglang darating ang mga gwardiya upang pigilan ang pagsuntok nila kay Sir Jino.

"Hoy itigil niyo yan! Wala kayo sa boksing area para magsapakan." At titigil nga sila at aalis.

"Hindi pa tayo tapos Jino! Babalikan ko kayo! Tara na!"

"Okey ka lang? Tulungan niyo ko, dalhin natin siya sa hospital." Malakas na sigaw ni Rina habang tangan-tangan ng kanyang bisig ang duguan na si Sir Jino at tulong-tulong nila itong dadalhin sa pagamutan. At ng kinabukasan, sa bahay ni Sir Barry ay pupunta ang mga pulis upang arestuhin siya.

"Mr. Barry Santiago, may kaso kayong Physical injury na ipinataw si Mr. Cojuangco laban sa inyo, kaya sumama ka ng matiwasay sa amin kung ayaw mong daanin ka namin sa dahas." Sabi ng mga pulis sa kanya at sasama ito ng matiwasay sa kanila. Hindi din nagtagal ay nakapagpiyansa si Sir Barry. Sa paglaya nito ay magkakaroon na ito ng pagkakataon upang maglatag ng plano kina Rina.

"Boss, malaya ka na, ano ang balak natin ngayon?" Tanong ng kanyang tauhan at mag-iisip ito.

"Wala muna, kailangan muna nating magpahinga para makapag-isip. Maghihintay tayo ng tamang panahon para isagawa ang mga naisip kong plano." Tugon nito sa kanyang mga tauhan.

Chapter 16

Isang araw at habang magkasamang naglalakad si Rina at ng kanyang mga bagong kamag-aral ay may biglang hihintong ban lulan  ng mga tauhan ni Sir Barry at dali-daling dinukot si Rina.

"Bitiwan niyo ko! Bitiwan niyo ko!" Malakas na sigaw ni Rina na pilit kumakawala sa bisig ng mga kawatan.

"Bitiwan niyo siya! Tulong!" Sigaw ng kanyang kamag-aral na humihingi ng tulong pero huli na upang iligtas si Rina pagkat naisakay na ito at umaandar na ang ban. Nang maisakay nila ito sa Ban ay patuloy siyang manlalaban.

"Bitiwan niyo ko! Saan niyo ko dadalhin?!"

"Manahimik ka diyan!" Sabi ng mga kawatan at sabay tatakpan ng panyo ang kanyang mukha para makatulog. Pagkadating sa mismong hide out ay tulong tulong ang mga tauhan ni Sir Barry sa paggapos kay Rina at ng ito ay magkamalay.

"Kamusta ang pagkakatulog mo, magandang binibini? I feel pleasure in that moment, nasasabik na ko, di na ko makapaghintay na hagkan ka't yakapin." Pangising sambit sa kanya ni Sir Barry na nag-iinit na ang mata at katawan dahil sa nararamdamang libog. 

"Hayop ka! Pakawalan mo ko!" Sigaw ni Rina sa kanya.

"Ganito lang yan My Love, alam mo ba may uri ang sexual activity. Nandito ang Kissing touch." Sabay maghuhubad at ilalapit ang bibig sa mukha. Dito ay sisimulan ng lambutsuhin ng kanyang labi ang mukha ni Rina ng paulit-ulit.

"Bitiwan mo ko! Manyak ka!" Mangiyak-ngiyak na sigaw ni Rina na nagpupumiglas subalit di magawa pagkat nakatali. Patuloy na hahagud-hagurin ng bibig magmula mukha hanggang katawan pagkatapos ay aalisan ng suot.

"Nandito ang Anal Sex." Sabi nito habang paulit-ulit na tinutuhog ng matigas at mahabang bagay ang kanyang maselang katawan.

"Aray ko! Bastos ka! tama na! Huhuhuhu!" Sabi ni Rina na mangiwi-ngiwi sa sakit habang ipinapasok sa kanyang maselang katawan ng paulit-ulit ang gising na gising na Tweety bird. Hindi pa nakuntento at igagapos ito ng patiwarik at walang awa siyang hahalayin habang nakapiring.

"Nandito ang oral Sex, ibukas mo ang yong bibig, buksan mo!" Nang hindi nito sinunod ay sasampalin siya.

"Sabing ibuka mo!" At ibubuka na nga ni Rina ang kanyang bibig upang magsubo at talaga namang napipilitang namnamin kahit diring-diri na sa lumalabas na gatas. Sa talino ni Rina, kinagat niya ito.

"Aray ko! Bakit mo kinagat? Paano na ang susunod na salinglahi ng mga Santiago? Sige kung ayaw mo ng fellatio, Fingering na lang para mas feel ang pleasure."

"Aray ko! Tama na! Maawa ka sa akin. Huhuhuhu!" Daing ni Rina habang dinudukitan.

"Kinagat mo, pwes tiisin mo ang daliri ko. Hindi mo ba alam at gusto kong sabihin sa'yo, na isa akong Callboy sa gabi at ganito ang ginagawa ko sa aking nagiging Costumer!"

"Totoo pala ang sabi nila, kaya pala Manyak ka! Hayop ka pakawalan mo na ko!"

"Ayaw ko nga, may Cunnilingus pa. Ano sarap!"

Habang walang awang hinahalay ni Sir Barry si Rina at tino-torture ang maselan nitong katawan ay pupunta sa bahay nila Aling Ester ang kamag-aral nito upang sabihin na dinukot si Rina.

"Manang! Manang!" Sigaw ng kanyang mga kamag-aral

"Oh napasugod kayo dito, bakit?"

"Si Rina po, ang alaga niyo dinukot habang kasama naming pauwi!"

"Ha! Kung ganon, tatawag na ko ng pulis." Magmamadali si Aling Ester sa pagtawag ng mga Pulis upang hanapin si Rina. Habang aligaga sila sa paghahanap kay Rina at ng kinabukasan, matatagpuan nila ito na nakandusay sa basurahan, walang malay, puro pasa at galos ang katawan at gula-gulanit ang kasuotan. Maninibugho sa galit si Aling Ester lalong lalo na ang kasintahan nitong si Sir Jino sa malagim na sinapit ni Rina.

"Diyos ko, sinong may gawa nito sa kanya?" Wika ni Aling Ester habang tangan-tangan ng kanyang bisig ang katawan ni Rina.

"Hayop talaga ang gumawa nito! Magbabayad sila!" Naglalagablab na salitang binitiwan ni Sir Jino."

"May naisip ba kayo kung sino ang gumawa ng kalunos-lunos sa kanya?" Tanong ng isang pulis.

"Isa lang ang nakikita kong may kagagawan nito, iyon ay walang iba kundi ang manyakis at sira ulo niyang prof na si Barry Santiago!"

"Kung si Barry Santiago ang itinuturo niyong mastermind sa pangyayaring ito, kailangan magkamalay muna ang biktima at magsalita, para mapatunayan ang ipinaparatang niyo sa kanya kasi di natin siya pwedeng basta-basta kasuhan." Matapos ay isinugod na nila sa hospital si Rina at binantayang maigi. Isang araw at kalahati din ang nakaraan ng magkamalay si Rina subalit di agad nito maisisiwalat ang tunay na nangyari at magwawala pa dahil sa tinamong trauma.

"Asan ako?" Tanong ni Rina ng magkamalay.

"Oh Rina, mabuti at nagkamalay ka. Ayos ka na ba?" Tanong ni Sir Jino sa kanya na maghapong nagbantay. Pakakainin nito ng mainit na sabaw subalit itatapon ni Rina.

"Lumayo ka sa akin! Manyak ka! Manyak ka!"

"Ako manyak? Rina sino ba ang gumahasa sa'yo?" Patuloy na magwawala si Rina.

"Hayop ka! Mapapatay kita kapag di ka lumayo!"

"Nurse! Nurse!" At pupunta nga ang mga Nurse upang pakalmahin si Rina. Nang dumating si Aling Ester.

"Kamusta na ang kalagayan ng alaga ko, nagkamalay na ba?"

"Oho Tita pero nagsisigaw-sigaw." Tugon ni Sir Jino sa kanya.

"Eh anong sabi niya?"

"Tungkol sa dinanas niyang rape pero di ko pa malaman kung sino ang gumawa sa kanya kasi nasa Subconscious pa ang state ng mind niya, sa ngayon at dahil napakasariwa pa para sa kanya ang dinanas kung bakit nagkakaganyan, kailangan natin palipasin ang panahon para makapag-move forward siya from one situation bago natin siya kausapin."

"Di ba Psych professor ka, may tendency bang mawala sa katinuan si Rina gaya ng nanay niya matapos ang mga dinanas niya."

"Depende kung gaano kataas ang self tolerance niya."

"Anong ibig mong sabihin?"

"Sa kaso kasi ng nanay niya, mahina ang self tolerance niya kaya madali siyang tinamaan ng depresyon na nag-cause ng pagkakaroon niya ng mental illness at dahil di niya na-overcome ang pangyayaring namatay ang tatay ni Rina, nahirapan siyang makapag-adjust sa new situation na wala na ang asawa nito kaya ganun ang resulta. Otherwise, nakakulong ang nanay ni Rina sa episode na buhay pa ang asawa niya."

"Eh paano si Rina, mangyayari din ba sa kanya yun?"

"Sa nakikita ko kay Rina, palaban siya, matatag na kayang harapin kung anumang pagsubok ang dumating sa kanya kaya maliit ang possibility na matulad siya sa kanyang nanay. Pero depende pa din kung kaya niyang maka-let go sa situation na pinagdaanan niya. In case na magawa niya yun, di siya matutulad sa nanay niya kaya ang magandang gawin, tulungan natin siya."

"Paano?"

"Ipapaalala natin sa kanya ang lahat ng mga masasaya at magagandang bagay sa buhay niya at huwag muna natin siyang tanungin tungkol sa pinagdaanan niya dahil magpapalala pa 'yun sa kondisyon niya. Kapag Conscious na yung Mind niya at naka-recover mula sa kanyang dinanas, saka natin siya tanungin at matutukoy na kung sino ang gumawa nito sa kanya."

"Kung ganun, paano natin makakasuhan ang salarin kung matatagalan pa bago natin malaman kung sino ang gumawa nito sa kanya?"

"Kaya nga, matalino ang gumawa nito sa kanya, sa nakikita ko sinigurado niyang maging misirable ang buhay ni Rina para tuluyan itong mawala sa sarili at di siya madaling idiin nito dahil walang maniniwala. Kumbaga psychological abuse bukod sa sexually at physical ang ginawa nito sa kanya. Pero di nating hahayaang mangyari iyon kay Rina at gagawa ako ng paraan para maka-recover siya at mananagot pa rin kung sino ang gumawa nito sa kanya."

"Salamat Jino, buti nandito ka at nakilala ni Rina, kung hindi ay di ko na alam ang gagawin."

"Tiwala lang, malalampasan natin nito."

Ginawa nga nila ang mga sinabi ni Sir Jino kay Aling Ester at makalipas ang ilang linggo ng tuluyan na ngang naghilom ang sugat ni Rina mula sa mapait niyang dinanas sa kamay ni Sir Barry at bumalik na sa tuwid na pag-iisip.

"Ah Rina, huwag kang mabibigla, okey lang ba kung may ipapakita akong litrato sa'yo?"

"Litrato? Sus litrato lang nating dalawa yan eh."

"Hindi, ito oh." At ilalabas ni Sir Jino ang litrato ni Sir Barry.

"Nakikilala mo ba kung sino siya?"

"Oo si Sir Barry, Psych prof ko nung nag-aral ako sa Our Lady of Mercy College, bakit ipinakita mo ang litrato niya?"

"Wala ka bang natatandaan kung ano ang ginawa niya sa'yo?"

"Natatandaan? Meron naging Crush ko siya nung una ko itong nakita pero nawala iyon ng malaman kong silahis siya."

"Bukod pa dun, ano pa?" Wala ng iba pang maalala si Rina.

"Ah eh, ah eh, ano pa ba, basta yun lang." Biglang magtatanong si Aling Ester.

"Rina pumasok ka muna sa kwarto, may pag-uusapan lang kami. Bakit ganon, yun lang ang naalala niya? Di niya naaalala nung muntikan na siyang halayin ni Barry at ngayon nga, pinaghihinalaan natin siya ang gumawa nito kay Rina?"

"Tita, may Selective Amnesia si Rina, kung saan maaring mangyari sa isang Rape Victim gaya niya, lahat ng traumatic events sa kanya, kusang makakalimutan dahil sa repression, ni-repress niya kasi kung sino ang gumahasa sa kanya at kung ano ang ginawa sa kanya habang ginagahasa dahil ayaw na niyang alalahanin iyon. Maging ang lahat ng di magagandang bagay na nangyari sa kanya bago ito mangyari, kusang nabura sa isipan."

"Maibabalik pa ba ang ala-ala niya para malaman natin kung sino ang gumahasa sa kanya at para makulong na rin ang may gawa nito?" Habang nag-uusap sila, biglang magsusuka si Rina at makakaramdam ng hilo.

"Rina, ayos ka lang?" Tanong ni Aling Ester sa kanya at ng magpakonsulta sila sa Doctor.

"Ayon sa Findings, kaya ka nagsusuka at nahihilo dahil nagdadalang tao ka. Congratulations!" Magugulat si Rina sa kanyang nalaman.

"Ako Doc, buntis? Paano nangyari iyon? Jino naman eh, di ba sabi ko walang galawan, ano 'to?!" 

"Ang totoo niyan Rina, may sasabihin kami sa'yo." Wika ni Jino sa kanya.

"Hindi si Jino ang ama ng dinadala mo."

"Kung ganon eh sino, siya lang naman lalaking kilala kong naging kami."

"Huwag kang magugulat Rina sa sasabihin namin pero-"

"Pero ano?!"

"Ginahasa ka sabi ng mga pulis at di namin alam kung sino ang gumawa nito sa'yo."

"Ako ginahasa, kelan at sino? Wala akong maalala."

"Kaya wala kang maalala Rina kasi may Selective Amnesia ka."

"Ako may Selective Amnesia, nagpapatawa ka ba eh wala namang nangyaring ganun sa akin, basta alam ko, magkasintahan tayo at puro masasaya ang naalala ko habang magkasama tayo. Magtapat ka nga, ikaw ba ang gumahasa sa akin?"

"Kung ako gumahasa sa'yo, dapat di ko sinasabi sa'yo 'to para di ako makasuhan at Rina, di ko magagawa sa'yo yun, kilala mo ko. Kung wala ka talagang maalala, tutulungan kitang makaalala para malaman natin kung sinong ama ang dinadala mo at ng maipakulong na natin siya!"

"Paano?" Tanong nito kay Sir Jino.

"Huwag muna sa ngayon, masama pa sa batang dinadala mo kapag mabibigla ka." Pagkauwi nila sa bahay, tutungo si harap ng beranda at mag-isang magmukmok. Habang nagmumukmok ay pupuntahan naman siya ni Sir Jino.

"Mukhang kasing lalim ng balon ang iniisip mo Beyb, ano ba 'yan, pwede mo bang i-share?" Aakbayan nito si Rina subalit aalisin nito pagkat may maalala siya.

"Ano ba! huwag mo kong akbayan!"

"Bakit Rina, may problema ba?"

"Sorry! Sorry, parang nag-iba lang 'yung paningin ko  Habang kinakausap mo ko, parang ibang boses ang naririnig ko, pati mukha mo, ibang tao din kaya nung akbayan mo ko, naalibadbaran ako bigla. Basta hirap ipaliwanag. Parang may mali sa nangyayari sa akin."

"Isa lang ibig sabihin niyan, nag-flash back sa isipan mo kung anuman ang nangyari na di mo maalala."

"Sino yung lalaking umakbay sa akin kanina nung inakbayan mo, kilala mo ba siya kasi parang pamilyar sa akin?" At ipapakita ni Sir Jino ang litrato ni Sir Barry.

"Kamukha ba nito?"

"Oo, ayan! Ayan, siya nga pero bakit?"

"Dahil isa ang pangyayaring iyon na nabura sa isipan mo na unti-unti ng bumabalik sa iyong alaala."

"Hindi pa klaro sa akin iyon, pwede bang akbayan mo ko muli?"

"Naku Rina, Conscious ka na, di na mangyayari ang ganong phenomenon kapag ginawa ko yun sa'yo. Saka ikaw, para-paraan ka para maka-iskur sa akin."

"Pero alam mo nung mga bata pa kami, ang tanging pangarap ko lang, magkaroon kami ng magandang buhay, magandang trabaho at makapagtapos ng pag-aaral. Sinikap ko na di matulad kay Nanay na maagang nag-asawa at nabuntis kasi tingin ko, iyon ang tatapos sa mga pangarap mo. Pero ano na ngayon, di ko akalain na aabot pala sa ganito huhuhuhu! Ibig sabihin sira na ang pangarap ko." Wika ni Rina na mahagu-hagulhol na dahil sa nararanasang sakit at yayakapin siya ni Sir Jino.

"Alam mo Rina at makinig kang maigi, kahit buntis ka pwede mo pa din ituloy ang mga pangarap mo, wala naman mawawala. Saka nandito ako, susuportahan kita. Kaya tama na mag-isip ng ganyan, makakasama sa bata."

"Ikaw ba beyb, wiling ka bang alagaan ang bata sa sinapupunan ko kahit di ikaw ang ama nito."

"Kung diyan na, ano pa nga ba magagawa? Handa ako maging tatay niya at mamahalin ko siya na higit pa sa buhay ko, pangako yan."  

 Makalipas ang kalahating buwan ng utusan siya ni Aling Ester na bumili ng gulay.

"Rina, pwede mo ba ako ibili ng kamatis at Petchay, ipangsasahog ko lang sa masarap nating pananghalian mamaya." At tutungo nga si Rina sa palengke upang bumili. Habang naglalakad siya pauwi at ng mapadaan ito sa mga nag-uumpukang tao na nanonood ng Video, mapapatigil si Rina.

"Pare, kaawa-awa naman yung babae, walang awang ginagahasa ng manyak na lalaking patay na patay sa kanya." Sabi ng manonood at ng mapanood ni Rina ang ganong eksena sa palabas ay biglang sasagi sa isipan ang lahat ng nangyari nung siya'y ginahasa at dito ay magsisigaw na ito.

"Hayop siya! Hayop siya!" Sigaw ni Rina habang nanonood.

"Miss, okey ka lang? Bakit parang masyado kang affective sa pinapanood namin." Tanong ng manonood at dali-dali ng tatakbo si Rina habang humahagulhol at pagdating niya sa bahay.

"Oh Rina, bakit nag-iiyak-iiyak ka diyan, eh inutusan lang naman kita." Tanong ni Aling Ester sa kanya at sasabihin na ni Rina na may naalala na siya.

"Hayop siya! Ginahasa niya ko! Hayop! Huhuhuhu!"

"Oh naaalala mo na, sinong gumahasa sa'yo?"

"Si-si Ba-barry Sa-santiago! Paulit-ulit niya kong binaboy.... hinubarang parang hayop para halayin.... pagkatapos, ipinagahasa pa niya ko sa kanyang mga tauhan at pinagtulong-tulungan babuyin. Wa-wala akong ibang maramdaman kundi sakit sa maselang katawan. Mga hayop sila, magbabayad sila!"

Magkahalong gulat at galit agad ang naramdaman ni Aling Ester ng mabatid niya ang tunay na sinapit ni Rina sa kamay ni Sir Barry. Ipapatawag ni Aling Ester ang mga pulis upang kasuhan si Sir Barry at mag-imbestiga.

"Ngayong naalala mo na ang tungkol sa pagkakagahasa mo, pwede mo bang isalaylay kung ano ang sinapit mo sa kamay niya?" Tanong ng mga pulis sa at ilalahad ni Rina lahat ng naganap sa kanya. Pagkatapos maglahad ni Rina.

"Sa kanyang isinalaysay, malinaw na sexual harrassment ang ginawa sa kanya at lahat ng mga gumawa nito sa kanya lalong lalo na si Mr. Barry John Santiago ay mananagot at sisiguraduhin naming madadakpin siya sa lalong madaling panahon."

"Gawin niyo ang lahat ng makakaya, nang sa ganon ay mapagbayaran niya ang di makataong pagtrato sa mahal ko. Hayop siya!" Pasigaw na wika ni Sir Jino sa mga pulis at hahanapin nila si Sir Barry upang arestuhin subalit huli na pagkat nagtatago na ito.

Chapter 17

Pagkabalik ng mga pulis sa bahay ay hindi magandang balita ang hatid nila pagkat nabigo silang dakpin si Sir Barry.

"Misis, ikinalulungkot naming sabihin sa inyo na di namin nadakip si Barry Santiago kasi wala na ito sa kanyang bahay ng suyurin namin. Huwag kayong mag-alala, gagawa kami ng paraan, mahuli lang siya."

"Ha eh, pano yan? Baka kung ano nanaman ang gawin niya kapag di niyo siya nahuli. Mamaya niyan, gawan nanaman niya ng masama si Rina, di ko na kakayanin kasi parang anak ko na rin 'yan."

"May naisip akong paraan, bakit di kayo pumunta sa dating School na pinapasukan ko, doon ay madali niyo siyang mahuhuli. Dean ang kapatid niya at makakatulong siya para madakip natin ang hayop na iyan." Wika ni Rina sa kanila at tutungo na nga ang mga pulis kung saan dati nag-aral si Rina subalit maging doon ay bigo nilang madakpin si Sir Barry.

"Hindi na raw doon nagtuturo ang tinutugis natin maging ang dean na kapatid niya, wala na din kasi napatalsik na nung magwelga ang mga estudyante."

"Ha iba na ang dean sa Our Lady of mercy College, kung ganon ay nabuwag na ang masikip at baluktot na kalakaran sa paaralan? Pero pano yan, saan natin siya hahanapin?" Tanong ni Sir Jino sa kanila na bakas sa mukha ang panghihinayang.

Samantala sa isang lugar na liblib at walang gaanong tao ay magkasamang nagkukuta ang mga kampo ni Sir Barry kasama ang kapatid niyang dean na napatalsik at masaya silang nag-iinuman.

"Boss, may pagkasapusa pala ang magandang binibining inuwi mo at sumulit sa natitira nating libog at pinagsalu-saluhan, biruin nabuhay pa, akala natin patay na nung itinapon sa bengketa, naku problema 'to." Sabi ng tauhan ni Sir Barry.

"Mabuti na lang, mahusay itong kasamahan natin at nalaman ang balak ng mga pulis na hulihin si Boss kaya agad tayong natimbrehan at nakatakas." Sabi pa ng isang tauhan.

"Akala niyo magpapahuli ako, nagkakamali kayo dahil matinik ito, hahahaha! Si Barry Santiago na binansagang palos at kailanman ay di pa naiisahan hahahaha!" Wika ni Sir Barry habang malakas na humahalakhak subalit ang di niya alam, isa sa tauhan niya ay nagpapanggap lamang at kasabawat ng mga pulis. Hindi din nagtagal at dahil sa kanya, sa wakas ay natimbog din ng mga pulis kung saan nagkukuta sila Sir Barry.

"Walang kikilos ng masama, itaas ang kamay." Deklara ng mga pulis at dali-dali nilang aarestuhin ang mga kawatan kasama si Sir Barry at ang kapatid nito. Samantala si Rina at Aling Ester ay lalapit sa kanya upang undayan ng sampal.

"Para sa di makataong pagtrato mo sa akin, hayop ka!" Nagngangalit na bulalas ni Rina kay Sir Barry matapos niyang undayan ng sampal ng sunod-sunod, lalapit pa si Sir Jino upang bugbugin ito.

"Nararapat lang sa'yo to, hinayupak ka!" Subalit di din nagtagal ang panggugulpi niya dahil aawatin na ito ng mga pulis.

"Natutuwa ako Rina para sa'yo, nakamit mo na ang minimithing hustisya." Masayang wika ni Aling Ester sa kanya.

"Sige ikulong niyo yan, sisiguraduhin kong mabubulok ka sa bilangguan matapos ang kawalang hiya mo sa akin!"

At mapipiit na nga si Sir Barry upang pagbayaran ang mga nagawa niyang kababuyan kay Rina at pagsabotahe sa reputasyon ni Sir Jino. Kahit di pa lubusang natutupad ang pinakamimithi niyang pangarap ay para kay Rina, nakamit na niya dahil masayang-masaya siya dahil matatahik na din sa wakas ang buhay nito. Hindi pa nagtatapos ang kaso at makalipas ang isang linggo ng isagawa ang pagdinig sa biktima na si Rina kasama ang kanyang kasintahan na si Sir Jino at pamilya nito at ang nasasakdal na si Sir Barry.

"Ms. Sandoval, kung ang kliyente ko ang humalay sa'yo, bakit ngayon mo lang inilahad ang lahat ng detalye, bakit di pa noon matapos ka niyang gahasain? Sa mga pangyayari ay lumalabas na naghintay ka lang ng panahon upang mapagnilayan kung sino ang gusto mong idawit at yung nga si Barry Santiago ang naisipan mong isakdal sa kinahantungan mo, dahil ba wala kang masising iba! Ganun ba?!" Sambit ng abogado ni Sir Barry.

"Objection your honor, kung iyong mamarapatin, nagkaroon ng Selective Amnesia ang kliyente ko na siyang sanhi sa matinding trauma na kinasapitan niya matapos siyang halayin kaya hindi niya agad naalala at bumalik lang ang kanyang ala-ala matapos mapanood ang pelikulang may kaugnayan sa kinasapitan niya, na siya namang totoong nangyari at si Barry Santiago ang itinuturo niyang gumasa sa kanya nung siya ay magkaala-ala, di pa yun pagkat pinagtulong-tulungan daw siya ng tauhan nito."

"Sabi mo pa nung panahong na ginahasa ka niya, nakapiring ka. Kung ganon sure ka ba na si Barry ang gumahasa sa'yo? Ngayong di ka nga nakakakita o baka naman nagkamaling akala ka lang at ibang tao ang gumawa sayo." At magsasalita si Rina upang depensahan ang pananabon ng abogada.

"Opo, sigurado ako na ang manyak na iyan ang gumahasa sa akin! Una palang at bago niya gawin sa akin iyon, ilang beses na niya kong pinagtangkaan, sa School tapos-" Maantala ang sasabihin ni Rina dahil wala na siyang maalala.

"Tapos saan pa?! Sa mga ipinapakita mo, mukhang naghahabi-habi ka lang ng istorya."

"Objection your honor, maaring nanumbalik ang ala-ala ni Ms. Sandoval pero di lahat at isa ang seryeng muntikan na siyang halayin ang nawala sa kanyang ala-ala."

Matapos ang pagdinig ay nagbunyi sila ng labis pagkat nanalo sa kaso at sinintensyahang mabilanggo ng apat na pung taon Sir Barry na siya namang ikinalubag ng husto ng loob ni Rina. Masaya man si Rina sa naging hatol ng Judge ay naiwan naman sa kanyang sinapupunan ang bakas ng mapait na kahapon na kailanman ay di malilimutan bilang masaklap na bahagi ng kanyang kabanata. Gayunpaman ay hindi binalak ni Rina na ipalaglag ang bata, bagkus ay ginawa ang lahat ng naisip na paraan, manatiling lamang nakakapit ang bata at itinuring na niya itong kadugtong ng buhay kahit ang taong bumaboy ng husto sa kanya ang ama ng batang dinadala.