Lolo Boyfie

Chapter I
Love at First Sight

    Likas kay Rose ang pagiging maganda na tila mala-beauty queen ang hitsura at sa mura nitong edad ay kakikitaang mataas ang kanyang alindog kaya kahit sinong lalaking mapalingon sa kanya ay mapapaakit, ultimo, malayo ang edad sa kanya. Iyon nga lang sa kabila ng taglay nitong kagandahan sa panlabas na anyo, may pagkashunga-shunga rin ito paminsan-minsan at loka-lokang kasama. May mga oras na hindi sila nagkakasundo ng nanay nito dahil sa minsan ay may pagkabatugan ito.

    "Hoy Rose, gagang adik sa FB, bumangon ka na diyan, Tanghali na!" Malakas na sambit ng kanyang nanay habang ginigising ito subalit iingli lamang ito imbes na bumangon dahil sa namamayaning antok. Mapapahikab ito na kita sa gilid ng labi ang namamanis na laway.

    "Inaantok pa ko! Anong oras na ba nay?" Tanong nito sa kanya na may pagkapungas.

    "Naku Anak, Alas-siete na. Ay bumangon ka na diyan!"

    "Alas-siete na?!" At daglian na itong babangon.

    "Oo anak, tingnan mo." Madaling ipapakita ng kanyang nanay ang maliit na orasan at nang makitang nakatutok na sa Seven, mapipiliting bumangon at dali-daling kikilos si Rose pagkat mahuhuli na klase.

    "Wala ka kasing ibang inatupag kagabi kundi mag-facebook at maghanap ng matitipuhang lalaki. Tingnan mo ang napapala mo, tinanghali ka na ng gising. Aywan ko ba sa'yo Rose kung bakit atat na atat kang magkadyowa, di ka pa nga tapos mag-aral." Sermon ng kanyang nanay na ipinapamukha na hindi pa ang tamang panahon para siya ay magka-boyfriend. Lalong magmamadali si Rose sa pagkilos para hindi mahuli at nang makapagbihis at handa ng gamit.

    "Sige Nay! Alis na ko!" Sabi nito na madaling-madali sa pag-alis.

    "Hahahaha! Naloko ko nanaman ang hitad kong junakis." Natatawang sabi nito pagkaalis ni Rose at pipihitin niya ang orasan sa tamang oras, Alas-sais. 

"Bagal-bagal kasi kumilos, walang pagpapahalaga sa oras kaya iyan at nagmamadali siya!" 

    Pagkadating ni Rose sa School ay magtataka ito kung bakit wala pang gaanong estudyanteng dumarating. Maging mga kaklase niya'y hindi pa namamataan. Makalipas ang kalahating oras nang dumating na ang kanyang kaibigan na si Jenica.

    "Friend Goodmorning." Pangiting bati sa kanya ni Jenica.

    "Goodmorning din sa'yo, di pa ko pumasok kasi hinintay pa kita."

    "Wow aga pa para pumasok."

    "Tangi late na tayo."

    "Shunga paano tayo male-late, eh mag-a-alas-siete pa lang."

    "Mag-a-alas-siete pa lang?! Akala ko Alas-otso na kasi Alas-siete na ko umalis ng bahay." At ipapakita ni Jenica ang kanyang phone, patunay na Alas-siete pa lang.

    "Oo nga, Alas-siete pa lang, paano nangyari yun?!" Biglang maiisip ni Rose na ini-adjust ng kanyang lokaret na nanay ang orasan.

    "Ah Alas-sais ako umalis ng bahay pero pinakelaman ni Mama ang orasan kaya akala ko, Alas-siete na. Aghh! Kainis! Napaka-apurada niya!"

    "Iyon naman pala, bakit di mo tiningnan kanina sa phone mo para malaman kung anong oras na?"

    "Eh Lowbatt!" Magtataka si Rose kung bakit kanina pa patakip-takip ng ilong si Jenica.

    "Teka, kanina ko pa napapansin, parang di ka naharap sa akin at may patakip pa ng ilong." Magiging prangka naman sa kanya si Jenica.

    "Honestly friend and no offense, nakapag-toothbrush ka ba? Kasi malaimburnal ang hininga mo." Saka mapagtatanto ni Rose na hindi siya nakapagsipilyo dahil sa sobrang pagmamadali.

    "Ay oo nga, di pa pala ako nakapag-toothbrush. Sobrang pagmamadali ko kasi kanina, ayan at nakalimutan ko! Thanks sa pagiging prangka mo!"

    "Dala mo ba ang materials na gagamitin natin mamaya?" Muling mapagtatanto ni Rose na hindi siya nakapagdala ng sinasabing materials. 

    "Ay oo nga pala, may activity pala tayo mamaya. Hindi ako nakapagdala"

    "Ay boba, pano ka mamaya, nganga!"

    "Dami kasing mga bagay ang naglalaro sa isipan ko kaya iyan, nagiging malilimutin na ko."

    "Naku Rose, mag-boyfriend ka na kasi, alam kong iyan nanaman ang takbo ng isipan mo. Iniisip mo kung kailan ka magkaka-boyfriend."

    "Tama ka diyan Friend, sa edad ko na 16, panahon na para magka-boyfriend gaya mo. Actually naiinggit nga ko sa'yo kasi sa landi mong yan, nakadalawang boylet ka na." Pabirong sambit nito kay Jenica.

    "Eh ikaw, bakit wala pa?"

    "Nag-aaral kasi ako ng mabuti, ganun lang iyon."

    "Wow naman, nag-aaral ka pa sa lagay na yan, eh samantalang nakalimutan mong may activity tayo mamaya. Naku Rose, bahala ka diyan mamaya at manigas ka noh!" Pabirong sambit sa kanya ni Jenica at magkasabay na silang papasok ng silid.

    [Nang kanilang Breaktime]

    "Oh ano mga Sis, sa darating na sabado na gaganapin ang birthday ni Myrna. Sino sa inyo ang sure na pupunta?" Tanong ni Jenica sa kanila at magtataas sila ng kamay, hudyat na makakasama sila maliban kay Rose.

    "Rose, bakit hindi ka pinayagan?" Malungkot na tanong ni Myrna.

    "Papayagan naman, kaso ang problema, hindi ko alam kung ano ang isusuot ko. Wala pa kong napipili. You know naman mga girls, we are poorer than mice."

    "Weh saan banda girl? Kita ko nga sa post mo nung isang araw, nakapag-resort kayo magpapamilya." Pabirong sambit sa kanya ni Kelly. 

    "Ano ba kayo, sinama lang kami ng pamilya ng kaibigan ni Mama. Kayo naman, mayaman agad, hindi ba pwedeng inaya lang."

    "By the way Rose, kung wala kang mahanap na isusuot sa birthday ni Myrna, ako na ang bahala diyan, papahiramin kita." Presinta sa kanya ni Jenica.

    "Talaga friend?! Naku salamat at asahan ko yan. Gusto ko bongga at eligante ang dating."

    "Ay choosy pa ang gaga." Pahirit naman ni Glenna.

Dahil papahiramin ni Jenica si Rose ng gown na kanyang isusuot, mabilis pa sa guhit ng kidlat ang pagpayag nito na dumalo sa kaarawan ni Myrna. Nang dumating ang kanyang kaarawan, aakalaing debut na ang dating dahil may social gathering pa at disenteng-disente ang kasuotan ng bawat imbitadong bisita, ang ilan ay patalbugan sa naggagandahan at makukulay na gown. Unang beses pa lamang dumalo si Rose sa ganong kaengrandeng handaan sa tana ng buhay niya kaya mandilat ng husto ang mata niya sa gulat.

    "Uy Rose, nandito ka na pala, bakit nanlalaki mata mo diyan?" Tanong ni Kelly sa kanya.

    "Ahh wala, first time ko lang kasi makapunta sa ganitong kasusyal na handaan at puro mayamanin ang nakakasalamuha ko dito. Ang didisente ng suot, hirap makipagsabayan sa kanila."

    "Naku Rose, dapat ka ng masanay. Anak mayaman kasi ang friendsturet nating si Myrna, ayaw paawat sa birthday niya. Akala mo, magde-debut na at dinaig pa, eh turning 17 pa lang naman siya dahh!" Sabi ni Kelly sa kanya at maya-maya pa ay makakatagpo na nila ang iba pang kaibigan at magsisimula na ang birthday program, na lalo pang ikinamangha ni Rose.

 Habang ginaganap ang mala-debut na kaarawan ni Myrna at nagsasaya ang lahat, mababalisa si Rose nang matuklasang nawawala ang kanyang Cellphone.

    "Patay, nawawala cellphone ko!" Sabi ni Rose na hindi maipinta ang mukha sa labis na pag-aalala at nagpapanik.

    "Saan mo ba kasi nailagay at nawawala?" Tanong ni Jenica sa kanya at daglian nitong hahanapin kung saan-saan hanggang sa makarating siya ng CR at nag-iiyak-iyak na sa labis na pamomoblema.

    "Cellphone ko nawawala! Huhuhuhu! I-phone 8 pa naman yun ba yan!" Sabi nito na nagmamaktol at sira na ang make-up dahil tumagas ang luha. Habang problemadong-problemado si Rose na halos ma-depress na sa pagkawala ng I-phone niya pero China Phone naman ay may lalaki na isa sa service crew sa kaarawan ni Myrna ang biglang lalapit sa kanya.

    "Miss, are you okey?" Tanong ng lalaki sa kanya at bigla itong tatahan sa pag-iyak, hindi halos kukurap ang mata nang masilayan nito ang lalaki pagkat matangkad, may kaputian at higit sa lahat, kaakit-akit ang kanyang kakisigan na iisiping ang linis at bango niyang tingnan. Parang bibilis ang kabog ng dibdib ni Rose ng mga oras na iyon at kumikinam-kinam na bituin ang mga mata kaya hindi na ito nakasagot pa't titig-tulala na lang sa lalaki.

    "Uy, sabi ko, okey ka lang ba Miss? Bingi nito!" Bahagya nitong uuyugin si Rose at saka lamang niya mamalayan na tinatanong ito.

    "Ah oho, ayos lang ako." Pangiting sabi nito sa lalaki na kilig na kilig habang kaharap ito.

    "Umiiyak ka kasi nang makita ko, bakit?" Tanong nito kay Rose.

    "Nawawala kasi Cellphone ko!" Iiyak muli ito nang mapagtanto niyang nawawala ang Cellphone matapos siyang mahalina ng labis sa lalaki.

    "Saan mo ba kasi Miss nailagay at nawawala?"

    "Hindi ko nga alam eh, basta bigla na lang nawala. Huhuhuhu! Kakainis!" Mapapalitan ng tuwa ang kaninang si Rose na tila namatayan nang ipakita ng lalaki ang Cellphone nito.

    "Eto ba ang Cellphone mo?"

    "Yes, sa akin nga yan! Saan mo nakuha?" Tanong nito na tuwang-tuwa.

    "Sa reception area habang nagse-serve ako, aariin ko na dapat kasi ang ganda't I-phone 4s pa, kaso nalaman ko, mumurahin pala. Buti nga at may mukha mo kaya di ako nahirapang isauli sa'yo." At ibabalik ng lalaki ang nawawalang Cellphone ni Rose.

    "Edi Salamat kuya, ang bait-bait niyo po, ang bango-bango mo pa at ang-" Maantala ang mga sasabihin pa ni Rose.

    "Huwag mo nang ituloy, alam ko na yan. By The way, kaano-ano mo pala si Myrna?" Pangiting tanong ng lalaki kay Rose at mananamis ang mukha nito dahil sa kilig.

    "Ah, kaibigan ko siya at kaklase." Tugon naman nito. Gusto pa sana kilalanin ni Rose ang lalaki, kaso umalis na din ito kaagad.

[Pagkabalik ni Rose sa Reception Area]

    "Ano Rose, nahanap mo na?!" Tanong ni Glenna sa kanya.

    "Yes friend, I found it. Ito oh!” Tahasan nitong ipapakita ang Cellphone.

      “The one that returned this to me, gwapo't tisoy na lalaki."

    "Kaya pala dobleng saya ang nakikita namin sa mukha mo kasi nakatagpo mo ang taong tingin mo makakatuluyan balang araw." Wika naman sa kanya ni Kelly.

    "Asus si Daday, parang pinapulang kamatis ang mukha sa kilig. Ano nahingi mo ba ang number ng lalaking sinasabi mo?" Tanong ni Glenna.

    "Hindi eh, ni pangalan nga hindi ko nakuha, kainis! Kaagad kasing umalis kasi service crew siya at maraming inaasikaso. But in fairness, he is possessing good and young looking. Parang nasa alapaap ang pakiramdam ko nang makaharap siya.” Sambit ni Rose na kita sa mukha ang pagninigning.

    “Alam niyo bukod sa hindi ko malilimutan na dumalo ako sa Birthday ni Myrna, isa rin ang sandaling iyon sa hindi ko malilimutan. Ang bait-bait pa niya at ang amo ng mukha.” Dagdag pa ni Rose na namumula ang mukha at hindi mawaglit sa kanyang isipan ang sandaling makapatagpo ang lalaki.

 Magmula noon ay nagka-crush na si Rose sa lalaking kanyang nakita na nagsauli ng Cellphone nang gabing mawala iyon at hinahanap-hanap na niya. Ni hindi na siya halos makatulog sa kakaisip sa kanya at umaasang magtatapo muli sila.

Chapter II
Yaya Rose

    [After the Weekend and Monday Morning]

   “Uy Rose kanina pa kami nagdadaldalan dito, ikaw kanina pa tulala diyan. Nakanganga pa na kulang na lang ay papasukan ng langaw.” Sabi ni Kelly na nagtataka kung bakit ganon na lamang katahimik si Rose.

    “May iniisip yan kaya ganyan. Iniisip niya kung kalian sila magkikita ng lalaking pinapantasya niya, uyy!” Pahirit na wika ni Jenica.

    “Ano ba kayo, mag-uusap-usap lang kayo diyan, huwag niyo kong intindihin, nag-iisip ako kung ano ang maganda nating ipapalaro mamaya sa Class activity.” Pagkakaila ni Rose sa kanila na ang totoo ay ang lalaki ang laman ng kanyang isipan.   

    “Asus, ayun ba talaga, naku day wala kang maloloko. Sige kung may naisip ka na, paki-share nga sa amin.” Hindi makakapagsalita si Rose dahil ang totoo ay tungkol sa lalaking nakatagpo niya ang laman ng isipan.

    “Ano, bakit hindi ka magsalita diyan?! Tingnan mo, huling-huli ka, halatang nagsisinungaling ka.”

    “Oo tama ka, siya nga ang laman ng isip ko. Sarap balik-balikan ang mga sandaling nakatagpo ko siya at sana maulit pa yon. Sana dumating ang pagkakataon na magkita kaming muli at makilala siya.” Sabi nito na manlaki na halos ang mata sa labis na pangangarap.

    “Ayun, pumapag-ibig na si gaga. Baka si Myrna, kilala niya yung lalaking binabanggit mo, yung service crew.” Wika ni Kelly.

    “Uy ano ba kayo, sa dami ng service crew na kinuha ng pudranes ko, sa palagay niyo makikilala ko silang lahat but may kilala akong isa. Tugon ni Myrna sa kanila.

“Eh sino?!” Malakas na tanong nina Rose at Jenica na sabik-sabik at ipapakita ni Myrna ang litrato ng Crew na kanyang tinutukoy.

“Eto oh, siya ba yung tinutukoy niyo?” Tanong nito sa kanila.

“Hindi siya yan eh pero may kamukha siya diyan.” Sabi ni Rose.

    “Sino?!” Tanong ng tatlo.

“Edi si Paquito! Ano ba yan, ang gurang naman ng pinakita mo.”Tugon nito at biglang hahalakhak ng malakas.

“Wow, palibahasa kasi pinagpala ang pagmumukha mo eh. Naku Rose, pasensiya na siya lang ang kilala kong Service Crew, kasi malapit siya kay Erpats.”

“Kanina Pudranes, ngayon erpats na, ano ba yan, inconsistent ka day, baka susunod Fafah na!” Sabi ni Rose at magtatawanan sila.

“Baka kasi yung erpats na tinutukoy ko, yung boy sa amin na tinuring ko ng tatay-tayan, bago ka manghusga, manalamin ka muna! Boba nito!” Pangtapat na wika ni Myrna sa sinabi ni Rose.

“Oh pano yan Rose, panay pantasya ka sa lalaking yan at dinaig pa ang patay dahil patay na patay na ang mukha mo sa kanya, di mo naman kilala.” Sabi ni Jenica sa kanya.

“Naniniwala ako sa kasabihan, kapag nakatadhana ka sa kanya, anuman ang mangyari, magtatagpot tatagpo pa rin kayo. Kaya umaasa akong balang araw, magkikita muli kami at kapag nangyari iyon, ay di ko na siya pakakawalan, sasabihin kong dito ka na lang sa tabi ko at hagkan mo ko ng husay.”

    “Dyusko, nangangarap ng dilat si Daday, tingnan lang natin kung siya ba si Destiny boy mo, goodluck!” Sabi ni Kelly sa kanya.

    Pagkauwi ni Rose sa bahay, madadatnan niyang nag-aaway ang nanay at tatay nito.

    “Oh nay, ano ang pinagtatalunan niyo ni tatay, bakit kayo nag-aaway diyan?” Tanong ni Rose sa kanila.

“Nag-aaway ba kami?! Hindi kami nag-aaway, nag-uusap lang kami, hindi ba asawa ko?” Pagkakaila ng nanay nito.

“Oo anak, nag-uusap lang kami.”

“Wehh! Totoo? Kung mag-usap kasi kayo, para na kayong nagpapatayang dalawa, ganun pala ang nag-uusap?” Tanong nito.

“ Nay! Tay! Anong pinag-uusapan niyong dalawa diyan?!” Tanong nito na pasigaw.

“Teka muna anak, pinagtataasan mo ba kami ng boses, makasigaw ka, parang kasing edad mo lang kami!”

“Hindi nay, hindi ko kayo pinagtataasan ng boses, kinakausap ko lang kayo kasi di ba ganun ang nag-uusap, kailangan pasigaw, gaya ng ginagawa niyo ni Tatay, pasigaw kayo mag-usap.”

“Aba pilosopo ka anak ko, baka gusto mong ibalik kita sa sinapupunan ko at ipalaglag! Ganito kasi yun anak, nag-aaway kami ng tatay mo kasi may ginawa siyang kasalanan.”

“Ha? Anong ginawa niyang kasalanan, nambabae siya?! My goodness!”

“Pwede ba, patapusin mo muna ako! Hindi, nagsinungaling siya kasi pinaniwala niya tayong may trabaho na siya kahit ang totoo ay wala na.” Biglang mananamlay ang loob ni Rose sa kanyang nalaman.

“Ha?! Nawalan ka ng trabaho tay?!” Anya nito na gulat na gulat.

“Oo nga anak, paulit-ulit, unli ka! Kaya ko hindi nasabi sa inyo ito kaagad, kasi marami na tayong inaalala sa buhay at ayaw ko nang makadagdag pa sa problema. Kaya patawad sa inyo.”

“Wow, talaga lang mahal ko, thank you. Bukod pa diyan, umamin ka, may babae ka ba?!” Panggaglugad na tanong nito.

“Wala! Ano bang klaseng tanong yan, magagawa ko bang ipagpalit kita, eh kapwa na tayo nakatali sa isat isa.”

“Wala lang, ang gwapo mo kasi, kaya hindi ako magtatakang may babae magkakandarapa sayo balang araw at kapag nangyari iyon, pag-iitakin ko ang mga leeg nila!”

“Eh paano yan tay, sino na ang bubuhay sa amin, paano na ang pangangailangan natin sa pang-araw-araw, kung wala na kayong trabaho. Kayo pa naman ang inaasahan namin.”

“Iyon nga anak ko, pinoproblema ko yan, nalugi kasi ang pinapusukan ko kaya napilitan silang magbawas ng trabahador at isa ako sa natanggal.”

“Kung walang maghahanap-buhay sa atin. May I volunteer?” Presinta ni Rose sa magulang nito.

“Ikaw anak, magta-trabaho? Eh paano ang pag-aaral mo, kaya mo bang pagsabayin?” Sambit ng kanyang nanay na tila tutol sa pasya ni Rose na siya muna ang maghanap-buhay.

 “Dyusko naman si Nanay, walang tiwala sa akin, ako pa. Yakang-yaka ko yata ito. At saka para may maitulong naman ako sa inyo. Magmula nang ilabas niyo ko sa sinapupunan niyo sa mura ninyong edad, kayo na ang nag-alagat bumuhay sa akin, this time ako naman at gusto kong suklian ang lahat ng effort na ibinigay niyo sa amin.” Sabi ni Rose at kaagad naman pumayag ang magulang nito na siya na ang maghanap-buhay kaysa magtalo pa sila.

Kaagad naman nakahanap ng trabaho si Rose, iyon nga lang ay bilang Chamber Maid sa isang mansyon doon sa Saint Lucita Village. Kahit batid ni Rose na maari siyang mahirapan pagkat pagsasabayin ang pag-aaral at pagiging katulong, no choice siya kundi panindigan ito para may malamon sila.

“Talaga po tanggap na ko?!” Tanong ni Rose sa assistant na kita sa mukha ang pagkagulat at saya.

“Bakit ayaw mo ba?!” Tugon naman ng assistant.

“Hindi naman po, naninigurado lang, ayaw ko kasing mag-celebrate kapag hindi ko nakukumpirma ang mga bagay-bagay. Mahirap na at baka masaktan lang ako, maigi ng naninigurado.”

“Wow, hugot ka day, oo nga tanggap ka na, ang kulit naman ng lelang nito. Maari ka na rin magsimula ngayon kung nanaisin mo.”

 “Sige po, ano po bang first task ko?” Tanong nito sa assistant.

“Ang ipapagawa ko sayo is pakilinis naman ang kubeta, naglilimahid na kasi sa dumi at matagal-tagal na ring hindi nalilinisan.” Magugulat si Rose sa ipapagawa ng assistant.

“Ano po, seryoso po ba kayo, maglilinis ako ng kubeta? Iww naman, pwedeng iba na lang po ipagawa niyo?” Sabi nito na may pandidiri.

“Iyon lang kasi ang naiisip kong pwedeng ipagawa sayo eh. Kung ayaw mo naman, bukas ang pintuan at maaari ka ng umalis. Sayang din ang pag-a-apply mo, sige ka at ikaw rin, nga-nga ang pamilya mo sa pera. Bukod sa bawal ang tatamad-tamad, bawal din ang choosy.

“Ah sige po, nakaka-excite naman ang ipinapagawa niyo sa akin. Gusto ko yan.”

“Good, good! Simulan mo na ang paglilinis. Gusto ko pagkabalik ko, malinis at makintab, kasing kintab ng mukha mo.” Hindi kikilos si Rose sa kabila na inutusan na ito ng assistant.

“Oh ano pa ang tinitingin-tingin mo diyan, bakit nakatayo ka lang?!” Lakad na!

 “Ah Ma’am, hindi ko po kasi alam kung saan ang papuntang banyo, pwedeng pakisamahan naman po ako.”

“Ay oo nga pala.” At sasamahan nito si Rose papuntang banyo.

Pagkarating nila ng banyo ay halos masuka na ito nang masilayang napakarumi ng banyo at dinaig pa ang kwadra ng baboy. Gayunpaman ay lakas-loob niyang nilinisan, alang-alang sa kanyang pamilya na naghihikahos.

    “Ano ba tong pinasok ko, hindi ko alam na gagawin pala akong utility man. Iww, its too gross naman!” Sabi nito habang matiyagang kinukuskos ang inidorong naglilimahid sa dumi. Kahit diring-diri ay nagpatuloy pa rin siya sa paglilinis. Isang oras din ang lumipas nang malinisan niya ng lubos ang banyo.

    “Finally, Im done sa paglilinis sa letseng banyong ito. Buti kinaya ng powers ko ang to the highest level na dumi ng inidorong ito!” Masayang-masayang sabi nito dahil tapos na sa paglilinis at tatawagin na nito ang assistant.

    “Ma’am! Ma’am! Tapos na po ako!” Malakas na tawag nito sa assistant at kaagad rin ito darating.

    “Good! Good! Nakapasa ka sa pagsusulit!”

    “Pambihira, pagsusulit lang pala itong pinagawa niyo sa akin! Hindi niyo man lang sinabi sa akin, parang dinaig pa ang exam sa mga major subject ko sa hirap nito. Mabuti na lang at hindi kayo naging teacher, naku at bukod sa maraming babagsak, may magkakasakit pa sa hirap ng pagususlit niyo.”

    “Aha buti na lang dahil malas niyo kung ako. Ngayong tanggap ka na talaga, sumama ka na kay Tutchang at ituturo niya sayo kung ano ang magiging trabaho mo bilang kasambahay maging rules and regulation. Take note, stupidity is not allowed.” At sasamahan na siya ni Tutchang.

    Parang wala ng bukas ang namamayaning ligaya sa loob ni Rose nang sabihin ng assistant na regular na siyang tanggap bilang Chamber Maid. Habang abala sa responsibilidad si Rose ang paglabas naman ng may-ari ng mansyon at amo nito na si Don Alfredo na kulu-kulubot na ng husto ang mukha dahil sa katandaan at may hawak na ring baston dahil mahina-hina na ang buto nito. Dahil baguhan lamang sa kanyang paningin si Rose, matatanong nito sa kanyang assistant ang patungkol sa kanya.

“Siya ba yung bago nating katulong?” Tanong ni Don Alfredo sa kanyang assistant.

“Opo Sir, si Rose at kakapasok lang niya kaninang umaga.”

“Ano ang personal background niya?” Biglang aalis ang assistant.

“Oh bakit bigla kang umalis, kinakausap pa kita, bastusing bata ka!”

“Ah sir, kukuhain ko lang po ang resumé na ipinasa sa akin ni Rose. Baka po kasi magtanong kayo nang magtanong patungkol sa kanya.” Kukuhain ng assistant ang resumé at pagkabalik ay iaabot kay Don Alfredo.

“Eto pala yung Resumé niya?”

“Ay hindi Sir, biodata po pala yan. Namali ako ng kuha.” Bigla siyang babatukan ni Don Alfredo.

“Umayos ka! At tingnan mo, ang bata-bata pa niya. Sure ka ba na may kasanayan siya dito bilang katulong?”

“Naman, kukuhain ko ba kung wala at saka napatunayan na niya sa kin kanina na kahit anong hirap ang ipagawa sa kanya, kakayanin niya.” Habang nagpapaliwanag ang assistant kay Don Alfredo ay mapapatitig ito ng husto kay Rose kaya hindi nito makukuhang umimik.

“Ano po Sir, pwede na po ba siya dito?” Tanong ng assistant subalit hindi pa rin iimik si Don Alfredo dahil nakatuon na ang atensyon nito kay Rose at nabibighani.

“Sir! Ehem! Ehem! Excuse me po.” Kakalabitin niya si Don Alfredo para mapunta ang pansin sa kanyang sinasabi at nang mapalingon ito.

“Alam mo iha, hindi ka nagkamali sa pagkuha sa kanya. Ang ganda-ganda niya kasi at sariwang-sariwa ang kutis.” Tugon nito na bighaning-bighani sa hitsura ni Rose.

“Sir naman, tanda-tanda niyo na, pati bata balak niyo pang patusin. Eh mas bata yan ng maraming paligo sa inyo. At saka yan, maganda, saan banda naman po?!” Insekyurang tanong nito.

“Sa paa! Sipain kaya kita diyan, nangingialam ka eh boss mo ko. At saka ang ganda ng mata niya, hindi na kailangang bilugin kasi bilugan na. Age does not matter na kung maging kami. Perfect na perfect ka sa akin at dahil diyan ay dadagdagan ko ang suweldo mo ngayong buwan.”

Kahit higit na limang dekada ang tanda ni Don Alfredo kay Rose at mas matanda pa ito sa magulang nito ay nakuha pa niyang makaramdam ng love at first sight sa kanya. Namayapa na ang asawa ni Don Alfredo dahil sa sakit kaya may laya siyang mag-asawa muli, kahit ano pa at mas bata sa kanya. Dahil sa pag-ibig ni Don Alfredo kay Rose ay nawalan na siya ng pakialam sa kung anong maaaring sabihin ng kayang mga anak at apo.

Chapter III
An old man’s feelings

“Goodmorning po Sir, gising na po pala kayo.” Pangiting bati nito kay Don Alfredo pagkasilay sa kanya na kakababa lang.

“Goodmorning din sayo iha, ang aga-aga pa, gising ka na, matulog ka muna kaya at sina Tutchang ang bahalang umasikaso dito.”

“Sige lang po Sir, di na rin kasi ako inaantok eh.” Kukuha ito ng tasa at ipagtitimpla ng kape si Don Alfredo. Pagkahain nito ng kape.

“Ang sipag mo talaga iha at ang bait pa.” Sabi ni Don Alfredo at hahawakan nito ang braso ni Rose ng dahan-dahan. Kaagad naman tatanggalin ni Rose ang kamay ni Don Alfredo.

“Ah sir, teka lang po, may gagawin pa po ako.” Sabi nito subalit pipigilan siya ni Don Alfredo.

“Ah teka lang, dito ka muna.”

“Ah sir, may gagawin po talaga ako. Kung may sasabihin po kayo sa akin, mamaya na lang pagkatapos ng mga Gawain ko.”

“Oh sige, basta kapag may kailangan ka iha, huwag kang mahihiyang magsabi sa akin. Nandito lang ako para sayo.”

“Salamat po sir.” Pangiting sambit nito. 

[Sunday Morning at pagkauwi ni Rose galing Mansyon.]

“Kamusta ang trabaho mo anak, masaya ba?” Tanong ng kanyang nanay na masayang-masaya sa muli nilang pagkikitang mag-ina. 

“Okey naman po, masaya at saka ang bait-bait ng napasukan kong amo. Very friendly siya sa amin kahit boss siya.”

“Ah mabuti naman anak at napunta ka sa mabait na amo. Hirap na kasi karamihan sa mga katulong na nababalitaan ko, hindi maganda ang trato sa kanila at binubugbog pa.”

“Pero nay sa sobrang bait sa akin ni Sir Alfredo, parang hindi tama ang nararamdaman ko sa kanya. Feeling ko, may binabalak siya sa akin.”

“Asus, baka feelings mo lang yan, malay mo likas lang sa kanya ang may mabuting loob.”

“Basta nay, hindi ako sa nanghuhusga pero parang kinukutuban ako ng hindi maganda. Sa ipinapakita niya sa akin, parang gusto niya kong sagpangin.”

“Naku Anak, siguraduhin mo munang totoo yan bago mo sabihin iyan. Baka naiisip mo lang yan.”

“Kanina pa tayo nag-uusap dito hindi niyo pa ko pinapapasok, ano balak niyo bang tumirik ang mata ko sa gutom nay.”

“Eto na po, Yaya Senyorita, makakapasok na kayo.” At papasok na ang mag-ina sa bahay at kakain.

[Friday Afternoon at pagkagaling ni Rose sa School.]

“Oh Welcome back to my great house, Rose!” Masigabong salubong sa kanya ni Don Alfredo nang magsalubong sila habang ito ay papasok bitbit ang mabigat na bagahe.

“Yaya Kloring!” Malakas na tawag sa kanya ni Don Alfredo.

“Yes Sir?!” Sabi nito pagkarating.

“Pakitulungan nga si Rose na magbitbit ng gamit niya pataas.”

“Huwag na po Sir, kaya ko na ito ng mag-isa. Bato-bato itong katawan ko.”

“Kahit na Rose, alam kong mabigat iyan kaya huwag ka nang mahiya pa. Alam mo naman ayaw kitang napapagod, kahit katulong ka.”

“Hala, may ibig sabihin ba ang pinagsasabi ng matandang ito?” Sabi nito sa kanyang loob-loob at magsasalita.”

“Sir, salamat po. Ang bait-bait niyo po talaga sa akin. Mabuti na lang at kayo ang naging amo ko.”

“Naman Rose, ako ang amo niyo kaya tungkulin kong pangalagaan kayong lahat. Oh paano, akyat na muna ako.” Kikindatan nito si Rose sabay aakyat na.

“Ang awkward naman ng matandang ito, nakuha pa niya akong kindatan. Hay naku, pakiramdam ko talaga, nagkakagusto siya sa akin, pero bakit? Bakit ako naman? Samantalang may anak at apo na siya. Aywan! Parang may iba sa pakiramdam ko. Kung totoo man itong hinala ko, no way akong papatol sa kanya, ang gurang-gurang na niya eh.” Sabi nito sa loob-loob na naghihinala na sa ipinapakita sa kanya ni Don Alfredo sa araw-araw at oras na magkikita sila.

Habang tumatagal si Rose sa mansyon ni Don Alfredo, tumitindi pa ang pag-ibig nito sa kanya at patuloy na pakikisuyuan ng matanda ang menor de edad. Abala si Rose sa paghihiwa ng mga sangkap na gagamitin sa pagluluto nang lapitan ito ni Don Alfredo.

"Sir, ginulat niyo naman ako, nandiyan po pala kayo." Sabi nito na naghihiwa ng sangkap pagkalapit na pagkalapit sa kanya at dito ay mapapansin ni Don Alfredo na lumuluha si Rose.

"Mahirap ba ang pinapagawa sa'yo iha, bakit ka umiiyak diyan? Kung may problema ka, sabihin mo lang sa akin."

"Eh kasi naman Sir, kayo ba naman ang hindi paghiwain ng sibuyas, sa palagay niyo po ba hindi kayo mapapaiyak. Sakit-sakit sa mata ng aroma nito." Lalo pa siyang mapapaiyak dahil sa nanakit ang mata nito sa tindi ng aroma ng Sibuyas at kukuha ng panyo si Don Alfredo at ipapahid sa mukha ni Rose.

"Ano okey ka na? Hindi dapat ikaw ang gumagawa niyan kundi ibang katulong."

"Bakit po sir, katulong po ako dito at malamang ganito ang magiging gampanin ko, ang pagsilbihan kayo. Kaya ayos lang po sa akin kahit ano ang ipagawa niyo."

"Ayos pala ha, kung okey sa'yo kahit ano ipagawa sa'yo, sige nga pakisamahan mo ko sa kwarto."

"Sir naman, wala naman pong ganyanan!"

"Samahan mo ko sa kwarto dahil magpapamasahe ako sa'yo. Ikaw talaga, kung ano-anong tumatakbo sa isipan mo, naturuan ka ba ng maayos?"

"Sir ginawa niyo naman po akong masahista, di naman ako marunong magmasahe. Pwede po bang iba na lang ang gumawa, kasi tinatapos ko pa ito?"

"Gusto mo ba Rose, hindi kita paswelduhin ngayong buwan. Alalahanin mo, kaya ka nandito at nagtatatrabaho, kasi layunin mong buhayin ang pamilya mo, kasi nawalan ng trabaho ang tatay mo. Kung hindi ka marunong sumunod, ihanda mo na ang gamit mo. Sige ka, baka pagsisihan mo."

"Si Sir naman, nagtampo agad. Eto na nga, go na go na kong masahiin kayo."

"Talaga good! Sige tara na." Sabik na sabik na wika nito.

"Pero siyempre mamaya! Tinatapos ko pa itong pagluluto eh."

"Hayaan mo nang iba ang tumapos niyan, halika ka na!"

"Ay sir namah eh."

"Ay pabebe!" At sasamahan na ni Rose si Don Alfredo sa kwarto para masahiin ito. Habang minamasahe ito, doon niya sinamantala ang pagkakataon para kuhain ang loob ni Rose at mas lalo pang mapalapit sa kanya. Matapos masahiin ni Rose si Don Alfredo, laking tuwa nito nang bigyan siya ng pera na nagkakahalaga ng isang libo subalit tinanggihan nito.

"Hindi, hindi ko po yan matatanggap. Ayaw kong isipin ng kasamahan kong katulong na sinusuhulan ko po kayo."

"Bakit alam ba nila na binigyan kita ng pera?"

"Ay oo nga noh, galing niyo Sir. Pero hindi ko pa rin matatanggap yan. Sapat na sa akin na pinaligaya ko ang bawat sandali niyo."

"Sige na Rose, tanggapin mo na ito. Tutal wala ka namang hiya eh at saka sige ka, magtatampo ako sa'yo pati ang grasya." At kinalaunan ay tinanggap din ni Rose ang pera.

"Kung ayaw mong pagtsismisan ka ng kasamahan mo dito, huwag ka na lang maingay. Okey ba iha?"

"Opo Sir, oks na oks at salamat po sa pera. Inihulog kayo ng langit."

"Kaya nga ko naka-baston eh!"

[Pagkaalis ni Don Alfredo]

"Sa puntong ito talaga, hindi ko na alam kung anong dapat kong maramdaman, kung matutuwa o maiinis. Ano bang meron sa akin at ang bait-bait ni Sir sa akin? Basta! Parang may mali sa ipinapakita niya. Ayaw ko siyang husgahan pero hindi ko maiwasan ang ganito." Sabi nito sa kanyang sarili na tila kinukutuban.

Unti-unti na ngang naghihinala si Rose na may pagtingin sa kanya si Don Alfredo subalit ipinag-kipit-balikat lamang niya ang mga haka-haka sa isipan at ipinagpatuloy ang pagtatrabaho bilang katulong, naaalibadbaran man siya dahil hindi sila talo ng matanda. Samantalang si Don Alfredo ay hindi naman nabigo sa kanyang mga hakbang at habang lumilipas ang panahon, pakiwaring napapalapit na ang loob ni Rose sa kanya.

"Sir, kung makangiti kayo diyan, parang bumabalik sa pagkabinata." Sabi ng katiwala niyang assistant nang makitang wala nang bukas ang makikitang ngiti sa mukha.

"Palagay ko, nagtatagumpay na ko." Masiglang wika nito. 

"Saan naman po Sir, sa Casino. Dati pa kayong adik dun, di ba?"

"Hindi tungkol sa Casino, kay Rose. Palagay ko, nakukuha ko na ang loob niya kasi matiwasay na ang pakikisama niya sa akin, hindi dati na parang ang ilap-ilap niya."

"Naku Sir, payo ko lang po sa inyo. Huwag niyo nang ituloy ang pamamanhikan kay Rose dahil bukod sa langit at lupa ang pagitan niyo sa isa't isa, ang tanda-tanda niyo na para sa kanya. Baka pagtawanan lamang kayo kasi mukha kayong maglolo sa halip na magdyowa kung mabingwit mo ang puso ni Rose. Isa pa, mas matanda pa ang mga anak mo sa kanya, ano na kaya ang sasabihin nila, paniguradong gagawin kayong katatawanan."

"Wow, nag-iba na pala ang takbo ng panahon, dati ako boss mo pero ngayon ikaw na, bravo! Galing mo magpayo, pwede ka na maging Councilor pero ito lang ang masasabi ko sa'yo, kahit ano pang isipin at sabihin nila, walang makakapigil sa pagmamahal ko kay Rose at walang pwedeng umagaw sa kanya. At saka sinong nagsabing matanda na ko?! Kalabaw lang ang tumatanda!" Madidiin-diing sabi nito sa assistant at biglang kikidlat sabay susundan ng pagkalugkog.

"Tingnan niyo na Sir, pati langit, tutol na tutol sa pag-ibig mo kay Rose at sa pagsasabi mo na bata ka pa, hindi yan nagsisinungaling. Naku Sir, huwag na kayong umasang balang araw, mamahalin din kayo ni Rose. Sa edad niya, palagay niyo po ba, papatulan kayo? Siyempre bata si Rose at malamang ay maghahanap rin siya ng bata o mas matanda sa kanya ng ilang taon, hindi ilang dekada ang tanda!"

"Galing mo talaga, pwede ka nang maging Councilor at dahil diyan, you're fired as my assistant!"

"Sir! Kayo naman po, hindi mabiro. Alam niyo po bagay kayong dalawa ni Rose kasi maganda siya, kayo-"

"Gwapo?!"

"Hindi, mestisong hilaw ahahaha!"

"Sisante ka na talaga, walang hiya!"

"Sige, gwapo na." Dahil sa pambobola ng kanyang assistant at nagpabola naman si Don Alfredo, hindi na nito sinisante pa at inutusan na bantayan si Rose parati.

Dumating ang panahon at sa hindi inaasahang pangyayari, nagkaroon ng karamdaman ang nanay ni Rose. Problemadong-problemado siya pagkat hindi alam kung saan kukuha ng ipangpagamot, lalo na't hindi pa ito nakakasahod hanggang sa maisipan niya, labag man sa kalooban at dahil no choice na ay humingi ito ng tulog kay Don Alfredo.

"Sir?" Sabi nito pagkalapit na pagkalapit niya kay Don Alfredo.

"Oh yes darling, what would I served to you, my hot body?" Malambing na sabi nito na hindi maitago ang kilig at ipapakita ang katawan nito na akala may abs pero nangungulubot naman sa katandaan.

"Sir naman, hindi po katawan niyo ang habol ko, maawa kayo."

"Eh ano kung hindi ito?" Isusuot niya muli ang hinubad na damit.

"Kasi po sir, nagkasakit ang nanay ko. Hindi ko na po alam kung saan kukuha ng pampagamot sa kanya. Alam kong nakakahiya pero dahil makapal naman ang mukha ko, ipu-push ko na. Sir nakikiusap po ako sa inyo na kung pwede, pautangin niyo muna po ako, emergency lang po. Kahit ibawas niyo na sa sweldo ko, maipagamot ko lang sa lalong madaling panahon ang nanay ko."

"Asus iyon lang pala, sure why not."

"Maraming salamat po sir, napakabait niyo po talaga!"

"Siyempre, basta ikaw? Like?"

"Hindi lang po basta like, pupusuan ko pa."

Pasalamat na lamang si Rose sapagkat kundi dahil na may pag-ibig sa kanya si Don Alfredo ay agad-agad itong binigyan ng pera pampagamot sa kanyang nanay. Dahil sa kabutihang loob na ipinakita ni Don Alfredo kay Rose, tuluyan nang napalapit ang loob nito sa kanya subalit hindi nahulog pagkat ayaw niyang mangyari iyon, lalo na't batid nitong may mga anak at apo na ito and besides, nagkakalayo ang edad nila sa isa't isa. Kating-kati na si Rose na magkadyowa sa edad niya na labing-anim subalit hindi gaya ni Don Alfredo ang hanap niya.

Chapter IV
Mag-on

Kahit malapit ng husto ang loob ni Rose kay Don Alfredo na halos ituring na niya itong pamilya, hindi pa rin matanggal sa loob nito na may mali talaga sa kanyang ipinapakita.

[Kinagabihan at pagkauwi ni Rose galing sa mansyon ni Don Alfredo.]

“Naku Anak, pakisabi sa amo mo, maraming salamat. Kundi dahil sa kanyang tulong, naipagamot mo ako.” Sabi ng kanyang ina.

“Sige po inay makakarating sa kanya. Ang bait-bait niya talaga pero alam niyo po, hindi pa rin mawala sa isipan ko na maghinala. Hindi naman kasi siya ganyan sa kasamahan ko pang katulong, sa akin lang. Tapos madalas, nilalapitan niya ko at alam niyo yun, hinahagkan-hagkan niya. Naku nay, dinaig pa niya ang mga Gawain ng teenager dahil ang landi-landi niya. Sa mga ipinapakita niya nitong dalawang buwan na paninilbihan ko sa kanila, hindi kaduda-dudang may gusto sa akin ang matanda.”

“Si Don Alfredo, may gusto sayo? Eh sobrang bata mo pa para magustuhan ka niya. Ganda naman ng anak ko, manang-mana sa akin, pati si Sir na isa sa pinakayamayamang businessman sa bansa natin, nabihag mo ang puso niya, uyy naka-jackpot siya.”

“Ano ka ba nay, tigil-tigilan mo nga ako. May gusto man o hindi, mayaman man o mahirap, may ngipin man o wala, basta! Hindi ko siya papatulan kahit alam kong may nararamdaman siya sa akin. Ang hindi ko lang maunawaan sa matandang kasing tanda na halos ni Eddie Garcia, eh bakit sa akin siya nagkakagusto? Marami naman ibang babae diyan na bukod sa higit sa akin, kasing-edad pa niya at magagawang ibigay sa kanya ang pagmamahal. Kung gusto niyang makipagkaibigan sa akin kaya niya ito ginagawa, okey fine pagbibigyan ko siya pero hanggang doon lang iyon!”

“Kung sa bagay, may punto ka. Paano mo naman siya magugustuhan eh ang tanda-tanda na niya pero wala naman masama kung subukan mo siyang mahalin. Malay mo anak, kapag naging kayo ni Don Alfredo, maambunan, hindi lang maambunan kundi mabagyuhan pa tayo ng kayamanan niya at baka iyon pa ang maging pagkakataon para maiahon tayo sa buhay na kinasasadlakan natin. Agree?”

“Hay naku si Nanay, bakit hindi na lang ikaw ang magpakasal sa mokong na matandang iyon, tutal bagay kayo at hindi pa nagkakalayo ang edad! Iyon ba ang gusto mong mangyari sa akin, kaya mo ko inilalapit kay Don Alfredo, kasi umaasa kang iyon ang magbibigay kaunlaran sa buhay. Nay naman, maraming paraan para makuha ang naisin mo na guminhawa kahit papaano ang buhay natin.” Madidiin-diing sabi nito sa kanyang nanay.

“Sige nga anak, anong paraan ang alam mo para makaahon tayo sa buhay, may naisip ka ba?! Siyempre wala! Rose, sorry kung ang dating sayo is parang binubugaw kita kay Sir para umasenso tayo sa buhay. Ang sa akin lang, kapag nandiyan na ang ginto, huwag mo ng pakawalan! Ayaw ko lang kasi na balang-araw, pagsisihan mo ang maging pasya mo. So isip-isip din kapag may time.”

“Kayo ba nay, boto po ba kayo kung sakaling magkatuluyan kami ni Don Alfredo?” Hindi agad makakaimik ang nanay ni Rose dahil hindi niya ma-imagine ang senaryo na maging sila ni Rose.

“Naku si Nanay, tumahimik na. Sabi ko na nga ba, hindi niyo rin masisikmura kung kayo ang nasa kalagayan ko.”

“Shhhh! Huwag kang maingay, nag-iisip ako ng sasabihin. Pero kung maging kayo ni Don Alfredo, walang problema sa akin. Maganda pa nga iyon eh.” Pabirong sambit nito.

“Nay naman!”

“Biro lang, basta anak, alam kong may sarili kang isip at nasa sayo na yan kung gusto mo someday, maging kayo ni Don Alfredo at mapangasawa.”

“Asawa agad. Buti sana kung parang Ser Chief at Maya lang ang edad namin sa isat isa, yun payag akong makatuluyan siya. Pero ang tanda-tanda na niya kasi. Para na kaming maglolo kung magkataon iyon.”

“Pwede rin naman anak, eh bakit si Vic Sotto at Pauline Luna, kahit apat na dekada ang agwat nila sa isat isa, itinuloy pa rin ang pagmamahalan kaya heto at mag-asawa na.”

“Eh si Vic Sotto naman, hindi tumatanda kahit madagdagan ng ilang dekada ang edad niya, gets at saka kapag magsama silang dalawa, para lang magkasing-edad. Basta nay, hindi ko talaga type si Sir. Gusto ko siya dahil sa kabutihang loob na ipinapakita niya sa akin at gusto ko iyon suklian pero sa ibang paraan at hindi yung makikipag-asawa sa kanya.”

Dahil lubhang magkalayo ang agwat ni Rose kay Don Alfredo at sa mga naiisip nitong posibilidad na maaaring maganap kung maging sila ay hirap nitong tanggapin sa kanyang puso, kahit na maayos ang pakikisuyo sa kanya. Para kay Rose, hanggang kaibigan lang maaari niyang ibigay sa matanda. Samantala at kahit sa palagay ni Don Alfredo na lumiliit na ang pag-asang na makuha balang-araw ang kamay ng kanyang tinatangi-tangi na si Rose, hindi pa rin siya tumigil na pakisuyuan ito. Dumating ang panahon at dahil pakiramdam ni Rose na habang tumatagal at nasa puder siya ni Don Alfredo, kinakabahan na ito at hindi na tama ang ipinapakita nito sa kanya kaya napagpasyahan na nito na mag-resign bilang Chamber Maid.

“Sir, goodmorning po. Ito na po ang huling araw na magtatrabaho ako sa inyo, kasi magre-resign na po ako.” Ikakalungkot ni Don Alfredo ang nagawang pagre-resign ni Rose kaya gagawa ng paraan para pigilan ito.

“Teka muna Rose, may problema ba at naisipan mong mag-resign? Hindi! Hindi ako papaya sa pagre-resign mo, dito ka lang!”

“Eh kasi Sir!”

“Ano? Sabihin mo.”

“May trabaho na muli si Tatay kaya wala ng dahilan pa para magkatulong ako.” Dahilan nito kay Don Alfredo.

“Ah ganon ba? Iyon ba talaga o baka naman gusto mo talagang umalis! Baka gusto mong tawagan ko tatay mo.”

“Talaga Sir, sige po. Wala naman kayong number ng tatay ko eh. Paano niyo tatawagan?”

“Ay oo nga pala, wala akong number niya. Itsa-chat ko lang siya sa Facebook, tutal friend naman kami. Para malaman ko kung nagsasabi ka ba ng totoo.”

“Ba’t ba sir ayaw niyong maniwala. Mawalang galang na po pero magre-resign na po talaga ako.”

“Hindi! Hindi ako makakapayag. Hindi mo ba alam na ikaw ang nagpapaligaya sa araw ko sa tuwing nakikita, tapos aalis ka na. Paano na ko dito, iiwan mo na ko ng mag-isa dito.”

“Hala drama niyo naman sir. Sina Tutchang at Kloring pati ang assistant mo, hindi mo ba kasama? Nandiyan pa sila. I know di lang ako ang nagpapasaya sayo, sila rin.”

“Basta Rose, dito ka na lang, huwag ka ng umalis.” Pakiusap nito sa kanya at aakapin. 

“Nagtataka lang po ako, bakit ayaw niyo kong paalisin. Ano bang meron sa akin ng wala sila?” Abot-langit ang pagkabigla ni Rose nang sa wakas ay magtapat na si Don Alfredo sa kanya.

“Dahil mahal kita at ikaw ang buhay ko, kahapon, ngayon, bukas at magpakailanman.” Matamis na turan nito habang kumukumpas ang kamay.

“Walang halong pambobola?! Mel Tiangco, ikaw ba yan?”

“Oo nga, mahal na mahal kita, kaya pakiusap huwag ka ng umalis.”

“Sabi ko na nga ba eh.”

“Matagal mo nang alam?”

“Opo Sir, halatang-halata kita, yang mga the moves mo sa akin tuwing nilalapitan mo ko, aakalaing may pomoporma ka na sa akin at hindi nga ko nagkamali sa akala ko.”

“Ngayong alam mo nang mahal kita, mahal mo rin ba ako?”

“Ako? Pag-iisipan ko muna Sir. May anak at apo na kasi kayo at ang layo pa ng agawat ng edad niyo sa akin kaya kung titingnan, malabong maging tayo.”

“Wala na kong pakialam kung ano pa yan, basta ang pag-ibig ko sayo, hindi na magbabago! Ikaw na talaga ang mahal ko.” Manamis-namis na sambit nito.

“Hala sir, kinikilabutan na ko, tama na po yang pagpapatawa. Pero ito lang po ang masasabi ko sa inyo at patawarin niyo sana ako sampu ng aking mga angkan, wala akong nararamdaman sa inyo! Hindi ko kayo mahal eh.”

“Ayos lang, tanggap ko kung hindi mo ko mahal, sa NGAYON! Matutuhan mo rin naman akong mahalin.“

“Weh paano, pakituruan mo naman ako. Pero slow learner po kasi ako kaya baka matagalan bago ko matutuhan ang pagmamahal sa inyo. Kaya niyo bang maghintay?”

“Kakayanin kahit gaano pa yan katagal, pero huwag mo naman ako paasahin. Please lang.”

"Kaya nga gusto ko nang mag-resign, kasi nakikita kong nahuhulog na ang loob niyo sa akin, bagay na hindi makakapayag. Anong sasabihin ng makakakita sa atin, na mukha tayong maglolo. Sir, eto na rin po ang resignation letter." Iaabot nito ang resignation letter, bilang tanda na tumitiwalag na siya subalit pupunitin ni Don Alfredo bilang tanda na tumatanggi ito.

"Hindi! Hindi ako pumapayag na mag-resign ka. Mamili ka Rose, aalis ka at iiwan mo ako pero kailanman ay hindi ka na makakanap pa ng bagong trabaho dahil gagawa ako ng paraan para masali ka sa blocklist, o mananatili ka dito at makikipagtipan sa akin, kapalit ay bubuhayin ko ang pamilya mo at babahagian ko pa kayo ng yaman ko. Kaya ko iyon ibigay sa'yo kung nanaisin mo at saan ka pa? Hindi ba, gusto mong umasenso ang buhay niyong magpamilya, kaya heto na ang hiling mo, matutupad na, sa kondisyong susunod ka sa akin!"

"Grabe naman itong matanda, napaka-forceful. Siguro ganyan ka sa asawa mo bago ka niya pakasalan, dinaan mo sa santong paspasan. Sige pag-iisipan ko muna kung tatanggapin ko ba ang alok mo." At ipapakita ni Don Alfredo ang limpak-limpak na salapi sa mukha ni Rose.

"Nakikita mo ba ang mga ito?" Tanong nito kay Rose subalit hindi siya sasagot, bagkus ay magtatakip ito.

"Oh anong ginagawa-gawa mo diyan? Bakit tinatakpan mo ng iyon palad ang mga mata mo?" Nagtatakang tanong sa kanya ni Don Alfredo.

"Sir, nakakasilaw po kasi ang hawak niyong pera kaya ako nagtataklob para hindi ako masilaw." Tatanggalin ni Don Alfredo ang kamay na nakatakip sa mukha ni Rose.

"Naku Rose, mapapasayo ang lahat ng ito, kung pakakasalan mo ko. Hindi lang yan ang makukuha mo, there is more."

Dahil sinilaw ni Don Alfredo si Rose sa taglay nitong mga kayamanan at sa kagustuhan na rin niyang makaahon ang kanilang pamumuhay sa hirap sa pamamagitan ng tulong ni Don Alfredo na siyang ipinangako sa kanya, labag man sa kalooban ay napiliting makipagrelasyon si Rose sa kanya, kahit batid niyang maaaring mauwi sa pangungutya dahil sa agwat ng edad nila at hindi niya ito mahal. Tanggap naman ng mga magulang ni Rose ang relasyon nilang dalawa ni Don Alfredo at simula nang maging sila, madalas ng makatanggap ng sustento ang pamilya ni Rose mula kay Don Alfredo at siya na rin ang nagpaaral sa dalawa nitong kapatid. Bukod pa dun ay binigyan ni Don Alfredo ng magandang bahay ang pamilya ni Rose at doon na sila tumira.

“Wow anak, ang laki at ganda naman ng bahay na ito.” Sabi ng kanyang ina na mangha-mangha sa lilipatan nilang bahay na ipinagkaloob ni Don Alfredo.

“Simula bukas, dito na tayo titira. Kaya tulungan niyo kong iimpake at ilipat ang mga gamit natin sa bahay pupunta dito.”

 Dahil sa ginhawang nakakamtam ni Rose maging ang kanyang pamilya, ipinagpatuloy niya ang pakikipagrelasyon kay Don Alfredo, sukang-suka man itong makisama sa kanya.

Chapter V
Buhay Seniorita

[Pagkababa ni Rose mula sa magarang sasakyan ni Don Alfredo na naghatid sa kanya sa School.]

"Wow Rose, you’re the same with Myrna, you are rich too. Dati, nagko-commute ka lang pero ngayon may service ka na." Sabi ni Jenica pagkasalubong at kita sa kanya.

"Sus si Rose, pa-humble pa. Ang hindi natin alam, mayaman naman pala ang lolo niya. Hindi man lang nagkukwento." Wika naman ni Kelly.

"Ano ba kayo, hindi ko siya lolo."

"Eh ano mo siya?!" Malakas na tanong ng dalawa.

"Boyfriend!" Madiin na sabi nito.

"Weh, are you serious or just kidding us?" Tanong ni Jenica na gulat na gulat at hindi makapaniwala.

"Oo nga, mukha ba kong nagbibiro. Naiintindihan ko kung di kayo makapaniwala, maski naman sino."

"Paanong naging kayo ng matandang iyon?"  Tanong ni Kelly sa kanya.

"Kung naalala niyo pa, nagkatulong ako hindi ba at siya yung amo ko. Sa una, wala lang pero hindi ko akalain na kahit magkalayo ang edad niya sa akin, sa isang banda ay magkakagusto siya sa akin. Tapos lumipas ang ilang buwan, nagtapat na siya sa akin at harapan pang sinabi na mahal niya ko. Ako naman itong gaga't gustong umasenso sa buhay, pumayag na kong makipagrelasyon sa kanya."

"Pambihira ka naman Rose, magbo-boyfriend ka na nga lang, sa matanda pa na hindi hamak na mas matanda pa sa parents mo at ilang dekada ang tanda sa'yo. Sorry to say, mukha kayong maglolong dalawa. Hahahaha!" Pabirong wika ni Jenica.

"Oo nga Jenica, napaka-pedophile naman ng matandang iyan at sa'yo pa nakuhang magka-interest. Mahal mo ba ang matanda?"

"Yung totoo, hindi eh. Ginagawa ko lang ito alang-alang sa ikabubuhay ng pamilya ko at makapag-aral ang mga kapatid ko. Saka pinagbantaan niya rin kasi ako kaya wala na kong nagawa. Gusto ko sana siya kasi mabait pero ang problema sa kanya, hindi ito tumitigil sa bagay na hindi niya nakukuha katulad nang ginawa niya sa akin. Pinilit niya lang ako, hindi ako ang lumandi sa kanya."

"Grabe naman yung matanda, sobrang desperado sa'yo. Eh kamusta naman si Mysterious Guy na nakita mo nung kaarawan ni Myrna, nandiyan pa rin ba sa puso mo?" Tanong ni Kelly.

"Siya? Matagal-tagal ko na rin hindi nakikita iyon kaya unti-unti ng nawawala ang feelings ko sa kanya. Just because I thought na tanggap na ng loob ko na iyon na ang una't huling pagkikita namin." 

"So ang ibig sabihin, unti-unti ka nang nai-inlove sa boyfriend mong matanda, in other words, lolo boyfie mo?" Sabi naman Jenica.

"Hindi noh, tigilan niyo ko nga diyan. Napakaimposible ng iniisip niyo at makikipagrelasyon ako sa kanya, dahil mahal niya ko di dahil sa mahal ko siya. Gurang-gurang na, sa akin pa pumatol, pero maigi na rin ang ganito."  Habang nag-uusap sila ay biglang daraan sa kanilang harapan ang magkasintahan na halos dumugin na ng mga langgan sa sobrang tamis ng kanilang pagsasama.

"Tingnan mo sila Rose, ang sweet." Sabi ni Jenica na may kilig pagkalampas ng magkasintahan.

"Alam ko, nakita ko, anong akala mo sa akin, bulag! Nakakainggit sila."

"Bakit ka naman naiingit, eh may syota ka na?" Sabi naman ni Kelly.

"Hindi kasi kami ganyan ni Fredo, na ganyan katamis ang suyuan sa isa't isa, although ipinapalasap niya sa akin na mahal niya talaga ako."

"Ano kamo, Fredo ang pangalan ng lolo mong BF?" Tanong sa kanya ni Kelly.

"Fredo ang tawag ko sa kanya pero ang totoo niyang pangalan, Alfredo." Biglang magtatawanan ang dalawa.

"Oh bakit kayo nagsisitawanan diyan?"

"Pati pangalan, ang tanda-tanda na. Yung sa nickname, hindi nagkakalayo ng edad sa real name. Buti sana kung Freddie, mas okey yun at cute pa, hindi iisiping matanda ang dyowa mo." Matawa-tawang wika ni Jenica.

"Wow Sissy, ginawa mo namang showbiz personality ang Dyowa ko. Para bang si Freddie Aguilar na pumatos ng menor de edad but kahit paano si Freddie, may poise, eh si Fredo, pag-iisipan ko muna."

Dumating ang panahon nang ipakilala na ni Don Alfredo si Rose sa kanyang mga anak bilang kasintahan.

"Anong meron, bakit kaya tayo pinapunta ni Daddy." Sabi ng kanyang anak na lalaki.

"Aywan ko, the only thing that I could know is our dad have important detail to tell us. I'm wondering what are that?" Sabi naman ng babae na barok-barok mag-english. Ilang sandali pa nang dumating na ang kanilang ama kasama si Rose.

"Daddy, who's this girl that's with you?" Tanong ng babae.

"My dear two daughters and same number with my son, I would like to introduce to all of you, my beautiful and gorgeous Fiancée, Rosemarie Dela Vega, in short Rose." Masigabong pakilala nito sa apat niyang anak na ikakagulat nila ng husto.

"Really, dad, nobya niyo siya eh ang bata-bata niya pa and actually, she is younger than us, even your grandchildren I think." Sabi ng isa pang babae.

"I don't care if what circumstance that comes to your mind, the only thing that I care is I love her so much despite of our age gap that has great difference, so please respect me as your dad. I believe Love is non-exceptional and may disregard all of the matter." Depensa nito sa kanyang mga anak.

"Ano ba 'tong mga mag-aama, nakakadugong kausap, English speaking." Sabi ni Rose sa kanyang loob-loob.

"But dad, why you chose her, why not the other woman that deserves to your love and same age with you too?" Tanong ng kanyang anak na lalaki na tila tutol na tutol sa bagong dyowa ni Don Alfredo.

"That girl is so so innocence and not deserving for your love. So please, break up with her or else, starting today, I won't treat you as my dad! I swear!" Sabi naman ng babae na galaiting-galaiti.

"Mom was passed Just away awhile ago, nakahanap ka na agad at mas bata pa sa amin. My God dad, it is better if kasing edad ni mommy ang ipapalit niyo sa kanya, I could accept it. Sobrang bata niya pa para sa'yo. As your son, I am telling you na hiwalayan niyo siya! I know, if you keep the relationship on her, it could bring us into embarrasment!" Sabi naman ng isa pa niyang anak na lalaki.

"Ano bang pinakain ng babaeng iyan and you're embracing her so much!" Sabi ulit ng babae.

"Mga anak, katulad ng sinabi ko sa inyo, mahal ko si Rose and it would not really change, whatever you are talking about her. So accept her as the sign of respect to me! Tutal, mga anak ko lang kayo. Kung makaasta naman kayo, bumabaligtad na kasi kayo na ang parents ko!"

"Hindi dad, kahit anak mo lang kami, we has rights to judge and decide for finding which those women is absolutely appropriate for you. At ikaw babaeng makati ang katawan, how's there you para landiin mo si Dad!" Magalit-galit na wika ng babae habang dinuduro niya si Rose.

"Ah neng, hindi ko nilandi ang Daddy mo, siya ang kusang lumapit at nagtapat ng pagmamahal sa akin! Hindi ko naman kasalanan kung magkagusto siya sa akin! Kaya wala kang karapatang duru-duruin ako. At yang grammar mo kanina ko pa napapansin, barok-barok, pakiayos nga nang hindi naman nakakahiya!" Pangtapat na wika ni Rose sa babae at dahil nagkakainitan na sa pagitan ni Rose at ng anak ni Don Alfredo dahil sa pagtutol nito sa kanilang relasyon, minabuti ni Don Alfredo na ilayo si Rose sa kanila.

"Sabi ko na nga ba Fredo, ganito ang mangyayari at nangyari na nga. Ayaw sa akin ng mga anak mo at naiintindihan ko naman kasi bata pa ko."

"Don't mind them darling, I keep hoping someday, they would accept you as my fianceè. Just trust it!"

"Pambihira ka naman Fredo, hindi mo na kaharap ang mga anak mo, nag-e-english ka pa rin, naku tama na at nosebleed na ko! Paano yan, anong balak mo sa kanila, ngayong tutol sila sa pagmamahalan nating dalawa?"

"Hindi kukumbinsihin ko sila na tanggapin ka. Ano ka ba beyb, It just a little thing, huwag mo nang pinag-iisip yan. Ang mahalaga ay masaya tayong nagsasama at ako ang bahala sa'yo. Kapag may ginawa sila sa'yo, huwag kang magdalawang isip na magsumbong sa akin dahil kahit na sino o anak ko pa yan, kaya kitang ipaglaban at ipagtanggol."

"Talaga beyb, ay sweet mo naman sa akin. Kaya gustong-gusto na rin kita eh." Sabi nito ng may kaplastikan. 

"Oh basta, walang sinuman ang maaaring makapagpahiwalay sa atin." Matamis na sabi nito kay Rose at bigla nitong yayakapin sabay iihip ang malakas na hangin na siyang magpapahiwalay sa kanilang yakapan at mabubuwal si Rose.

"Are you okey darling? Hindi ka ba nasaktan?" Tanong nito kay Rose habang itinatayo niya ito mula sa pagkabuwal.

"Fredo beyb, may kaya nang mapaghiwalay sa atin."

"Ano?" Tanong nito.

"Hangin!" Tugon naman ni Rose.

"Ngekk!"

Tutol man ang mga anak ni Don Alfredo, ipinagpatuloy pa rin nila ang kanilang relasyon at dahil sa mga kabaitang ipinapakita ni Don Alfredo kay Rose ng madalas, ayaw man niya subalit hindi na niya mapigilang mahulog ang loob sa matanda.

[Habang mag-isa si Rose sa Canteen at nagmumukmok]

"Hindi! Hindi ito pwede. Kaya ko ito ginagawa alang-alang sa pamilya ko at sa aking kinabukasan. Pero bakit ganon, parang mahal ko na rin siya. Basta magagawan ko pa ng paraan. Ehh, ayaw kong ma-fall sa matanda." Sabi nito sa kanyang sarili na nag-aalangan ng husto sa nararamdaman at biglang darating ang kanyang mga kaibigan.

"Hoy Rose!" Sabi ni Jenica nang tapikin niya si Rose pagkarating na pagkarating pa lamang niya.

"Ay ginulat niyo naman ako. Kanina pa ba kayo nandito?"

"Kakakarating lang namin at saka, bakit nagsasalita ka diyang nang mag-isa?" Takang-takang tanong ni Glenna.

"Naiinis lang ako kasi dati, parang isumpa ko na itong buhay ko nang maging kami ni Fredo, kasi wala akong pag-ibig sa kanya, pero ngayon alam niyo yun, unti-unti na kong napo-fall sa kanya. Ang bait-bait niya kasi at malambing pa kahit uugod-ugod na."

"So which is means, mahal mo na rin siya? Ano Rose, nabusog ka na ba?" Tanong ni Kelly sa kanya.

"Anong klaseng tanong yan, napaka-wireless sa topic natin?"

"Kasi lahat ng sinabi mo sa amin, kinain mo na. I-deny mo man na wala kang feelings sa matanda, sa kabilang banda, nahuhulog at nahuhulog ka na as long as you live with him. That's the power of love and it has no exception, lahat pwede ultimo sa relationship niyong dalawa ni Don Fredo."

"Basta, ayaw ko munang isiping mahal ko siya. Naalibadbaran ako sa sarili ko at kahit itanggi namin na hindi dapat ikahiya ang relasyon namin sa isa't isa, nahihiya pa rin ako. Pero kinakaya ko ang lahat ng maaaring sabihin ng mga tao habang magkasama kami ni Fredo, alang-alang na lang sa pamilya ko."

"Basta Rose, kung tingin mo nahihirapan ka na sa bagay na pinasok mo, nandito lang kami, parating nakasuporta sa'yo." Sabi sa kanya ni Jenica at magkakasama na silang aalis at papasok ng silid. 

Chapter VI
Ideal Man

First monthsary na nina Rose at Don Alfredo at nataon pa sa araw na wala itong pasok kaya nagkaroon sila ng pagkakataon para idaos iyon. Masayang-masaya si Don Alfredo dahil nakaisang buwan na sila ni Rose at sa park nila naisipang mag-date.

"Happy Monthsary beyb." Manamis-namis bati ni Don Alfredo kay Rose at susubuan nito ng tsokolate. Hihintayin muna ni Rose na matunaw ang nginuguyang tsokolate bago magsalita.

"Happy monthsary din sa'yo." Bati naman nito na kung pakikinggang ay walang sigla.

"Ano beyb, nagustuhan mo ba ang venue na napili ko, how about the ambiance?"

"Ayos naman, good good! Kaso ang daming tao, wala ba yung sa hindi gaanong matao?" 

"Bakit ayaw mo ba dito? Ayos na rin kasi malapit lang dito ang buffet at malaki ang park na ito, marami tayong mapapasyalan dito beyb." Bigla nito hahalikan si Rose sa pisngi at nang makita ng mga dumaraan, sila ay pag-uusapan.

"Look at them, their act is so disgusting." Sabi ng estrangherang dumaraan.

"Kaya nga, hindi mo maiisip kung magdyowa ba sila o bonding lang na maglolo." Sabi ng kasama niya.

"Dah! Gawain ba yan ng bonding ng maglolo, they're acting like sexual partner does. At yung matanda, ang weird weird." Sabi ng estranghera.

"Pambihira si girl, papatol na nga lang, sa matanda pa na kung titingnan, mayaman. Ang kati-kati ng laman! In fairness, maganda siya, iyon nga lang sayang." Mahinang sabi ng kasama niya at maririnig ni Rose ang mga patutsada nila.

"Ano, May sinasabi kayo?! Kung wala kayong matinong gawin, please lang huwag kami! Makakati ng katawan diyan akala malilinis, eh kayo nga kailangan siguro ipakamot ang dila, ang kakati rin kasi." Sa halip na tapatan ng dalawa ang sinabi ni Rose ay iirapan lamang ito.

"Beyb, ano ba huwag mo na silang patulan, hayaan mo na!" Mahinahon na sabi ni Don Alfredo.

"Kitams, beyb daw. Magkarelasyon nga sila. Isang lolo na walang mapatos na babae, kaya apo na lang niya hahahaha!" Magtatawanan ang dalawang estrangherang tsismosa.

"Naku beyb, pigilan mo ko! Nakakainsulto yung sinabi niya!"

"Naku beyb, hindi kita pipigilan, kung gusto mong sagpangin ang mga walang hiyang yan! Bring it on! I'll support you." Napansin na ng dalawa na kumukulo na ang mukha ng matanda at sa takot ay dali-dali nang aalis.

"Kayo, anong tinitingin niyo diyan! Pagtitsismisan niyo rin ba kami gaya ng dalawa?! I'm proud na girlfriend ko siya kahit sa tingin niyo, para na kaming maglolo, go ahead if you have comments! Even on social media like facebook, tweeter or instagram!" Pagalit na wika ng matanda sa mga dumaraan na patingin-tingin sa kanila.

"Weh, wala ka naman tweeter eh! Gagawan pa lang kita." Pabirong wika ni Rose at pagkalayo sa kanila ng mga taong nasigawan ni Don Alfredo, pagtatawanan sila.

Kahit nakikita ni Rose na marami na ang nangungutya sa relasyon nilang dalawa ni Don Alfredo at nahihiya na, ipinagpatuloy pa rin nila ang pagde-date. Makaraan ang ilan linggo at habang naglalakad si Rose pauwi ng kanilang bahay galling school ay bigla na lamang ito lalapitan ng dalawang manyak na lalaki.

"Hi Miss, ang ganda at sexy mo naman. Pwede ba mahingi ang number mo?" Sabi ng lalaki at bigla nitong hihimasin si Rose sa pisngi.

"Oo nga Miss, ano nga palang name mo? I'm James." Pakilala ng isang lalaki sa kanya at dahil akit na akit sa alindog ni Rose, bigla niyang hihipuin ang beywang nito. Nanganganib si Rose at para makaiwas sa dalawang manyakis na lalaki na kung titingnan sa hitsura, manyak talaga, magpapanggap ito.

"Sorry mga boys, hindi kasi ako tunay na babae, bakla po ako. Kaya please lang, layuan niyo ko or else, pagdyudyumbakels ko ang mga peslak niyo, ano?!" Sabi ni Rose sa kanila na parang boses ni Boobay bilang pampapanggap subalit hindi pa rin siya tinantanan ng mga lalaki at patuloy na binastos-bastos.

"Okey lang kung bakla ka, kung ganyan naman kaganda. Ang kinis rin ng legs mo, sarap laplapin." Sabi ni James.

"Kung ipalapa ko kaya ang mukha mo sa aso ha, bastos ka! Pwede ba, tantanan niyo ko, hindi ko kayo kilala!" At aalis na si Rose subalit bigla siyang hahawakan ng dalawang lalaki at pagtatangkaang halayin.

"Bitawan niyo ko nga ko, mga walang hiya! Help! Help! Help!" Sabi ni Rose na nagpupumiglas habang unti-unti siyang binababoy ng dalawang lalaki.

"Huwag ka nang humingi ng tulong, kaya na namin itong dalawa. Kasalanan mo at maganda ka!" Sabi ng kasama ni James at hahalikan nito ng paulit-ulit si Rose. Habang pinagtatangkaan nilang halayin si Rose, may isang lalaki ang darating at ipagtatanggol siya.

"Hoy tigilan niyo yan!" Pasigaw na sabi ng lalaki at biglang niya silang uupakan. Sa galing makipaglaban ng lalaki na tipong bihasa na sa karatehan, napataob niya ang dalawa kahit mag-isa lang siya.

"Ayos ka lang ba miss?" Tanong nito sa kanya subalit imbes na sumagot, mapapatitig lamang ito sa kanya hanggang sa may mapagtanto siya.

"Salamat sa pagtatangol mo sa akin pero teka lang, parang natatandaan kita, parang nagkakilala na tayo."

"Ako kilala mo, weh maniwala eh samantalang ngayon lang tayo nagkita. Nagloloko ka lang!" Patuloy na titigan ni Rose ang cute na mukha ng lalaki at nang masigurado nito ang kanyang iniisip.

"Tama! Ikaw nga, ikaw yung nakita ko nung birthday ni Myrna at ikaw ang nagsauli ng phone ko. Hindi ako maaring magkamali, ikaw nga 'yon!" Natetensyong wika ni Rose nang mapagtanto niya na ang lalaking nagtanggol sa kanya, siya rin ang nagsauli ng phone niya nung nawala ito. Maaalala din naman kaagad ng lalaki ang pangyayaring iyon.

"Ay oo, natatandaan ko na. Ikaw yung babaeng iyak nang iyak dahil nawalan ng phone nung birthday party ni Myrna na akala ko namatayan, kamusta ka na pala? Nandiyan pa rin ba phone mo?"

"Mabuti naman at sa sinop kong ito, that phone still mine. Akalain mo 'yun, nagkita tayong muli. You're my hero, ikaw na ang nagsauli ng phone ko, ikaw pa ang nagtanggol sa akin nang muntikan nang gatsingin ng mga manyak na lalaki ang pinaka-iingat-ingatan ko." Tuwang-tuwang sambit nito.

"Teka muna, ano nga palang pangalan mo?" Tanong ni Rose sa lalaki na sabik na sabik na makilala ito na kamakailan lang, nagpatibok sa puso niya.

"Ah, ako si Jose, my real name is Joseph and you are?" Tanong ng lalaki na nagpakilalang Jose sa kanya.

"Ah my name is Rose; my real name is Rosemarie." Pangiting tugon nito kay Jose at kilig na kilig.

"Teka Jose, bago mo ako iwan gaya ng ginawa mo nitong huli tayong nagkita, saan ka pala nakatira? Ipakilala mo naman sarili mo sa akin."

"Ah sa isang village sa San Bartolome ako nakatira, malapit lang sa isang mall. Actually, kaya ako nandito kasi nagtatrabaho ako dito bilang Assistant Clerk."

"Halata nga sa suot mo, bagay na bagay sa'yo at walang pagbabago dahil ang gwapo-gwapo mo pa rin."

"Ikaw rin, wala pa rin pagbabago sa'yo."

"Bakit? Dahil ba maganda pa rin ako sa paningin mo?"

"Hinde! Galing mo pa rin mambola. Eh ikaw, saan ka naman nakatira?"

"Sa puso este sa Gulod ako nakatira, malapit sa bayan. I'm 16 years of age and working student at nag-aaral ako sa isang college state university na malapit dito." Pangiting tugon ni Rose kay Jose.

Sa kabila na muntikan ng sagpangin ng dalawang lalaki si Rose, nag-uumapaw ang ligaya nito nang sa wakas ay nakatagpo niya muli ang Mysterious guy na si Jose. Nang magkita sila, ang pag-ibig na dapat sana iaalay sa kanyang boyfriend na si Don Alfredo, natuon na kay Jose na dati na nitong ikinapipintig ng puso at parang dream come true para kay Rose ang sandaling iyon. Nasundan pa ang kanilang pagkikita nang ihatid ni Jose ang kanyang pamangkin na isang taon lang ang agwat kay Rose sa school na pinapasukan nito.

"Hi Jose!" Pangiting bati nito nang magkatagpo sila at dama ang kilig sa dibdib.

“Oh Rose, hello! Pangiting bati din nito sa kanya.”

“Sino yang babaeng kasama mo dito? Actually parang ngayon ko lang siya nakita.”

“Pamangkin ko, kaya ngayon mo lang siya nakita kasi kakalipat lang niya sa school na ito.”

“Pamangkin mo, weh Echosero. Para lang kayong magkapatid dalawa?” Gulat na gulat na tanong ni Rose at biglang sasagot ang pamangkin ni Jose.

“Ang aga kasi kumiri ng ermats ko. 17 palang siya nang ipinanganak ako, samantalang si Tito, 3 years old pa lang.”

“Naku Belen, tumigil ka nga, huwag kang magsalita ng ganyan sa nanay mo, nakakahiya kay Rose. Sabi nito sa pamangkin.”

“Naku, pagpasensiyahan mo na si Belen, matabil lang talaga ang dila.”

“Naku Jose, okey lang. Parehas nga kami ng kapalaran kasi maaga rin lumandi ang nanay ko. Ganyang edad din siya nang ipanganak niya ko. Pati lola ko, naku at 16 years old pa lang nang ipanganak niya si Tatay.”

“Naku, Parehas pala ng nanay mo ang hipag ko. Bakit ilang taon na ba nanay mo?” Tanong ni Jose.

“Kung 16 years old ako ngayon, malamang nasa 33 pa lang ang mother ko. Maiba tayo ng usapan, dito na ba mag-aaral si Belen?”

“Oo dito na siya hanggang sa magtapos ng college at saka mura-mura kasi dito, malapit pa sa kanila.”

“Ah kung ganon, parati na rin kita makikita dito?”

“Pwede din pero depende kasi, may ginagawa din ako minsan, alam mo na. Masasamahan ko lang si Belen dito kapag free time ako. Oh paano, una na ko.” Tugon nito kay Rose at aalis na.

Nadagdagan pa ang ligaya sa dibdib ni Rose dahil may pagkakataon na siya para masilayan si Jose, ang lalaking kanyang tinatangi-tangi sa kabila na may kasintahan ito.

[Breaktime at habang nasa Canteen sina Rose.] 

“Hoy alam niyo ba, ang saya-saya ko ngayong araw.” Pambungad na wika ni Rose sa kanyang mga kaibigan.

“Masaya ka kasi kaka-monthsary niyo lang ni Fredo nung nakaraang lingo at binilhan ka niya ng bagong bag. Naku Rose, inlove ka na talaga sa matanda.”  Sabi ni Myrna.

“Naku Myrna, bira ka kaagad, hindi mo pa ako pinapatapos. Masaya ako kasi, nagkita muli kami ni Mysterious Guy.”

“Sino, si Jose na kung titingnan mula ulo hanggang talampakan, heartthrob na hearththrob ang look. Naku Rose, may dyowa ka na, hindi ba?” Sabi naman ni Glenna.

“Eh ano naman kung may Dyowa ako, di ko naman gusto ang matanda. Para akong nasa langit nang kaharap ko siya kanina. Ang kanyang boses kung pakikinggan, ang lamig-lamig. Tapos ang bango-bango niya pa kanina.” Bigla siyang kokotongan ni Jenica.

“Aray! Bat mo naman ako kinutongan?!”

“Para magising ka, nanaginip ka kasi! Alam mo Rose, pwede ka naman kay Jose, eh ang kaso, paano si Fredo? Makikipaghiwalay ka para lang sa kanya? Naku Sissy, napakakomplikado naman ng love life mo.”

“Kaya nga. Kung kalian nagkaroon na ko ng relasyon sa matanda, saka ko lamang nakilala si Jose, kainis! Tulungan niyo nga ako, ano bang gagawin ko? Napapagitnaan ako ng dalawang nag-uumpugang bato.”

“Ikaw lang ang makakaresolba niyan.”

“Napamahal na sa akin ang matanda kahit sukang-suka akong makipagrelasyon sa kanya kaya ayaw ko siyang masaktan pero itong puso ko, si Jose ang tinitibok.”

“Naku Rose, hanggat maaga pa, hanggat pwede pang isalba, utang na loob, huwag mo nang patagalin pa, hiwalayan mo na yang Lolo Boyfie mo. Walang relasyon ang nagtatagal kapag isa lang sa inyo nagmamahal at ang isa naman ay nagsasakripisyo. Gaya mo, hindi mo mahal si Fredo pero mahal ka niya at nagsasakripisyo ka lang, di lang para sa kanya kundi para din sa pamilya mo. Sa palagay niyo ba, may patutunguhan pa ba yang relasyon niyo. Wala na!” Payo ni Kelly sa kanya.

“Naku naman Kelly, paano ang pamilya ni Rose. Panigurado ako, balik hikahos sila kapag hiniwalayan ni Rose ang matanda dahil hindi na sila susustentuhan nito. Sa yaman ng matanda, kulang na lang pati langit ay makakaya nang ibigay.” Reklamo ni Jenica.

“Edi mamili na lang siya, kung pera o pag-ibig. Ikaw ba Rose, kaya mo pa bang makasama ang taong hindi mo naman mahal samantalang iba ang nasa puso mo, alang-alang lang sa ginhawang matatanggap niyo mula sa kanya?” Tanong ni Kelly sa kanya.

“Hindi ko alam, nalilito na ko. Bigyan niyo muna kaya ako ng sapat na panahon para makapag-isip at decide.”

“Gaano katagal, isang minuto?” Pabirong tanong sa kanya ni Glenna.

“Sige, ikaw na lang. Kaya mo eh!”

Dahil sa tumitinding pag-ibig ni Rose kay Jose sa kabila na sila ni Don Alfredo, hirap na hirap na ito kung anong gagawin, kung itutuloy pa baa ng pakikipagrelasyon alang-alang sa sustentong kanilang natatanggap pero ang kapalit naman hindi siya pwedeng makipagtipan sa taong kanyang tinatangi-tangi.

Chapter VII
Love confusing

[After two months and fifteen days]

“Ano beyb, nasiyahan ka ba sa pamamasyal natin this day? Matamis na tanong nito kay Rose subalit hindi ito magagawang umimik.

“Ang tahimik mo, kanina ko pa napapansin, wala kang kakibo-kibo.” Nagtatakang tanong nito.

“Wala, pagod lang ako. Mamasyal ba naman tayo sa MOA, eh ang lawak-lawak nun, sinong hindi mapapagod sa kakapamasyal. Grabe ka Fredo, pinagod mo ko.” Dahilan nito na ang totoo ay nakokonsensiya na siya sa pagpapanggap na mahal niya rin ang matanda.

“Ah ganun ba, sorry kung inubos ko ang lakas mo. Nag-enjoy ka naman di ba?”

“Slight at saka thank you nga pala sa pinamili mong mga damit sa akin, pati sa mga kapatid ko. Hindi mo na dapat ginagawa ito sa akin, kasi parang sinasanay mo ko sa mga luho. Pinagkakagastusan mo pa kami imbes na ipangtustos mo na lang para sa pamilya.”

“Don’t worry Rose, hanggat naririto ka sa piling ko at magkasama, anuman ang hilingin mo, makakaya kong ibigay.”

“Makakaya palang hilingin ah, pano kung sabihin kong hiwalayan mo na ko, makekeri mo ba?”

“Hay Naku beyb, iyan ang hindi ko maibibigay sayo, ibang usapan na yan. Hanggat humihinga ako at may pagtibok ang puso ko, akin ka lang, walang pwedeng umagaw sayo.” Biglang pipisilin ni Rose ang ilong ni Don Alfredo nang higpit.

“Anong pinaggagawa mo sa akin?” Ngo-ngong tanong nito dahil pinipisil ni Rose ang ilungan nito.

“Ano, nakakahinga ka pa ba? Kung hindi na, siguro naman, pwede na kong mapunta sa iba.” Pipiliting tanggalin ni Don Alfredo ang kamay ni Rose na nakapisil sa kanyang ilungan subalit nanatili pa rin ito.

“Gaga ka, papatayin mo ba ko? Nakakahinga pa rin ako! Eto oh!” Bigla niyang bubugahan si Rose ng kanyang masamang hangin mula sa bibig at dito ay saka lamang niya mabibitawan ang nagmamatikang ilong ni Don Alfredo at biglang mapapatakip.

“Grabe ang hininga mo beyb, dinaig pa ang amoy ng imburnal, siguro isang taon ka nang hindi nagsisipilyo.”

“Eh paano ako magsisipilyo, eh dadalawa na lang ngipin ko! At saka nagnganganga na lang ako! Grabe ka, muntikan mo na kong patayin! Pasalamat ka at mahal kita, kung hindi, binigti na kita ng patiwarik sa beranda!”

“Eto naman, nagalit agad, naglalambing lang naman ako beyb. Tingnan mo at yan, tumatangos na ang ilong mo.” Kakapain ni Don Alfredo ang kanyang ilong.

“Oo nga, tumangos! Salamat beyb, dahil sayo, hindi na ko pango. Tuwang-tuwang sambit nito dahil sa wakas ay hindi na siya pango na matagal na nitong pinoproblema.” Mapapansin ni Don Alfredo kung bakit may sebo ang daliri ni Rose.

“Ano yang nasa daliri mo, bakit may nakadikit na sebo?” Sa halip na sumagot ay magugulat siya nang biglang hagisan ni Rose ng Facial Wash.

“Oh etong Facial Wash, gamitin mo sa paghihilamos! Sa sobrang oily ng mukha mo, lumabas na ang sebo nang pisilin ko nose mo!”

Masayang nagkukwentuhan sina Rose sa library na parang huling araw na ng buhay kung magtawanan nang sa hindi inaasahan ay biglang darating si Jose.

“Oh my god, Rose. Tama ba ang nakikita ko, nadito lang sa pali-paligid ang Prince Charming mo?” Pangitin sabi ni Jenica nang masulyapan niya si Jose.

“Sino ba, si Fredo? Ano bang ginawa ng gurang na yon at maging dito, pinupuntahan ako?!”

“Hindi yung sugar lolo mo ang tinutukoy ko, siya.” Sabay turo kung saan ang kinaroroonan ni Jose at nang masilayan ni Rose ay para ba gang naghuhugis-puso ang mga mata at biglang pumintig ng bilis ang dibdib nito. Parang tumigil ang mundo ni Rose nang makita niya muli si Jose.

“Uy Rose, okey ka lang. Kung makatingin ka sa crush mo, mistulan ka nang istatwa diyan, tapos di na kumurap ang mata.” Sabi ni Glenna at bigla niyang hahawiin ang paningin ni Rose para mapukaw ang atensyon nito.

“Ano kayang ginagawa niya dito? I think ako ang pinuntahan niya, hinahanap-hanap.” Sabi ni Rose na kinikilig at magmistulang kamatis na ang mukha.

“Hay naku Rosemarie, natuluyan ka na kay Jose. Mga reaksyon mo nung makita siya, hindi na tama dahil ang lakas na ng tama mo sa kanya! Kung ako lang Psychiatrist, I decided na ipa-mental ka na, nababaliw ka na kasi.” Sabi naman ni Jenica at hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Rose na lapitan si Jose.

“Tindi ni Girl taken, nilapitan pa si Prince charming.” Sabi naman ni Kelly at pagkalapit ni Rose sa kanya.

“Hi Jose, ano palang ginagawa mo dito sa library?” Pangiting tanong ni Rose na hindi makatitig ng diretso kay Jose dahil sa nararanasang ilang.

“Ah inaasikaso ko ang library card ni Belen, na-hold kasi yun. Pano, hihiram-hiram ng libro, hindi naman binabasat hinahayaang nakatiwang-tiwang. Ayun kapag due date na, nawawala na sa isipang isauli.”

“Ah ganun ba Jose, bait mo namang tito sa kanya, ikaw pa ang nag-asikaso niyan, kahit di ka naman niya magulang. Sana ako na lang si Belen.”

“Eh bakit mo naman nasabi yan?”

“Kasi, ang sweet-sweet mo sa kanya bilang tito at nakakabilib. Bibihira lang ang tito na gaya mo na may malasakit sa kamag-anak.”

“Iyon nga at hindi mo ako Tito, sorry ka na lang pero ayos na rin, I know mababait din ang mga tiyuhin mo.”

“Okey ka lang kung hindi kita Tito, pero pwede naman kita maging ano.”

“Ano?”

“Friends!” Iaabot ni Rose ang kanyang kamay kay Jose bilang tanda na nakikipagkaibigan ito.

“Sure Rose, Why not! Friends!” Iaabot din nito ang kanyang kamay at sila ay magshi-shakehands. Labis ang ligayang namamayani sa dibdib ni Rose dahil magkaibigan na sila ng kanyang ideal man.

“May gagawin ka ba ngayon Jose?”

“Wala naman Friend, bakit?”

“Gusto mo ba sumama sa amin mamaya sa lunch?” Alok ni Rose sa kanya.

“Sure, walang problema. Basta ilibre mo ko.”

“Ay huwag na lang, nagbago na isip ko. Sige maiwan na kita. Sana magkita pa tayong muli.” Bigla nang lalakad si Rose palayo kay Jose.

“Rose, sandali lang!” Matitigilan ito nang tawagin at lalo pang kikiligin. 

“Yes Jose, why?” Sabi nito pagkaharap na namumula ng husto ang mukha.

“Gutom na rin kasi ako, sige sabay na ko sa inyong kumain.” Sabi ni Jose kay Rose na siya pa lalong magbibigay ligaya sa araw nito.

Habang kasabay nilang kumain si Jose ay nagkaroon ng pagkakataon si Rose para mas lalo pa itong kilalanin at ilapit ang loob nito sa kanya. Kay Jose lamang niya nararanasan ang ganong kasayat hindi malilimutang buhay na hindi niya magawang maranasan sa sandaling kasama naman nito ang kanyang katipan. Sa halos isang oras na kasama at kakwentuhan ni Rose si Jose, nasulit naman ang araw nito.

“Sige mga magagandang dilag, hindi lang sa balat ng lupa kundi sa balat ng universe, alis na ko. Thank you sa pag-anyaya sa akin, lalo na sayo Rose.”

“Walang anuman sayo Jose. Sana dumalaw-dalaw ka sa Campus natin kapag wala kang magawa.” Sabi naman ni Rose kay Jose at pagkaalis na pagkaalis nito.

“Ay, umalis na ang kanyang prince charming. Lungkot-lungkot na niya.” Pakutyang wika ni Jenica kay Rose na kanina ay parang kasing liwanang ng bituin kung magningning ang mukha habang kaharap si Jose na ngayon ay parang bulang naglaho at nababalutan na ng pagkalumbay.

Umuwi si Rose na nag-uumapaw ang saya sa kalooban dahil nakasama nito kahit papaano si Jose, subalit nakokonsensiya naman dahil ang pag-ibig niya para kay Jose, nagiging kasalanan kay Don Alfredo bilang kanyang nobyo. Habang tumatagal at tuwing nagkikita si Rose at Jose ay unti-unti nang nahuhulog ang loob nito. Dahil sa tumitinding pag-ibig niya kay Jose, dumating na sa puntong ibig nang hiwalayan ni Rose si Don Alfredo upang hindi na madagdagan pa ang kanyang kasalanan at hindi na paasahin pa ang matanda, ang kaso ay hirap siyang gawin, lalo nat napalapit na ng husto ang loob nito dahil sa mga naitulong ng matanda.

“Sa palagay mo ba, Kelly. Tama bang hiwalayan ko na si Fredo. Kasi habang lumilipas ang panahon, padagdag nang padagdag ang pagkakasala ko sa kanya dahil sa nararamdaman ko kay Jose? Ayaw ko naman na dumating ang araw, matuklasan ni Fredo na iba ang laman ng puso ko at niloloko ko siya, tiyak na masasaktan iyon.”

“Ikaw, ano ba ang mas matimbang sayo, ang nararamdaman mo kay Jose o ang pag-aalala mo sa kung anong mararamdaman ng matanda? Pag-isipan mo.”

Nahihirapan na ko. Hindi ko na alin kung alin sa dalawa ang pipiliin ko, kasi paraheng may alanganin. Kapag pinigil ko naman ang pag-ibig kay Jose alang-alang sa relasyon namin ni Fredo, ang bigat-bigat sa loob, para gustong gawin ng puso na ipagsigawan na mahal ko si Jose. Kapag itinuloy ko naman ang pag-ibig kay Jose, maapektuhan naman ang relasyon ko kay Fredo. Gusto ko na sana siyang hiwalayan para maging madali, kasi hindi ko naman siya mahal, ang kaso nakokonsensiya ako sa kung anong maaari niyang maramdaman kapag ginawa ko iyon. Malaki na ang naitulong ni Fredo sa akin at sa pamilya ko at ayaw ko na iyon ang iganti sa kanya, ang saktan ang kanyang kalooban. Sa totoo lang sis, itong kinakaharap ko, hindi biro, bawat bagay na pupwede kong gawin, may kalakip na problema kaya nahihirapan akong magdesisyon.

“So kung ganon Rose, anong balak mo? What if na sabihin mo na kay Fredo na beyb, maghiwalay na tayo, tutal hindi naman kita mahal, umaasa ka lang at si Jose ang laman ng puso ko. That ganern!” Biglang tatapikin ni Rose si Kelly dahil sa iwinika nito.

“Loka ka!”

Samantala, habang lumilipas ang panahon ay unti-unting mahahalata ni Don Alfredo na tila lumalamig na ang pakikisuyo sa kanya ni Rose.

“Beyb, may problem ka ba?” Tanong nito nang mapansing tila may iba sa kinikilos ni Rose.

“Oo Fredo, I have a problem.”

“Can you tell me whats your problem, for me, to be able to help you, darling.” Malambing-lambing na wika nito.

“Talaga beyb?” Masayang sabi nito sa kanya at biglang ibibigay sa kanya ang hand-out.

“Ano to?”

“Pwede mo ba akong tulungan sa World Problem. Mahina kasi ang kukote ko sa Math eh?” Mapapatitig na lang si Don Alfredo dahil sa sangkaterbang tanong na nakaimbak sa hand-out ni Rose.

“Kumuha-kuha ka ng BS Accountant sa College, mahina ka naman pala sa Math. Dapat, nag-model ka na lang, tutal may potensyal ka dahil maganda ka.” Biglang babawiin ni Rose ang hand-out nito.

“Akala ko naman tutulungan mo ko. Nakuha mo pang mangbola.” Sabi nito na hinayang na hinayang sabay aalis at pagkalayo na pagkalayo kay Don Alfredo at laba.

“Ughh! Kailan ko balak sabihin kay Fredo na gusto ko na siyang hiwalayan! Nahihirapan na ko, ahh! Ahh! Bakit ba kasi nangyayari ang ganito sa akin?!” Habang nag-e-emote ang gaga ay bigla siyang may maririnig na isang boses na hindi malaman kung saan nanggaling.

“Hiwalayan mo na kasi miss.” Sabi ng hindi kilalang tinig.

“Hello, sino yan?! Magpakilala ka!” Malakas na sabi nito at hahanapin niya kung saan nagmumula ang tinig na iyon.

“Kung di mo siya mahal, hiwalayan mo na! ikaw din ang mahihirapan sa ginagawa mo!”

“Sino ka ba ha?! Bakit ka nagsa-side comment, magpakita ka nga sa akin! Kapag mahuli-huli kita diyan, ibabaon kita ng buhay or else, sa akin ka magpapabaon! In fairness, cute ng voice kaso hindi ako tiwala kung cute din sa hitsura.” Hindi na muli pang maririnig ni Rose ang hindi kilalang tinig.

Sino kaya iyon at ang lakas ng trip sa akin?! Naku naman, may nang-i-stalk sa akin.

Chapter VIII
Break-up

 Pagkauwi ni Rose galing sa pinapasukan nitong Unibersidad ay magigitla na lamang ito ng husay nang biglang may mag-text sa kanya.

“Hi Miss, kamusta?”  Sabi sa text ni Rose subalit hindi nito rereplyan, dahil wala siyang load. Kating-kati siyang alamin kung sino ang nagte-text sa kanya kaya dali-dali itong nagpa-load. Nang magkaroon ng karga ang selepono ng gaga.

“Hello, who is this, how did you get my number?” Pambungad na tanong nito sa Unknown number.

“Ah si Sean Paul ito.” Pakilala nito sa kanya.

“Ikaw pala si Sean Paul. Yung international rapper.”

“Hindi ako rapper, Sean Paul talaga name ko. Bakit, kilala mo ba ako?”

“Hindi, ni hindi ko nga alam kung sino ka ba talaga. Bakit mo ba ako tine-text?”

“Wala kasi akong makausap, nabo-boring ako eh. Pwede ba tayong mag-textmate?”

“Hindi eh, busy ako, sino ka ba kasi eh?”

Makikilala mo ko kung patuloy mo kong ite-text, please, keep texting me. Pwede ba? Dahil may pagkahaliparot din ay makakaramdam ng kilig si Rose at hindi nito mapipigilan pa ang makipag-textmate kay Sean Paul kahit hindi nito kilala.

“Ay bakit ayaw mag-send?” Takang-takang reaksyon ni Rose kung bakit hindi mag-send ang text nito kay Sean Paul.

“Ang tahimik mo na, bakit hindi ka nagre-reply?” Tanong ni Sean Paul kay Rose hanggang sa may madiskubre siya.

“Ay Shet, Check operator na pala! Shunga-shunga mo day, nakalimutan kong i-unli.” Sabi nito nang malamang naubusan na pala ng load sa sarap ng kanilang pagte-text. Gustuhin pa man ni Rose na makipag-text kay Sean Paul, dahil nahumaling na ito, kaso hindi na nagpa-load pa, bagkus ay nag-smart alert na lamang siya. Laking tuwa ni Rose nang bigyan siya ng load ni Sean Paul na nagkakahalaga ng isang daan at non-stop na ang kanilang text, siyempre nai-registered na niya.

[Kinabukasan.]

“Hoy Rose, gumising ka na diyan? Sino ba ang katiktikan mo kagabi at gabing-gabi ka natulog?” Tanong nito habang ginigising si Rose subalit sa labis na pagkaantok, hindi agad ito babangon.

“Hoy, tanghali na! Bumangon ka na diyan!”

“Inaantok pa ko, mamaya na lang.”

“Aba’y anong oras na? Bumangon ka na diyan dahil male-late ka na, Alas-siete na!” Ipapakita ng kanyang nanay ang Hand clock bilang patunay na Alas-siete na.

“Naku si Nanay, alam ko na yan, huwag mo nga kong nilalansing!”

“Nilalasing? Hindi kita nilalasing, ikaw ang lumalasing sa sarili mo sa kaka-text.”

“Bingi, sabi ko, nilalansing, hindi nilalasing! Pinihit mo lang yang orasan kaya mukhang Alas-siete na, kahit ang totoo, Alas-sais pa lang!”

“Hoy Rose, anung pinihit, Alas-siete na talaga!” Titingnan ni Rose ang phone nito para malaman kung nagsasabi ng totoo ang nanay niya. Pagkatingin nito.

“Ay Alas-siete na nga!” At dali-dali nang babangon.

“Ano, napapala ng seguristang batugan!” Sabi ng kanyang nanay. 

“Pagkarating ni Rose sa eskwelahan at kita sa mga kaibigan nito.”

“May kasalanan kayo sa akin ah! Pambungad na wika nito pagkaharap sa kanila.”

“Hala siya, anong kasalanan namin sa yo?” Tanong ni Kelly.

“Sa inyo ko lang ibinigay ang Number ko, hindi ba. May nag-text kasi sa akin kagabi, di ko kilala at Sean Paul ang pakilala niya sa akin. So tell me kung sino sa inyo ang nagbigay ng number ko sa kanya.” Walang magsasalita ni isa sa kanila.

“Walang aamin sa inyo?! Sige at ganyanan ah. Pero sarap niyang katiktikan kagabi, napuyat nga ko dahil sa kanya eh. Kaya heto at late na ko! Malaman ko lang kung sinong pangahas ang nagbigay sa akin ng Number!”

“Anong gagawin mo?!” Sabay na tanong nina Kelly, Jenica at Glenna.

“Kanya na si Fredo.”

“Ngekk, huwag na!” Malakas na tutol ng tatlo.

Nang makakalahating-taon na si Rose at Don Alfredo bilang magkasintahan, ora-orada nang nag-propose sa kanya.

“Beyb, ano to, bakit mo ko dinala sa ganitong lugar?” Tanong ni Rose na sabik na sabik.

“Gusto mong malaman kung bakit kita dinala dito.” Wika nito at biglang luluhod sa harapan ni Rose.

“Itigil mo nga iyan, hindi ako santo para luhuran mo. Tumayo ka diyan!” At ilalabas ni Don Alfredo ang sing-sing, tanda na nakikipag-engage ito kay Rose.

“Rose, matagal ko na itong dapat gawin sayo, naiininip na ko at ayaw ko nang patagalin pa, kaya will you marry me?” Sabi ng matanda na siyang labis na ikakagulat ni Rose. Hindi nito magagawang umimik dahil nag-aalangan sa kung anong isasagot.

“Oh my gosh, nag-propose na siya sa akin, paano pa kaya ako makakawala sa matandang ito. Hindi, hindi ako makakapayag na makasal sa kanya!” Sabi nito sa kanyang loob na tutol na tutol sa napipinto nilang pag-iisang dibdib dahil di nito ibig na makasama ang taong hindi naman niya mahal.

Sobrang nahihirapan na si Rose ang mga kaganapan at mga kakaharapin pa niya kapag nakasal kay Don Alfredo kaya tahasan nitong hindi tinanggap ang singsing.

“Fredo, Im sorry kung sasabihin ko sayo ito. Itigil na natin ito, tama na! Anim na buwan na tayong magkarelasyon at sinubukan ko na ring mahalin ka, pero wala talaga akong maramdaman sayo. Isa pa, tutol na tutol ang mga anak mo sa akin dahil napakabata ko para sayo at pinagtitinginan na rin tayo ng mga tao. Kaya please, maghiwalay na tayo. Hindi tayo para sa isat isa. Ayoko na!”

“Ano bang dapat kong gawin para mahalin mo rin ako?!”

“Wala kang dapat gawin. At saka ang tanda-tanda mo na, hindi ko lang maintindihan kung bakit patay na patay ka sa kin! Samantalang ang magkalayo tayo ng edad sa isat isa?!”  

“Eh kasi, maganda ka, mabait at matalino. Mga katangiang nagkumbinsi sa akin para magustuhan kita.”

“Kung talagang mahal mo ako, hahayaan mo na ako at pakakawalan! Hindi yung pinipilit mo ko sa bagay na ayaw ko! Salamat din sa mga naitulong mo sa pamilya ko at sa pagpapaaral sa akin, hindi mo makakalimutan ang pagtanaw ng utang na loob sayo pero hindi ko matatanggap ang proposal mo. Patawarin mo ko!” Sabi nito na mangiyak-ngiyak na sabay tatakbo papalayo mula kay Don Alfredo.

“Rose!” Malakas na tawag nito sa kanya subalit hindi na ito babalikan.

[Pagkauwi ni Rose.]

“Oh anak, bakit mangiyak-ngiyak kang umuwi?” Takang-takang tanong ng nanay nito.

“Nay, ngayong gabi, mag-impake na tayo! Aalis na tayo sa bahay na ito!” Mangiyak-ngiyak na wika nito.

“Hah, bakit anak?!”

“Naghiwalay na kami ni Fredo, kaya sige na, mag-impake na tayo!”

“Bakit naman anak nakipaghiwalay ka sa kanya, paano na tayo nito, sino na ang tutulong sa atin?! Alalahanin mo anak, tatlo pa kayong nag-aaral at sa kanya lang tayo umaasa ng panggastos para diyan! Bukod pa dun ay nakakaluwag-luwag pa tayo. Mag-isip ka nga Rose!”

“Oo at nakakaluwag-luwag ang pamilyang ito dahil sa natatanggap nating sustento mula kay Fredo, pero paano naman ako nay?! Magsasakripisyo ako at magtitiis na makasama siya samantalang hindi ko siya mahal, alang-alang lang sa ginhawang makakamtan natin!  Pagod na pagod na kong magtiis nay, tama na! Hindi ko na kaya! Aanhin pa ang kaginhawaan kung magiging miserable naman ang buhay ko sa pag-ibig, kaya maiging hiwalayan ko na siya! Isa pa, ayaw ko na rin siyang paasahin na darating ang panahon, mamahalin ko rin siya!”  

“Kung ganon Rose, hindi babalik tayo sa dati nating buhay. Ayaw ko nang bumalik dun anak! Paano ang pag-aaral mo, sino na ang magpapaaral sayo?!”

“Nay naman, kung gusto, may paraan pero kung ayaw, maraming dahilan. Ano aasa lang ba tayo parati sa yaman ni Fredo! Hindi na nay, tapos na! Kaya natin mabuhay nang wala ng kanyang tulong at hindi ako natatakot kung maghirap tayong muli! Hindi baleng mamuhay tayo ng mahirap at naghihikahos, basta sama-sama at masaya. Hindi yung nabubuhay ako na nahihirapan ang kalooban! Isipin niyo, kung kayo ang nasa posisyon ko nay, magiging masaya din ba kayo! Kaya please lang, intindihin niyo ko!”

Batid na ng mga magulang ni Rose na nahihirapan na ang kalagayan nito sa relasyon kay Don Alfredo kaya hindi na sila tumutol pa na makipaghiwalay ito at kaagad na pumayag sa naging pasya ng anak na bumalik sa dating tinitirhan. Kinabukasan ay pumunta si Don Alfredo sa bahay nina Rose subalit wala ang mga ito nang kanyang datnan.

“Ay wala na sila dito, ang duga naman. Saan naman kaya sila lumipat? Tanong nito hanggang sa mapag-isip-isip niya na bumalik na sila sa dating tirahan at pinuntahan.” Pagkatungtong nito sa kinaroroonan nina Rose.

“Anong ginagawa mo dito?! Di ba nag-break na tayo kagabi?!” Magalit-galit na wika ni Rose nang makaharap niya si Don Alfredo.

“Anong nag-break? Ikaw lang ang nakipag-break sa akin, hindi ako! Kaya halika ka muna sa akin at pag-usapan natin ito. Alam ko na kaya mo lang ito nagawa sa akin, kasi may problema ka, tell me kung ano yun!” 

“Wala na tayong dapat pang pag-usapan, kaya umalis ka na, utang na loob! Pwede ba Fredo, pabayaan mo na ko, tutal tapos na tayo!” Habang may komprontasyon ang dalawa ay bigla naman darating ang nanay ni Rose.

“Hi Sir, kamusta? Nag-uusap pala kayo ng anak ko. I hope na magkakaayos din kayo.” Sabi ng kanyang nanay na nakuha pang mangusta kay Don Alfredo sa kabila na umiinit na ang kanilang komprontasyon.

“Sana nga misis, magdilang anghel ka.” Sagot naman ni Don Alfredo.

“Anong magdilang-anghel?! Mumuti muna yang lahat ng buhok mo bago mangyaring magkakabalikan pa tayo. Tantanan mo na ako and please, go away!” At aalis na ang matanda.

[Kinabukasan at nang umaga ding iyon.]

“Ano nanaman bang ginagawa mo dito?!” Pagalit na wika ni Rose nang magpunta muli si Don Alfredo sa kanilang bahay.

“Sitenta anyos ka na at lolo na pero nakuha mo pang magpakulay ng buhok, at puti pa ang nais, ano ba yan! Mukha tuloy balahibo ng tupa ang buhok mo!”

“Ngayong maputi na lahat ng buhok ko gaya ng sinabi mo kahapon, siguro naman pwede na maging tayo muli.”

“Nek! Nek! Mo! Talagang niliteral mo ang sinabi ko kahapon. Ang ibig sabihin nun, suntok sa buwan na maging tayo muli! Kaya pwede ba, tantanan mo na ko, Im begging you at huwag ka ng umasang magkakabalikan pa tayo, dahil suntok na sa buwan.” Hindi na magsasalita pa ang matanda at aalis na ito.

[Kinagabihan]

“Oh, nandito ka nanaman Fredo. Kahit dis-oras na ng gabi, pinupuntahan mo pa rin ako.” At biglang nitong iuturo ang buwan.

“Nakikita mo ang buwan sa kalangitan?” Sabi nito habang nakatutok ang daliri nito sa buwan.

“Oo naman, anong akala mo sa akin, bulag! At saka anong kinalaman ng buwan sa pagpunta mo dito?!”

“Kapag sinuntok ko ba ang buwan na ito, makikipagbalikan ka na sa akin?”

“Eh kung masusuntok mo ang buwan.”

“Sige ba, kung iyon lang ang paraan para makipagbalikan ka sa akin.”Susubukan nitong suntukin ang buwan kahit hindi naman nito masusuntok dahil matayog at napakaimposible. Habang ginagawa ni Don Alfredo ang pagsuntok sa buwan, matatawa na lamang si Rose dahil nagmumukha nang sira.

“Hahahaha! Tama na yan, Fredo, nagmumukha ka ng katawa-tawa sa ginagawa mo. Hindi mo naman nasusuntok ang buwan, dahil hindi yan magpapasuntok sayo. Nagsasayang ka lang ng panahon.”

“Eh bakit namumula na ang buwan, ibig sabihin namamaga na sa kakasuntok ko?”

“Timang ka, kaya namumula ang buwan, malamang Eclipse ngayon!”

“Ano bang dapat kong gawin para bumalik ka na sa akin? Hindi ko kayang mabuhay kapag wala ka.”

“Kaya mo yan, masamang damo ka eh! Siguro, maaari tayong magkabalikan, kapag tatlong araw na.”

Makalipas ang tatlong araw at dahil desidido si Don Alfredo na makipagbalikan sa kanya si Rose, kahit nawawalan na ito ng pag-asa, muli niya itong pinuntahan sa bahay.

“Oh, Fredo, nandito ka nanaman!”

“Rose, binilang ko ang araw, tatlong araw na ngayon. Siguro naman, makikipagbalikan ka na sa akin?”

“Nakikita mo ang araw?” Tanong nito kay Don Alfredo habang nakatutok ang kanyang daliri sa kakasikat pa lamang na araw.

“Oo naman, kahit Malabo na paningin ko, nakikita kong araw pa rin iyan!”

“Ilan yan?”

“Isa!”

“Oh see, isa lang yan hindi tatlo, kaya huwag ka nang umasang magkakabalikan pa tayo!”

“Sabi mo kapag ikatlong araw, ikatlong araw na ngayon!”

“Sabi ko kapag tatlo na ang araw, hindi ko sinabing ikatlong araw. Hina mo!”

“Aba’y linawin mo kasi, paminsan-minsan. Ano pa bang dapat kong gawin para bumalik ka na sa akin?”

“Wala, kaya umalis ka na! kailanman ay hindi na ko makikipagbalikan sayo. Maghanap ka na lang ng ibang mamahalin, huwag ako!” At aalis na ang matanda.

Magmula noon ay hindi na binalikan pa ni Don Alfredo si Rose pagkat tanggap na nito sa kanyang sarili na hindi sila maaari para sa isat isa at natauhan na rin at pinutol na ang pakikipag-ugnayan sa kanila. Parang nakawala sa selda ang pakiramdam ni Rose nang hindi na siya binalikan at ginugulo ng matanda pagkat malaya na itong ituon ang pag-ibig kay Jose.

Chapter IX
Secret Admirer

Simula nang makipaghiwalay si Rose kay Don Alfredo, bumalik sa dati ang kanilang pamumuhay at dahil itinigil na ni Don Alfredo ang pagsustento sa kanilang pangangailangan nang putulin na nito ang ugnayan sa kanila at hindi pa nakakahanap ng trabaho ang kanyang tatay, pinagsabay na ni Rose ang pag-aaral at pagtatatrabaho, nang may maipangtustos lamang ito.

Habang abala sa pagiging serbidora si Rose sa isang karinderyang pinapasukan nito, magugulat ito nang biglang may magpaabot sa kanya ng bulaklak.

“Rose! May nagpaabot ng flower sayo. Medyo may kakaiba lamang sa bulaklak na hawak ko.” Sabi ng babae na pinakisuyuan ng nag-abot ng bulaklak kay Rose.

“Sino naman ang nagbigay nito?” Tanong nito nang maabot ang bulaklak at biglang babalibagin.

“Oh, bakit mo binalibag?!”

“Walang hiya! Anthurium ang binigay sa akin! Anong akala niya sa akin, patay?!”

“Ah ganyan pala ang Anthurium, teka bakit mo naman binalibag sa halip na itago, buti nga at may nagbigay sayo niyan eh.”

“Gaga, nagpapatawa ka ba! Ginagamit ang bulaklak na ito, sa patay, eh buhay pa ko, hello! At saka parang ngayon ka lang nakakita ng ganitong bulaklak. Bakit, ano bang ginagamit niyong bulaklak kapag may burol sa inyo?”

“Taga probinsya po kasi ako at hindi uso sa amin ang gumamit ng bulaklak kapag may patay kasi, walang gaanong bulaklak sa amin.”

“Eh anong ginagamit niyo?”

“Paper flower!”

“Ngekk!”

Hinala ni Rose na si Don Alfredo ang nagpadala ng bulaklak sa kanya na Anthurium kaya tinawagan niya ito.

“Bakit hindi ka sumasagot, puro kiriring lang.” Nagpupuyos na wika nito habang kinokontak, hanggang sa may sumagot.

“Ayun, may sumasagot na, pero hindi ito si Fredo, boses babae eh.”

“Sorry, you have insufficient balance on your account to make this call, please reload immediately or register on the promo.”Sabi ng babae sa automatic Voice call.

“Pambihira, naubusan na pala ako ng load. Ang lakas kumain ng sim na to.” Magpapa-load si Rose at nang makapagpa-load ay muli niyang tatawagan si Don Alfredo.

“The number you have dialed is unattended. Please try the call later.” Sabi ng automatic Voice call nang tawagan muli ni Rose.

“Hay naku, sagot nang sagot ang babaeng ito, di naman siya ang tinatawagan. Bakit kaya hindi ko ma-contact si Fredo?” Tanong nito sa sarili hanggang sa maisipan niyang tawagan na lang ito sa Chat.

“Ay bakit pati sa Chat, hindi ko rin siya matawagan.” Hanggang sa may madiskubre naka-block na pala ito.

“Walang hiya, blinak na pala niya ko.” Nanghihinayang na wika nito.

“Ayos lang naman, hindi siya kawalan!”

Kinagabihan at pagkagaling ni Rose sa trabaho ay magte-text muli sa kanya si Sean Paul.

“Hi Rose, good-eve!”

“Good-eve din sayo Paul, anong pinagkakabalahan mo ngayon?”

“Tinatanong pa ba yan, siyempre nakikipag-text sayo.” Hanggang sa mapasarap muli ang usapan nila sa Text at malusyang na si Rose sa pagpupuyat.

Makaraan ang limang araw at pagkapasok na pagkapasok ni Rose ng Classroom, magugulat ito kung bakit may nakapatong na isang bouquet na bulaklak sa kanyang Desk. Lalapitan niya ito at babasahin ang letter na naka-attach sa tangkay ng bulaklak.

“Para sa’yo talaga Rose ang bulaklak na ito. Sorry kung Anthurium ang naibigay ko sayo nung isang araw, kasi wala pa kong pera nun pambili ng bulaklak at nakuha ko lang yun nung ililibing na ang patay sa amin. Totoong bulaklak na iyan at sana magustuhan mo. Nagmamahal, secret admirer.” Matapos basahin ang nakasulat na message ay biglang mangangasim ang mukha ni Rose sa kilig kahit hindi naman nito alam kung sino talaga ang nagbibigay sa kanya ng bulaklak at yayakapin ng higpit.

“Ang sweet naman niya sa akin. Sino naman kaya ang nagbigay ng flower na ito?”

Nang kanilang PE time ay bubuksan ni Rose ang sarili nitong lacker para isuot ang kanyang Rubber shoes at pagkabukas, magugulat ito kung bakit may nakalagay na chocolate bar at galing muli sa kanyang secret admirer.

“Iba na yan Rose, dati bulaklak, ngayon tsokolate naman. Sino kayang lalaki ang nabihag mo at ginagawa niya iyan sayo?” Pangiting sabi sa kanya ni Glenna na kinikilig.

“Haba talaga ng hairdo mo girl, may secret admirer ka! Ay nakakainggit naman siya.” Sabi naman ni Kelly.

“Hindi ko nga alam kung dapat ba kong kiligin o kilabutan, lalo na’t hindi ko alam kung sino ang secret admirer ko.” Habang pinag-uusapan nila ang tungkol sa Secret admirer ni Rose ay biglang magte-text ang kanyang textmate na si Sean Paul.

“Ano Rose, nagustuhan mo ba ang tsokolate at bulaklak na ibigay ko sayo? Sana nasiyahan ka.” Pagkabasa ni Rose sa message ni Sean Paul.

“Alam ko na girls kung sino ang nagbigay sa akin ng Flowers and Chocolate.” Natutuwang sabi nito.

“Eh sino naman siya Rose?” Tanong ng tatlo niyang kaibigan.

“Eh sino pa, hindi si Paul. Pambihira, siya lang pala ang nagbibigay sa akin.”

“Uy nangangamatis nanaman ang mukha, kasi kinikilig ang lola mo. Ngayong alam mo na ang ka-textmate mo na si Paul ang nagbibigay sayo niyan? Ano ng balak mo sa kanya?”

“Hindi hahayaan ko na lang siya hanggang sa magsawat mapagod siya. Isa pa, paano ko siya iibigin, hindi ko naman siya kilala at si Jose lang ang nilalaman ng pusot isipan ko, itaga niyo yan sa hypothalamus niyo!”

“Paano kapag nakipag-eyeball na sayo si Paul, what will you do? Letter A, papalitan mo na si Jose sa puso mo, B, makikipagtanan ka na sa kanya or C, makikipagkaibigan ka lang sa kanya?” Tanong ni Glenna na tila pang-game show.

“Letter C!” Malakas na sagot ni Rose.

“Is that your final answer?”

“Yes, that’s my Final Answer and would never change! But ang ipinagtataka ko lang, paano naman nalaman ni Paul ang classroom ko para ilagay niya ang bulaklak sa desk ko, tapos, naka-lock naman ang lacker ko, paano niya naipasok ang chocolate?” Nagtatakang tanong ni Rose sa kanila.

“I guess, may kakuntsaba si Paul na nasa pali-paligid mo lang, para lahat ng plano niya sayo, maisakatuparan niya. Magugulat ka na lang mamaya, habang naglalakad ka palabras ng Campus, bigla ka na lang kakantahan ng mga taong bawat madaanan o makasalubong mo, parang pelikula sa It takes a man and a woman, tapos si Paul pala ang may pakana. Hindi lang yan, may pa-fireworks display pa tapos haharap siya sayo at sasabihin, Rose kelan magiging tayo?” Mahabang sabi ni Jenica na nag-iilusyon.

“Kahit ano pang sabihin niyo patungkol kay Paul, still in my deep inside, si Jose lang! Malaman-laman ko lang kung sino ang tumutulong kay Paul para pagkatuwaan ako, pagbabalikliin ko ang mga daliri nila at gagawing adiddas!”

 Pagkauwi ni Rose galing school ay saka lamang siya magkakaroon ng oras para i-text si Sean Paul at alamin kung bakit niya ito ginagawa.

“Hello Paul!” Sabi nito sa text.

“Rose, bakit ngayon ka lang nag-text sa akin at saka hindi ka nag-reply sa akin kanina?”

“Obvious ba, nawala kasi sa isip ko ang magpa-load. Bakit mo ba ko binigyan ng bulaklak at chocolate kanina sa school? Ano baa ng pakay mo sa akin, nanliligaw ka ba?” Hindi makakapaniwala si Rose sa magiging tugon ni Sean Paul.

“Gusto mo malaman kung bakit ginagawa koi to sayo? Oo, tama ka, nanliligaw ako sayo at gusto kita.”

Paano ka nagkagusto sa akin, samantalang kamakailan lang tayo nagkakilala and besides, I’ve already Fiancé!” Sabi nito kay Paul na nagsisinungaling.

“Kaya mo ba iyan nasasabi, kasi ayaw mo sa akin. Don’t tell a lie, I know you have already break-up with your boyfriend that has many years older than you!”

“Paano mo naman nalamang nakipaghiwalay na ko sa kanya, then about his information? Tell me how?”

“May Amnesia ka ba? Sinabi mo kaya sa akin sa text nung time na naghiwalay kayo.”

“Ah sinabi ko pala, sorry pati iyon nawala na isip ko, isang buwan na rin ang nakakaraan eh.”

“Sayang lang, ang ganda mo pa naman, pero nag-uulyanin na. Whats the essence of being beauty?”

“Hindi ba pwedeng naka-move-on lang ho ako sa kanya! At saka paano kita magugustuhan di naman kita kilala, ni hitsura mo nga, hindi ko alam.”

“Gusto mong makita kung anong hitsura ko?”

“Sige ba, dali.” Nasasabik na wika nito.

“Makikita mo sa takdang panahon. Sa ngayon gusto kong ipabatid sayo na I love you!” Kikiligin si Rose sa matamis na sinabi ni Sean Paul.

“Talaga, mahal mo ko? Kaso, may iba ng nagmamay-ari ng puso ko, sorry ka at may nauna na sayo.”

“Sino ba yan?”

“Hindi mo na dapat pang malaman kung sino siya. Bakit ko sasabihin sayo, hindi naman kita ganong kilala.”

“Asus Rose, alam kong may gusto ka din sa akin, kaya huwag ka ng pakipot pa, sabihin mo na.”

“Kapal ng mukha mo! Damn you, hindi kita gusto!” Sa sobrang inis ni Rose sa ka-text, maisisiwalat na nito ang tungkol sa pag-ibig kay Jose.

“Si Jose ang gusto ko, hindi ikaw! Kaya pwede ba please, kung may kaunti ka pang hiya sa katawan, tantanan mo na ko! Simula din sa gabing ito, huwag mo na akong ite-text!”

“Sorry na sa sinabi ko, di ko sinasadya, ikaw naman nagalit agad.” Sabi nito subalit hindi na siya nireplayan pa.

Kinabukasan at nang hapong nagtungo si Rose sa kanyang lacker para may kuhaing gamit, matutuklasan ng kanyang paningin na may nakadikit na papel sa may bukasan nito at naglalaman ng mensahe.

Gusto kong humingi ng Sorry sayo kung hindi ka natuwa sa text ko kagabi. Sana, manatili pa rin ang ating pagkakaibigan, kahit hindi mo pa ko nakikita, personally - From Sean Paul.” Sabi sa sulat ang matapos basahin ni Rose ang mensahe, magugulat na lamang ito nang bigla siyang padalhan ng load ni Sean Paul.

“Ganon na ba siya ka-obessess sa akin at nagagawa na niya kong pagkagastusan? Ang tiyaga naman niya.” Sabi nito ng makatanggap ng load at habang naglalakad ito paalis, sa hindi inaasahan ay makikita niya si Jose at papalabas na rin ito.

“Jose!” Malakas na tawag ni Rose nang masilayan si Jose at mapapalingon ito na para bang gulat na gulat. 

“Uy Rose! Kamusta?” Sabi naman nito na parang nababalisa.

“Bakit parang nagulat ka nang makita mo ako?”

“Ako? Nagulat ako kasi iba ang ganda mo ngayong araw.” Dahilan nito sa kanya na siyang ikakataba ng husto ng puso ni Rose.

“Ay, maganda raw ako.” Pangiting sabi nito sa loob-loob at hindi mapigilang manamis ang mukha matapos purihin ng kanyang iniibig.

“Thank you, thank you sa pambobola. Ikaw naman, lalo kang pumupogi. Sino palang sinadya mo dito?”

“Ah yung pamangkin kong si Belen, Actually paalis na ko.”

“Talaga paalis ka na Jose? Pwede mo ba akong hintayin muna kahit saglit lang kasi uwian na rin namin maya-maya at wala akong kasabay.” Pakiusap nito na namumula ang mukha sa kilig at sing-tulin na ng kabayo ang pintig ng puso.

“Gaano ba yan katagal?”

“Mga isang oras, sige na please?”

“Isang oras lang pala, sige no problem!”

“Yehey, salamat sa pagpayag! Sabi ko na ba at hindi mo ko matitiis!” Pasigaw na wika nito na tuwang-tuwa sa galak.

[Makalipas ang isang oras.]

“Oh my God, nandito pa rin siya. Talagang hinintay niya ko.” Sabi nito na tuwang-tuwa nang makitang nandoon pa rin si Jose at magkasabay na silang umuwi.

“Ano, malapit ka na pala, sige bye-bye!” Sabi nito nang malapit nang bumaba si Jose ng Jeep.

“Sige, samahan na kita hanggang bahay mo.” Presinta ni Jose kay Rose na labis na ikakatuwa nito.

“Talaga seryoso? Ihahatid mo talaga ako?” Tuwang-tuwang tanong nito na parang langit ang pakiramdam.

“Oo naman, babae ka pa naman. Mahirap na, baka may manamantala pa sayo, lalo na’t mag-isa ka lang. Bilang kaibigan mo, tungkulin kong pangalagaan at protektahan ka.”

“Nasasabi niya yan sa akin? OMG, I can’t believe that!” Sabi nito sa loob-loob na hindi makapaniwala at hinatid nga si Rose ni Jose sa kanilang tahanan.

Chapter X
Tapatan na

[Pagkatungtong nina Rose at Jose at kanilang bahay]

“Sino yang kasama mo anak, bago mo? In fairness, kasing-edad mo lang at may hitsura, bagay na bagay kayong dalawa.” Pabulong na sabi ng nanay nito pagkakita kay Jose.

“Nay, tumigil ka nga diyan, magkaibigan lang kami. Siya nga pala si Jose, my BF.” Pakilala nito sa kanya.

“Ay, Boyfriend nga, ayus yan at lumandi ka nanaman pala!”

“Timang! Best Friend.”

“Hello po Tita.” Pangiting bati nito sa nanay ni Rose.

“Hello din sayo iho and nice to meet you. Pagpasensiyahan mo na kung hindi malinis at magulo ang bahay namin, tinamad kasi akong maglinis eh.”

“Ayos lang po Tita, sanay naman po ako.”

“Sanay naman pala siya, huwag nang maglinis. Kumain ka na ba? Ipaghahanda kita.” Tanong ni Rose sa kanya na malapot-lapot ang tinginan.

Makaraan ang halos dalawang oras na pananatili ni Jose sa bahay nang magpaalam na ito sa kanila.

“Sige po Tita at Tito, pati sayo sa napakaganda kong friend, alis na ko.”

“Paalam sayo Jose at salamat. Mag-ingat ka sa mga haliparot na babaeng nagkalat sa tabi-tabi ha, baka kung kanino ka pa mapunta, gwapo ka pa naman, sarap gawing papa!” Pahabol na wika nito habang umaalis na si Jose subalit hindi nito maririnig dahil nakalayo na.

Hindi rin magtatagal at huwag na nating patagalin pa ay matutuklasan na rin ni Rose ang patungkol kay Jose. Kaarawan nun ni Rose at pagkapsok nito ng school ay ikagugulat niya ang kanyang makikita.

“Teka, bakit kasama nila ang lalaking iyon?” Tanong na kanyang ipinagtataka kung bakit kasama ng kanyang mga kaibigan si Jose. Nakita ni Rose na may kahina-hinala sa kanilang ikinikilos kaya hindi ito nagpakita at nagtago.

“Birthday ngayon ng kaibigan niyong si Rose, paano ko siya mapapaligaya?” Tanong ni Jose sa kanila at habang may pinaplano sila ay may matutuklasan si Rose na tiyak na ikakagulat nito.

“Alam ko na, mamaya at kapag umuwi na si Rose, salubungin natin siya. Kami na ang bahalang gumastos sa pambili ng Cake. Tapos ikaw Jose, tutal kabisado mo naman ang password ng kandado ni Rose sa Lacker dahil maarte ang lola mo, maglagay ka ng love letter, gandahan mo na tipong kikiligin siya, tutal may patay na patay ka naman sa kanya. Siguraduhin mong walang makakakita o magsuot ka ng pang-disguise para kung may makakita, hindi ka madaling makilala gaya ng ginawa mo nang ilagay mo ang tsokolate sa lacker niya. Ayiee, I swear gagawin niya talaga yan!” Bilin ni Kelly kay Jose na kaagad naman ikasasang-ayon ng kanyang isip.

“Teka muna Jose, ngayong birthday ni Rose, baka panahon na rin para ilahad mo na sa kanya na ikaw si Sean Paul na ka-textmate nito at nagpadala ng bulaklak at tsokolate sa kanya. At panahon na rin para ipagtapat moa ng nararamdaman sa kanya, tutal may gusto rin sayo yun. Paniguradong makakatanggap ka ng matamis na oo.” Sabi naman ni Jenica na inuudyok si Jose na itigil na ang pagpapanggap.

“Ah siya pala si Sean Paul na ka-textmate ko, kaya pala may iba sa kinikilos niya nitong mga nakalipas na panahon at madalas ay parang balisa.” Sambit ni Rose na may pagkagulat habang tinitiktikan nito ang pag-uusap nina Jose.

“Naku Jose, tama na, itigil mo na ang pagpapanggap kay Rose, hindi magtatagal, mabubuko ka na rin, sige ka, baka magalit sayo si Rose ng husto kapag nabuko ka niya. Pati sa amin, baka magalit din, kasi walang kaalam-alam si Rose na kasabwat mo kami.”

“Hindi yan, hanggat nag-iingat tayo, I swear, hindi niya tayo mabubukot tuloy ang pagpapanggap bilang si Sean Paul. Ipapaalam ko naman kay Rose ang tungkol diyan, kaso ayaw ko siyang biglain at paunti-unti lang.”

“Bahala ka, basta yung pinag-usapan natin. Tuloy na tuloy at huwag sanang mauudlot.” At iiwan na nina Kelly at Jenica ang nag-uumapaw na kakyutan na si Jose matapos nilang magpulong.

Labis na hindi makapaniwala si Rose at animoy na magandang panaginip sapagkat ang lalaking kanyang tinatangi-tangi, may pagtatangi rin pala sa kanya at matagal nang lingid sa kaalaman nito na pinopormahan na siya ni Jose.

“Pambihira ka Jose, bakit mo pa ito ginawa sa akin, naglihim ka pa?! Kung may gusto ka rin sa akin, dapat nagtapat ka nang ora-orada. Tapos nagawa mo pang idamay ang mga kaibigan ko sa kalokohan mo at kayo naman Jenica, kaibigan ko kayo, bakit naglihim din kayo sa akin at nakipagsabwatan pa kay Jose! Matagal na niya rin pala alam na iniibig ko siya! Walang hiya naman, kaya pala nakakapagtaka ang bawat pangyayari, kasi tinutulungan niyo siya. Hay naku, hindi ko alam kung matutuwa ba ko o maiinis. Gusto pa naman kita at patay na patay, kaso mapaglihim ka pala, sa ginagawa mo sa akin, nagdadalawang isip na ako kung dapat pa ba kitang pagkatiwalaan?” Sabi ni Rose sa loob-loob na gulong-gulo ang loob.

May nalaman man si Rose tungkol sa pakikipagsabwatan di umano ng mga kaibigan nito kay Jose, mas pinili niyang manahimik at nakitungo pa rin ng maayos sa kanila, naiinis man ito. Habang papauwi si Rose nang isagawa nina Jose ang balak sa kanya.

“Happy Birthday Rose!” Masigabong bati nila pagkasalubong sa kanya at sisindihan ang kandilang nakatarak sa Cake na kanilang tangan-tangan at ipapahipan kay Rose. Nang mahipan ay biglang haharap sa kanya si Jose na pormadong-pormado ang kasuotan at nakasalamin. Mapapanganga nang husto si Rose nang makita si Jose dahil shock na shock ito sa kakisigan niya.

“Happy birthday sayo Rose.” Matamis na bati ni Jose sa kanya.

“Thank you sayo. Kaso!” Bigla niya itong sasampalin sa kabila na nag-uumapaw sa kakyutan ang mukha ni Jose.

“Nakakagitla ka naman Rose, bakit mo naman sinampal ang prince charming mo? Ay nadulas ako sorry, daldal ko talaga!” Tanong ni Glenna na bakas sa mukha ang pagkagulat sa nagawang pagsampal ni Rose kay Jose.

“Eh kasi, sinungaling at manloloko!”

“Ako sinungaling at manloloko, tell me why?!”

“Huwag na huwag kang magkakaila kung hindi gagatsingin ko ang dila mo at patutuluan ng kandila! Alam ko na ang tungkol sayo Jose, na ikaw at si Sean Paul ay iisa. Gagi ka, nagawa mo pang magpanggap sa akin, pinagkatuwaan mo pa ko! Paano mo ito nagawa sa akin?!” Madramang sambit ng lola mo at hindi na magmamaang-maangan pa si Jose at aaminin na.

“Sorry Rose kung nagawa ko ito sayo, ngayong alam mo na ang tungkol sa akin. Panahon na para malaman mo na tama ang iniisip mo dahil may tama ka sa akin, ako nga si Paul at ako ang nagpapadala sayo ng bulaklak at tsokolate!”

“At saka Rose, patawarin mo rin kami kung nagawa naming makipagsabwatan kay Jose at tinulungan siya na mag-the moves sayo. Nung una, tutol na tutol kami sa binabalak niya dahil alam namin magagalit ka at hindi iyon Gawain ng magkakaibigan, kaso, di ba mahal mo rin siya kaya naisip namin na magandang pagkakataon na rin iyon para magkatuluyan kayong dalawa. Kaya inuulit ko, patawarin mo kami.” Pagsusumamong paghingi ng paumanhin ni Jenica.

“Ayun naman pala, alam niyo nang may gusto sa akin si Jose. Bakit pinapahaba niyo pa, bakit di niyo na lang sinabi ng diretso sa akin nang hindi na umabot sa ganito?!” Nag-aapoy na wika ni Rose sa kanila.

“Nagtapat  siya ng nararamdaman sayo sa amin nung panahong kayo pa ni Fredo. Iniisip lang niya ang relasyon mo sa boyfriend mo at ayaw niyang mag-suffer ka dahil sa kanya, kaya hindi mo rin siya masisisi kung bakit kinailangan niyang maglihim!” Paliwanang ni Glenna na tensyonableng tensyonable.

“Tama ang sinabi nila sayo, kaya sana Rose, maintindihan mo ko. Mahal na mahal kita kaya ginawa ko sayo yun at ayaw kitang mahirapan. Pangako, hindi ko na uulitin ito.” Hindi matiis ni Rose si Jose dahil sa nag-uumapaw nitong pag-ibig sa kanya kaya hindi maglalaon ay matatanggap din ni Rose ang paliwanang ni Jose at dagliang mapapatawad sa ginawa nito.

“Talaga mahal mo ko?! Oh my gosh, sarap naman pakinggan, pakiulit nga!” Tanong nito na kilig na kilig at hindi makapaniwala sa narinig.

“Hindi ko lang uulitin, ipagsisigawan ko pa, MAHAL KO SI ROSE!” Halos mawarak na ang lalamunan habang ipinagsisigawan sa buong kapaligiran ang pag-ibig nito kay Rose.

“Mahal din kita JOSE! I think, this is my happiest birthday that I never had since I was borned. You couldn’t know how you made my birthday so blessed and that’s the reason I forgiving you!

“Kung pinapatawad mo na ako, tayo na?” Alok nito kay Rose na makipagrelasyon na sa kanya.

“Oh my gosh, is that true, siya pa ang nag-alok sa akin, kung panaginip lang ito, ayaw ko nang magising pa!” Masayang sabi nito sa loob-loob at sa halip na sumagot ng tuwid ay makukuha pang magbibiro.

“Hello, nakupo ba tayo? Bakit tayo tatayo?”

“Korni mo, I mean, are you willing to build relationship with me?” Mabilis pa sa Alas-kwatro ang pagpayag ni Rose.

“Ahh! Oo yes! Yes! Tayo na and I love you so much JOSE!”

“Ayieeh! Kilig naman kami sa inyo Rose.” Sabi naman ng mga kaibigan nito na mangasim-ngasim na ang mukha

Kapwa mahal nina Rose at Jose ang isa’t isa kaya hindi na nila pinatagal pa ang pagbuo ng relasyon sapagkat kapwa mga atat at kating-kati nang magsagadan. Makaraan ang ilang araw ay ipinakilala na ni Rose si Jose sa magulang nito bilang kasintahan.

“Hello my dear and future manugang, I’m glad that you are here again.” Natutuwang sambit ng kanyang nanay pagkakita kay Jose na kasama ni Rose. Hahawakan ni Rose ang makinis na palad ni Jose.

“Kilala mo na ba nay kung sino ang boyfriend ko?” Tanong ni Rose na sabik na sabik na ibunyag.

“Hindi, hindi ka naman nagkukwento sa kin. Sa landi mong iyan, naku at hindi na ko magtataka. Sino ba yan? I think si Jose na yan!”

“Oo nga darling, kung makapag-holding hands sa isa’t isa, no doubt.” Sabi ng kanyang tatay. 

“Nay! Tay! May tumpak ang mga hinala niyo! Si Jose nga ang tinutukoy ko, my new boyfie at kamakailan lang naging kami.”

“Talaga anak?! Paano naging kayo?” Gulat na tanong ng kanyang tatay.

“Hindi na mahalaga kung paano naging kami, ang mahalaga’y nagmamahalan kami sa isat isa.”

“Aba’y anak, congratulation, sa wakas at napasayo na rin ang lalaking yan! Bigla niyang lalapitan si Jose at panggigigilan ng husto ang mukha.”

“Ang cute-cute talaga ng BF ng anak ko! Bagay na bagay kayong dalawa!”

“Aray ko po Tita, nasasaktan ako. Hindi naman po, slight lang.” Mahinahong sambit nito.

“Asus si beyb, pa-humble pa, totoo naman ang sinasabi niya, at saka hindi siya nagsisinungaling although may pagkabungangera nga lang.”

“Tseh, lang hiya ka Rose, ipinalandakan mo talagang bungangera ako, matapos ako ang nagdala sayo sinapupunan ko, inalagaan, pinakain at pinag-aral para lang may kahihinatnan ka, tapos iyan lang maririnig ko! Bakit?! Bakit?!” Saan ako nagkulang sayo, ginawa ko naman ang lahat para mapabuti ka! Matulin at madiin-diing wika ng kanyang nanay na animoy nagda-drama.

“Kitams Jose, bungangera nga siya, kaya pagpasensiyan mo na ang magiging biyenan mo.”

“Biyenan? Bakit magpapakasal na ba tayo?” Biglang tatapikin ni Rose ng malakas ang balikat ni Jose.

“Ano ka ba, doon na rin yun papunta. Bakit naghahanap ka ba ng iba?”

“Hindi, ikaw lang ang babae sa buhay ko at wala nang iba.”

“Promise, over your dead body? Ahehehe nakakatuwa ka naman asawahin, bebe ko, eni be, ahe! Ahe!” Pabebeng sambit ng gaga.

Naging matibay at masaya ang relasyon nina Rose at Jose sa isat isa na sa kabila na may pagsubok ang dumating dahil ganun talaga ang buhay, nakakaya nilang lampasan kung kaya naka-isang taon rin ang kanilang relasyon.

[After one year exactly.]

Maligaya’t matamis na nagde-date sina Rose at Jose sa isa lang namang pipitusuging Restaurant dahil nagtitipid at may pinag-iipunan.

“Dati weeksary na naging Monthsary lang sini-celebrate natin sweetie pie, pero ngayon and I’m happy to say that, we took a year!” Masayang-masayang sambit ni Jose kay Rose.

“Tagal naman ng order natin, gutom na ko!” Sabi naman ni Rose na namimilipit na ang intestine sa gutom.

“Rose, may sinasabi ako, pagkain naman ang nasa utak mo, mamaya muna yan at magkwentuhan muna tayo.”

“Sorry sweetie bebe ko, gutom na talaga ako kaya nawala ako sa hulog, ano nga ulit yun?”

“Hay naku naman Sweetie, bingi mo, sarap mong ihulog sa hagdanan.” At ilalabas ni Jose ang kanyang Cellphone na naka-video.

Buti na lang ay binidyo ko, eto at panoorin mo na lang kung anong sinabi ko at makikita mo kung gaano ka kalutang!”

“Eto naman, kulong-kulo na agad ang dugo, Happy Anniversary bebe ko! I hope that our relationship will keep longer and longer until it will last forever.”

“Oo naman sweetie pie, ikaw na yata ang forever ko, alam ko naman na patay na patay ka pa rin sa akin at baliw na baliw naman ako sayo, happy anniversary rin sayo and also happy birthday. Anong balak natin pagkatapos nito?” Pabulong na tanong nito na tila may babalakin sa gabi.

“Siyempre mamasyal tapos uuwi na tayo, anu ka ba, mapapagod ako eh.”

“Uwi na agad, hindi ba pwedeng mag-“ Maantala ang sasabihin ni Jose pagkat pinatitikom ni Rose.

“Oops! Oops! Oops! Huwag muna, maaga pa. May magandang kinabukasan pang naghihintay sa akin, ayaw kong masira iyon at isa pa, hindi pa tayo kasal kaya subukan mong magpigil sweetheart hangga’t maaari at mag-isip. Think before you act.”

“Gagi ka, anong pinagsasabi mo diyan, sabi ko kung pwede ba tayong mag-hang-out pagkatapos mamasyal?”

“Ahh yun ba, sige mamaya kapag matapos ang lahat ng ito. But wait and there’s a condition. Mag-aya ka para masaya.”

“Mag-aya? Hindi ba pwedeng tayong dalawa lang Rose, tutal araw natin ito, hindi nila!”

“Kung ganon, hindi ako pwede, kabilin-bilinan kasi ng nanay at tatay ko na kung balak mong maglaklak ng serbesa, lalo na’t kayong dalawa lang at mag-on pa, kailangan may Chaperone.” Hindi na nakipagtalo pa si Jose at pumayag na agad kagustuhan ni Rose.

[Kinagabihan at pagkatungtong nila ng bar.] 

“Ano sweetie pie, may nakausap ka na bang makakasama natin sa laklakan sa magdamagan to the max?” Tanong ni Rose kay Jose at maya-maya din nang dumating ang magiging Chaperone nila.

“Eto na sila!” Masayang sabi ni Jose nang dumating ang kanyang inaya na ikakagulat ng husto ni Rose.

“Paano na ko nito, puro mga lalaki ang mga inaya ni Jose at halos kasing-edad lang namin, wala man lang babae. Baka mamaya niyan, kung ano pa gawin nila sa akin kapag wala si Jose sa tabi ko, mukha pa naman mga manyak. Hindi ako sa nanghuhusga pero maigi na rin ang nag-iingat para walang pagsisisi sa huli.” Sabi nito sa loob-loob at dahil sa pangambang namumuo sa isipan ni Rose pagkakita sa mga inaya ni Jose, iibigan na niyang umalis at gagawa ng paraan para matuloy ang naisin niya.

“Ano Rose, ngayong dumating na sila, let’s have a party! party!”

“Jose sorry, kasi nahihilo ako. Alam mo, kanina ko pa dapat ito sabihin sayo!” Sabi nito na nagpapanggap na nahihilo sa harapan ni Jose.

“Ano?! Ikaw, nahihilo?! Wala pa nga kaming ginagawa sayo, nahihilo ka na?!”

“Mas lalo kung may gawin sila este kayo sa akin kaya iuwi mo na ko, please! Nagsusumamo ako sayo.” At kunwa-kunwaring mapapabulagta ito para maniwala si Jose at alalayan ito. Matalinong nilalang si Jose bukod sa pinagpala ang mukha subalit si Rose ang kanyang kahinaan kaya nagpauto ito sa pagpapanggap ni Rose at iniuwi na nga sa kanila.

[Pagkarating nila sa bahay.] 

“Oh ano yan Jose, bakit lantang gulay na anak ko nang iuwi mo? May ginawa ka ba sa kanya?” Tanong ng nanay na gulat na gulat nang iuwi ni Jose si Rose.

“Wala po Tita, wala po akong ginagawang masama, ganyan siya kasi nahihilo!”

“Totoo ba ang sinabi ng Boyfriend mo?”

“Opo nay, nagsasabi siya ng totoo, hindi niya ko gina este wala po siyang ginawa sa akin. Sige na Jose, iwan mo na ko dito at si nanay na ang bahala sa akin. Aaalis na dapat si Jose nang may sabihin pa ang nanay ni Rose.

“Jose! Eto ang masasabi ko sayo, kung may ginawa ka sa anak ko ha! Edi maganda! Kung ikakadami naman ng lahi natin at maging lola na ko noh, basta siguraduhing nasa tamang panahon iyan at pag-aaral muna ang atupagin.” At tuluyan na ngang aalis si Jose matapos pagsabihan.

“Anak yung totoo, bakit ka nahihilo? May nangyari ba sa inyo ni Jose?” Tanong nito na nanggagalugad.

“May nangyari sa amin? Ano morning sickness ang peg kahit gabi na ngayon! Opo nay may nangyari nga sa amin!” Biglang mapapa-sign of the cross ang kanyang nanay.

“Naku po, mahabaging langit! Anong pakiramdam, masarap ba?”

“Si nanay naman, kung anong nilalaman ng isipan. Ibig kong sabihin, ang nangyari sa amin ni Jose is nag-date kami at namasyal. Kapag ba narinig ang salitang ‘May Nangyari!’reffering na agad na nag-strecthing, hindi ba pwedeng sa mga bagay-bagay na nagaganap. Kayo talaga nay, pakisabon naman ang kukote kasi gumagaya kayo sa mga green-minded.”

“Ano ba yung Stretching? Paki-explain, dali ng malaman ko kung paano ginagawa yon.” Sabi nito na parang interesadong-interresado.

“Nay Tama na! Tanda-tanda niyo na eh. Sige nay matutulog na ko.” Daglian na itong papasok sa kwarto. 

Chapter XI

Habang matulin na tumatakbo ang panahon ay lalo pang nagiging matibay at bukod sa matibay ay lumalalim ang samahan nina Rose at Jose bilang magkarelasyon. Isang taon ang makalipas at kahit naging mahirap kay Rose ang buhay estudyante dahil pinagsabay nito ang pag-aaral at pagtatrabaho, sa wakas ay nakatapos na rin ito nang siya lamang ang nagtataguyod. Madiskarte sa buhay si Rose kahit minsan ay mukhang gagang kasama kaya kaagad din nakahanap ng trabaho. Isang taon muli ang nakalipas, nang may bagong empleyado ang pumasok sa kompanyang pinagtatatrabahuan ni Rose na siyang hahadlang at maaari pang sumira sa relasyon nilang dalawa.

“Oy Mitchie, kilala mo na ba yung bago nating makakasama sa Company na ito. Sabi nila, gwapo raw at bukod pa dun, galing raw sa isang exclusive school. Anak-mayaman pa!” Tsika ng katrabaho ni Rose kay Mitche.

“Hinde, sorry hindi ako na-inform, mas inuuna ko kasi ang trabaho kaysa tsismis. Also, I’m not interested kung sino man yan!” Madiing-diing wika ni Mitche na aligagang-aligaga sa pag-encode ng mga data.

Habang pinag-uusapan nila ang tungkol sa bago nilang makakatrabaho, sa isang iglap ay bigla itong papasok sa kanilang opisina. Masiglang-masigla ito na animoy makakayang gawin kahit mabibigat na trabaho, may katangkakaran, sa hitsura? Pwede na rin, bahagyang singkit ang mata at kapag ngumiti, animoy tinuhog ng anumang matutulis na bagay ang magkabilang pisngi pagkat malalim ang biloy. May kaputian rin kahit paano. Magaling rin siyang makibagay sa pananamit kaya nung pagkapasok nito, agaw-pansin, kaso kakikitaang may pagkabalidoso. 

“Eto na siya, yung tinutukoy ko sayo kanina.” Pabulong na wika nito kay Mitche pagkapasok na pagkapasok ng lalaki.

“Ayan! Mukhang anak-mayaman at disente kung manamit, kaso nerd!” Sabi ni Mitche na ikakalakhak nila ng husto.

“Bakit mo naman nasabing nerd, eh cute-cute nga niya.”

“Kasi, nakasalamin.”

“Eh ano kung nakasalamin, bagay naman sa kanya!”

Sa kabilang banda ay makikipagkilala ang lalaki sa ibang kaopisina ni Rose.

“Hi Miss, may I know if saan yung computer desk ko? Newbie lang kasi ako dito. Maamong tanong ng lalaki sa kanila.” Maeenganyo ang kausap ng lalaki dahil sa taglay nitong hitsura.

“Ah dito ka na lang malapit sa amin, tutal parating late ang gumagamit.” Alok ng kausap nito.

“By the way Sir, whats your name? Tanong naman ng isang account na katrabaho ni Rose.

“I’m Rocher, Michael Rocher Ferrero.” Mahinahong sabi ng lalaki na nagpakilalang Rocher.

“And you are?” Dagdag nito.

“Ako naman si Joy! Heto naman sila Nikki at Jefferson. Alam mo Rocher, ang sweet ng pangalan mo.”

“Bakit mo naman nasabi yan?”

“Kasi pangtsokolate and I know you are sweet, literally”. Bigla siyang mapapanamnam.

“Hello Rocher, welcome to your new office!” Masigabong bati nina Nikki at Jefferson.

“Salamat sa inyo!” Lilinga-linga ito kung saan-saan hanggang sa mahagip ng kanyang paningin ang presensiya ni Rose.

“Teka, matanong ko lang sa inyo, ano nga palang pangalan ng babae na nasa kabila?” Pormal na tanong nito sa kanila na interesadong makilala si Rose.

“Asan?” Tanong ni Joy at ituturo ni Rocher ang kinaroroonan ni Rose.

“Siya ba? Si Rose yan. Bakit sa dami namin dito sa office, parang sa kanya ka lang interesado?” Tanong ni Joy sa kanya.

“Ah wala lang, I saw that she possesses pleasing personality. Ang ganda-ganda niya kasi tapos ang puti-puti pa.

“Sa tagal niya sa kompanyang ito, bulag lang ang hindi magsasabing maganda siya. Bakit crush mo, kasi siya agad ang una mong napansin?” Tanong naman ni Nikki.

“Crush agad, hindi ba pwedeng nagagandahan lang ako sa hitsura niya at saka mukha siyang mabait.”

“Naku Rocher, kung ako sayo, maghanap ka na lang ng iba kasi taken na yan eh. Yung single.” Payo sa kanya ni Nikki.

Ganda kasi ng lola mo kaya maging ang baguhan lamang nilang katrabaho na si Rocher ay agad na nahumaling kay Rose. Abala nun si Rose sa kanyang trabaho nang biglang may tumawag sa kanya sa hindi inaasahan.

“Hello, who’s this? Yung totoo, tawag ba to o text?”

“Rose, kung nakikilala mo pa ako, ako to si Yaya Kloring.”

“Yaya Kloring, bakit po kayo napatawag at saka pano niyo po nakuha ang number, eh nagpalit na ko?”

“Malamang, Friend tayo sa FB mo at nakalagay sa about mo ang number mo. Napatawag ako kasi, huwag kang mabibigla.”

“Pambihira naman po kayo Yaya, akala ko mangangamusta lang kayo kaya niyo ko tinawagan, iyon pala may mahalaga kayong sasabihin! Bakit ano po ba yan?”

“Yung Ex mo na si Don Alfredo, may sakit at malubha na.” Magigimbal ng husto ang kalooban nito nang mabalitaan ang tungkol kay Don Alfredo.

“May sakit, ano po bang sakit niya at kailan pa yan?” Tanong nito na may pagkagimbal.

“Huwag ka talagang mabibigla dahil maselan ang sasabihin ko sayo. Si Don Alfredo may ano, ano.”

“Ano? Sabihin mo na at huwag nang patagalin pa.”

“May ano siya, ay nakalimutan ko na! Ano nga ulit yun?” Biglang sasabat si Tutchang sa usapan nina Rose.

“May Human Immunodeficiency Virus siya o HIV, ikaw kasi kung ano-ano inaatupag mo Kloring!”

“Talino mo kasi besh, basta usaping ganyan, diyan ka magaleng!” Pabirong wika ni Kloring kay Tutchang.

“Si Fredo may HIV? Kelan pa? Bakit nagka-girlfriend pa ba siya matapos sa akin?”

“Tama ka, nagka-girlfriend pa siya although gurang na siya at nakapito pa.”

“Wow after past 4 years na hiwalay kami sa isat isa, nakalimang babae na agad siyang pinatos, lupet ng matanda ah, may asim pa! Sa mga naging girlfriend niya, sino ang nakadale sa kanya?”

“Actually Rose, yung isa sa kanila, hindi tunay na babae, nagpapanggap lang at malakas ang hinala namin na sa kanya nagmula ang sakit na yun.”

“Walang hiya! Pati bakla, hindi niya pinatawad. My Goodness! Ano bang napakain ng baklang iyon at goyong-goyo si Fredo sa kanya?”

“Hindi namin alam, basta ang flawless niya kasi and siguro ay doon naakit si Don Alfredo. Actually, siya yung huli niyang nakarelasyon bago ito.” Tsika ng tsismosang si Tutchang.

“Saka tagal rin nilang nagsama, siguro mga 7 months. Nung nalamaman niyang may sakit ang matanda, tahasan niyang hiniwalayan.” Sabat ni Kloring.

“Anong koneksyon ko sa pagkakasakit ni Fredo, eh matagal nang tapos sa amin?”

“Iyon nga Rose at isa pa, kaya kami tumawag kasi gusto ka niyang makita bago siya bawian ng buhay. Alam kong malaki ang utang na loob mo sa kanya dahil sa naitulong nito sayo kaya kahit hindi na kayo at may katiting kang awa sa dibdib, pumunta ka.” 

Parang ninakawan ng lakas si Rose nang mabalitaan nito sa dati nitong kasamahang kasambahay ang tungkol sa kalagayan ni Don Alfredo at gusto niyang dalawin ang matanda, kaso iniisip nito ang relasyon nila ni Jose kaya minabuti niyang magpaalam sa kanya.

“Sweetie Pie, may ipagpapaalam ako sayo.” Pambungad na wika nito nang makadaupang palad si Jose.

“Ano ba yun at saka bakit sa akin ka nagpapaalam, hindi mo naman ako magulang?”

“Ayaw mo talaga sayo ako magpaalam, sige at walang sisihan ah.” Biglang aalis si Rose subalit pipigilan ni Jose at parang nakuryente sa kilig ang dibdib nito nang mahawakan ito sa braso ni Jose. Haharap si Rose na parang binuhusan ng asukal sa mukha dahil sa hindi mapigil na kilig.

“Asus para-paraan ka sa kin para maka-iskor ka lang, ano bang ipagpapaalam mo sa akin?”

“Jose, kung ayos lang sayo. Pwede ko ba dalawin ang Ex ko? May sakit kasi siya ngayon at pinapapunta ako.”

“Matagal nang tapos sa inyo, bakit kailangan pumunta ka pa?”

“Hindi ko alam kung bakit niya pa ko pinapapunta but I think, may mahalaga siyang sasabihin sa akin.”

“Na makipagbalikan ka na sa kanya, naku sweetie, hindi ako makakapayag! Ngayon palang ay hindi na ko papaya na dalawin mo siya!” Biglang babatukan ni Rose si Jose sa batok.

“Sira, inunahan mo naman! Malay mo naman, may iba siyang sasabihin sa akin, na mahalagang bagay. Naawa ako sa matanda kasi malaki-malaki na rin ang naitulong niya sa akin kahit maikling panahon lang kami nagkasama kaya sige na, payagan mo na ko.” Pakiusap nito kay Jose na halos paluhod na.

“Dahil mahal kita, hindi na kita pahihirapan pa at sige, pumapayag na ako, basta ipangako mo sa akin na hindi ka makikipaglambutsuhan sa matanda, kung hindi at kapag nahuli ko kayo, ako mismo ang tatapos sa kanya, hindi yung sakit niya!”

“Grabe ka naman, hindi ka na naawa sa matanda men, hindi ako shunga para gawin sa kanya yun, ano share your blessings ang peg?! Thank You sa pagpayag and I love you!”

Pumayag nga si Jose sa nais ni Rose na dalawin si Don Alfredo. Pagkatungtong ni Rose sa hospital kung saan naka-confine si Don Alfredo, laking gulat niya dahil bukod sa kanya, may kasama pa itong mga babae na naging karelasyon ng matanda.

“Anong ginagawa ng mga babae dito, akala ko, ako lang ang pinapapunta niya. Hindi ko naman akalaing papupuntahin rin niya pati ang iba pa niyang naging GF. Nakakailang naman, ako lang ang bata sa kanila. Karamihan, tumandang dalaga na pero may late 30s din naman. Ano ba yang pinaggagawa ng matanda sa buhay nito, nagpapakasasa sa ibat ibang babae, samantalang may mga anak na siya. Tanda-tanda na eh, naghahanap pa rin ng kaligayahan.” Sabi nito sa loob-loob at biglang mapapabuntong hininga nang papasukin na siya ng assistant ni Don Alfredo sa Patience room.

Magigimbal ng husto ang dibdib nito nang masilayan si Don Alfredo na bukod sa nakaratay, marami nang tubong nakapasak sa katawan nito dahil kumalat na ang sakit at nangangayat na tipong labas na ang mga buto-buto na maaari nang ikumpara sa kalansay. Parang tinadyakan ng awa si Rose sa dibdib nang masilayan nito ang kasalukuyang kalagayan ng matanda.

“I-ikaw na-na ba yan Rose?” Tanong nito na hirap na hirap magsalita dahil sa panghihina. Hindi na makakapagsalita pa si Rose at mapapaiyak na lamang ito.

“Natu-tuwa ako at nagkita tayong muli Ro-Rose. Gusto kong sa-sabihin sayo na ka-kaya kita pina-punta dito, ka-kasi gusto kong hu-humingi ng tawad sa nagawa ko sa-sayo. Kung naging mi-miserable ang bu-buhay mo da-dahil sa akin. Kung nagawa ki-kitang pilitin na maki-kipagrelasyon sa kin kahit alam kong, di-di mo ko mahal. Bata pa nun at nag-aaral, hi-hindi ko dapat nilagay ang bu-buhay mo sa-sa ganon. Kaya I hope, you’ll forgive me, even I know, I do a lot of things that made you so terrible as we had relationship.” Mautal-utal na wika ng matanda na parang naghihinalo at lalong mapapaiyak si Rose.

“Hindi mo na kailangang humingi ng tawad, dahil matagal na kitang pinatawad. Ang sa akin lang is, naka-move on na ko and past is past. Magpagaling ka at magpalakas, kailangan ka pa ng mga anak mo at mga nagmamahal sayo. Salamat din sa lahat ng naitulong mo sa akin.”

“Wa-walang anuman Rose. Gaya ng iyong kagandahan, pati ka-kabaitan mo ay hindi pa rin kumukupas.” Mautal-utal muli na wika ng matanda.

“So-sorry din, kung nagawa kitang i-block sa Facebook, pati sa Tweeter, nung maghiwalay tayo.”

“Naku Fredo, wala na yun, dini-activate ko na ang mga account ko.”

 Ilang minuto ang lumipas, habang sila ay nag-uusap, biglang mananakit ang bungo ni Don Alfredo.

“Nurse! Nurse!” Natetensyonableng tawag nito at maalarma ang mga naging kasintahan ni Don Alfredo na hindi pa nito nakakausap pa. Sa bagal ng mga nurse at dahil hindi na kinaya pa ni Don Alfredo ang pananakit ng ulo, binawian na ito ng buhay. Sinubukang i-revive ng mga nurse ang katawan ni Don Alfredo subalit huli na.

“Time of death, di ko pala nasuot ang relo. Saan ba ang orasan?” Idedeklara na sana nito ang kamatayan ni Don Alfredo nang mapagtatanto niyang hindi suot ang relo. Sa pagkamatay ni Don Alfredo ay mistulang babaha na sa tindi ng kanilang hinagpis maging si Rose.

“Fredo, bakit mo kami iniwan! Dito ka lang!” Panaghoy ni Rose na mahigpit na niyayakap ang bangkay ni Don Alfredo habang inihahanda ng mga nurse na ilagak ito sa morgue.

“Miss, baka balak mong iuwi ang bangkay ng lalaking ito?” Tanong ng nurse nang makitang hindi bumibitaw si Rose sa bangkay ni Don Alfredo kahit nasa morgue na.

“Ay nasa morgue na pala ako, Ano ba yan!” Saka lamang siya bibitaw nang malamang nasa morgue na ito at mapapapahid-luha.

Kahit walang ni katiting na pag-ibig na naramdaman si Rose habang karelasyon si Don Alfredo kung naging malapit naman ang loob nito dahil sa kanyang mga naitulong ay naging masakit pa rin sa kanya ang pagpanaw nito subalit natanggap din ng loob kinalaunan. Sumama si Rose, maging ang pamilya nito at kasintahan sa libing ni Don Alfredo.

“Hanggang sa muli, paalam sa’yo Fredo.” Malungkot na sabi nito habang hinahagis ang bulaklak at unti-unting ibinababa ang ataul pailalim. Nang babang-baba na ang ataul at tatabunan na ng lupa, maapapansin nila na parang bahagyang gumagalaw ang taklob nito at maririnig na may kumakatok.

“Bakit parang may kumakatok sa kabaong ni Dad.” Takang-takang tanong ng anak nito nang may marinig siya.

“Naku Sir, isa lang ang ibig sabihin niyan, baka nabuhay na si Don Alfredo at kumakatok siya para pagbuksan niyo ng kabaong.” Natutuwang sabi ni Tutchang at agad namang maniniwala ang mga anak ni Don Alfredo sa kanyang mga haka-haka kaya uutusan nilang buksan ang kabaong, sa pag-aakalang nabuhay nga ang kanilang ama.

“Sige, buksan niyo yan, baka nga nabuhay si Dad at kumakatok siya!” Dali-daling bubuksan ng mga taga-funeral service ang kabaong at pakabukas ay magigitla sila ng lubos sa makikita.

Ngeks, may daga! Pano sila nakapasok diyan at ang lalaki pa?! Gulat na gulat na tanong ni Yaya Kloring nang makitang namumugad ang mga daga sa labi ni Don Alfredo at dito ay magsisipagtakbuhan sila nang magsipaglundugan ang mga malalaking daga. Matutuklasan nila na may butas pala ang kabaong ni Don Alfredo kaya nakapasok ang mga daga.

Chapter XII
Karibal

[Makalipas ang dalawang Linggo]

Maagang pumasok si Rose sa kanyang opisina at pagkapasok nito at dahil likas sa kanya ang pagiging magugulatin, laking gulat nito pagkat si Rocher pa lamang ang kanyang nadadatnan.

“Si Rocher pa lang ang nandidito? Ano ba yan, sa dami ng makakasama ko, siya pa! Eh ang yabang-yabang nun, tapos makaporma sa akin, akala sasagutin ko siya. Hello, may BF na ko.” Sabi nito sa loob-loob na yamot na yamot nang makita si Rocher at pasimple itong papasok para hindi siya makita subalit sa linaw ng mata nito, nakasalamin ba naman, makikita at makikita pa rin ito.

“Hello Rose, Goodmorning!” Malakas na bati nito kay Rose pagkakita pa lamang sa kanya at mabilis nitong aayusin ang polo at papagpagin na tipong nagpapaporma muli sa kanya.

“Goodmorning din sayo Rocher. Ang aga mo naman ngayon.”

“Kaya ako maaga, kasi inaabangan-abangan kita. Alam mo Rose, kahit hindi biro ang trabahong ito at nakaka-stress, kapag nakikita kita, natatanggal ang stress ko. Ikaw din ang nagpapaganda sa bawat araw na pumapasok ako dito.”

“Naku Rocher, ayan ka nanaman, pwede ba tigil-tigilan mo na ko at kahit pabulaklakin mo pa ang mga sinasabi mo, hindi mo ko makukuha sa mga paganyan-ganyan mo. Maigi pang magtrabaho ka na lang diyan at huwag mo kong pinopormahan!” Wika nito na tipong nagsisimula nang magliyab.

“Sungit naman nito, meron ka siguro ngayon? Gusto ko lang naman maglambing sayo kahit papaano para makita mo kung gaano ako ka-sincere sayo.”

“Dah maglambing, hindi mo ko ano kaya huwag kang ano diyan! Utang na loob Rocher, tigil-tigilan mo na ko, ganda-ganda ng umaga ko at ayaw kong magalit sayo.” Titigil na nga si Rocher sa pangugulit kay Rose. 

Desidido si Rocher na mapasakanya si Rose sa kabila na batid ng kanyang isipan na may minamahal na ito kaya itinuloy niya ang pagporma at pagpapansin kay Rose. Nang gabing iyon at pauwi na sana si Rose nang bigla siyang inabangan ni Rocher.

“Aha, si Rose yun, sinuswerte-swerte nga naman ako ngayon.” Natutuwang sambit ni Rocher pagkasilay kay Rose na naglalakad ng mag-isa habang papauwi at tahasan nitong lalapitan. Pagkalapit na pagkalapit nito.

“Ikaw nanaman! Pati pa naman sa pag-uwi ko, ginugulo mo ko! Alam mo, kapag hindi ako nakapagtimpi! Babaragin ko ang ano mo!”

“Rose, hanggang kailan mo ko pahihirapan, hanggang kailan mo ko matatanggap? Tiyak na hindi ka magsisisi kung maging tayo.”

“Hello tsong, nakainom ka ba? Hunos-dili ka nga sa pinagsasabi mo. Paano magiging tayo eh may Boyfriend na ko!”

“Edi hiwalayan mo siya at makipagtanan ka sa kin, tutal mayaman naman ako kaya kung anuman ang naibibigay niya sayo, kaya ko yung tapatan at hihigitan ko pa, mapasakin ka lang habang buhay.”

“Wow naman Rocher, ganun ka na ba ka-obessess sa akin at nasasabi mo yan?! Kahit tapatan mo pa ako ng isang milyon at higitin kung anuman ang naibibgay sa akin ni Jose, hindi-hindi ko siya hihiwalayan. Natututo na ko at mas matimbang sa akin ang pagmamahal kaysa pera kaya wala ka pa ring binatbat!”

“Bakit Rose, mahal naman kita at bukod sa pera, kaya ko rin ibigay yun sayo.”

“Eh ang kaso, hindi kita mahal! Please lang Rocher, nakikiusap ako, tigilan mo na ko at huwag nang umasa pa na magiging tayo balang araw dahil masasaktan ka lang! Kung ako sayo, maghanap ka na lang ng iba, yung makaya kang tanggapin, hindi ako! At sabay iiwan na ni Rose si Rocher. Pagkaalis na pagkaalis nito.

“Kahit ano pang sabihin at gawin mo, mapupunta ka pa rin sa akin, Rose! Everything that I wanted is supposed to be mine. Ahe! He!” Malalim itong ngingisi tila ba positibong-positibo sa maaring mangyari at aalis.

Lumaking marangya si Rocher at lahat ng kanyang gusto ay makukuha kaya naging ganon-ganon na lamang ang kanyang pananaw, yung tipong hindi ito titigil hanggat hindi makukuha ang gusto. May pagtingin si Rocher kay Rose, simula nang una pa lamang nitong makita kaya isa siyang malaking banta sa pagmamahalan nila. Araw ng mga puso noon ay pinuntahan ni Jose si Rose sa kanyang trabaho para dalhan siya ng isang bayungkos ng bulaklak at tsokolate.

“Ma’am, may tumatawag sayo.” Sabi ng gwardiya at dali-daling bumaba si Rose. Pagkababa nito, isang sorpresa ang sasambulat sa kanya.

“Oh Jose, sweet mo naman at talagang sinadya mo pa ko dito. Sa akin ba yan dala mong bulaklak? Pangiting tanong nito pagkaharap kay Jose at muli ay mamumula ang mukha dulot ng kilig.

“Tinatanong pa ba yan, may iba pa ba akong girlfriend bukod sayo?!” Sabay iaabot ni Jose ang bulaklak sa kanya.

“Ikaw naman, nagagalit agad, naninigurado lang naman ako. Oy, salamat at naisipan mo pa kong dalhan niyan, kahit ordinaryong araw lang.”

“Hello, di mo ba alam, Valentines ngayon.” Magugulat si Rose pagkat hindi nito namamalayang Valentines day ngayon.

“Valentines ba ngayon? My goodness! Naku Jose hindi ko alam na Valentines pala ngayon, nakalimutan ko. Dami ko kasing inaalala, lalo na sa work.”

“Eh birthday ko, naaalala mo pa, baka mamaya niyan, kinalimutan mo na rin.”

“You are only special for me and everyone that are special gaya nina Mama pati ikaw, I would never to forget their day.”

“Sige nga, kung hindi mo nakakalimutan, what day do I celebrate my birthday?”

“November 1, iyon ang birthday mo hindi ba?” Pabirong tugon ni Rose.

“Wow, ginawa mo naman akong patay niyan, gusto mo, mag-break na tayo, sabihin mo lang!”

Biro lang sweetheart, siyempre sa February 24. 14 ngayon, hala siya! Malapit na nga ang birthday mo! Gulat na gulat na wika ni Rose nang mapagtantong nalalapit na ang kaarawan ni Jose. Habang moments nilang dalawa ay makikita ni Rose na umaaligid sa kanya si Rocher kaya ipapamukha nito sa kanya na may nagmamay-ari na ng kanyang puso.

“Sweetie Pie, ngayong nalalapit na ang birthday mo, saan mo gustong i-celebrate yan? Gusto mo, mag-outing, kahit tayong dalawa lang? Nang maramdaman mo na kahit kailan o anuman ang mangyari, hindi ako aalis sa tabi mo.” Manamis-namis na wika ni Rose sabay aakapin nito ang bisig ni Jose para ipamukha nito kay Rocher na wala siyang pag-asa sa kanya.

“Bahala ka, saan mo ba gusto tayong mag-outing?”

“Ah alam ko na, mag-tagaytay tayo, malamig dun at tiyak na hindi mo makakalimutan ang magiging birthday dahil maraming makikitang magagandang tanawin like Taal Volcano!” Nang mapansin ni Rose na wala na si Rocher, saka lamang nito ititigil ang pag-akap kay Jose at magpapaalam. 

Samantalang labis ang pagka-beastmood ni Rocher nang makita nito kung gaano katamis ang pagsasamahan nina Rose at Jose kaya naisipan nitong puntahan ang kanyang mga kaibigan sa bar at doon ibinuhos ang pagseselos.

“Pre, ang saya-saya ng gabing ito, kasi Valentines, bakit ikaw, nakabusangot ang pagmumukha diyan? Anong problema?” Masigasig na tanong ng katropa nito sabay lalagok ng champagne, susyal hindi ba?

“Kaya iyan malungkot, kasi First time lang niya i-celebrate ang Valentines na single.” Sabat ng isa nitong katropa at maghahalakhakan sila maliban kay Rocher na may dinadamdam at para bang nanamlay ito. Hindi maglalaon ay sasabihin na nito ang dahilan.

“Yang kasing Boyfriend ng mahal ko, biglang dumating, sayang at bibigyan ko sana siya ng bulaklak, kaso naunahan ako pre, sayang talaga! Hindi naman kagwapuhan ang syota niya, kung tutuusin, chararat nga! Naku pre, kung ikukumpara mo kaming dalawa, yang kagwapuhan niya, wala pa sa kalingkingan ng kagwapuhan ko. Aywan ko ba kung paano napasagot ng lalaking iyan si Rose, eh ang ganda-ganda niya, tapos siya, Chararat at mukhang paa!” Magalit-galit na wika nito dahil insecure siya kay Jose.

“Pare, baka naman yang babaeng itinitibok ng puso mo, baka hindi sa hitsura binabase, kundi sa sarap na matatamo niya, ahahaha!” Sabi ng lasenggero nitong kaibigan.

“Tama ka diyan pre, aanhin pa ang papogi kung ang katawan mo, di naman yummy!” Sabi naman ng isa pa nitong kaibigan na lunod na rin sa alak at magsisipagtawanan sila.

“Alam mo pre, kung sineryoso mo lang ang mga babaeng dumaan sayo, hindi ka sana magkakaganito, yung ikaw na mismo ang hahabol imbes na ikaw ang hinahabol, kasi lalaki ka, mayaman at higit sa lahat, may potensyal kang sumali sa MR. Pogi, ang kaso kinulang naman sa paggamit ng utak! Ahahaha!” Sabi muli ng lasenggero nitong kaibigan.

Nabuyo na si Rocher sa mga patutsada nila kaya hindi na nito napigil ang sariling makipagbasag-ulo. 

“Kahit ano pang sabihin niyo, mapapasaakin din si Rose!” Nagngangalit na wika nito sabay uundayan ng sapak ang kumpare nito at magsasapakan.

Habang nagpapalitan sila ng lakas, biglang tutunong ang alarma at magkakagulo.

“Hoy pre, itgil niyo na yan! Nagkakagulo na dito. Naalarma na sila!” Sabi naman ng isa pa nitong kaibigan habang inaawat sila.

Takang-taka sila kung bakit ganon na lamang kaingay ang alarma nang magsapakan sila, iyon pala’y may nagaganap nang sunog at dali-daling tumakbo palabas. Samantala at nang dumating ang kaarawan ni Jose, itnuloy nila ang balak na magtungo sa Tagaytay at doon i-celebrate ang kaarawan nito. Habang magkasama sila at masayang pinagmamasdan ang magagandang tanawin.

“Wow, you see, my dear love, The taal volcano looks great.” Nahahalinang wika ni Jose habang akbay-akbay ng kanyang bisig si Rose at sabay kukuhaan ng litrato.

Yes exactly what you see. Once again, happy birthday to you. But wait sweetheart, I just noticed, you’re only 23 years old but now you are mature in thinking. Nung unang maging tayo, almost five years ago, hindi ka gaya ng kasing-edad mo kung mag-isip. Marunong kang dumiskarte, basta parang ang mature-mature mo na!”

“Sa hitsura rin ba mature?”

“Hindi ah, para ka ngang baby face.” Pambobola diumano nito.

“Alam mo Rose, gaya ng sinabi ko sayo. Ako bunso sa aming walong magkakapatid. 52 si Papa nang ipanganak ako, in his second spouse. You’re right that I am the same to the old people who are thinking in a mature way, kasi puro matatanda na ang mga kapatid ko at sa kanila ko natutuhan ang ganitong pag-iisip.

“Teka lang Jose, ilang taon na ba ngayon ang panganay niyo?”

“I think, mga 56 na ang ate ko ngayon.”

“56 years old, ang layo naman ng agwat niya sayo?”

“Oo, 56 na siya at magugulat ka, dahil may apo na siya. Maaga kasing lumandi ang ate ko, 16 years old pa lang siya nung una siyang manganak. Yung panganay naman niya, which is my nephew, ayun mana kay ate at maaga ding lumandi. 19 years old lang siya nung unang magkaanak, samantalang ako, 2 years old pa lang.”

“Grabe naman pala ang angkan niyo, ang aaga magsipag-anak at pasa-pasa by generation, di napigilan ang kati sa uhmm. Ibig sabihin, sa edad mong 23 pa lang, I wonder that you’re already a Grandpa even you still young.” Gulat na gulat na wika ni Rose.

“Tama ka, lolo na ko at sabi nila, nasa 20 something na raw ang mga apo ko. Nakakagulat, hindi ba? Sinong mag-aakala na sa edad kong ito, may mga apo na ko dahil sa mga anak ng mga kapatid ko. Kaya hindi mo ko masisisi kung bakit mature na ko mag-isip.

“Lolo na pala ang boyfriend ko, pambihira! Eh yung tatay mo, kamusta naman?”

“Ayun, sa awa ng diyos ay buhay pa, masamang damo kasi eh. 75 na siya ngayon at sa edad niyang iyon ay may mga apo na sa tuhod.”

“75 na tatay mo, pambihira?! Para na kayong maglolo niyan, hindi mag-ama. In Short, he will be referring as Super Lolo, just because he has many great grandchildren. Kilala mo ba kung sino-sino ang mga apo mo?”

“Kilala ko naman pero sa dami kasi, hindi lahat sa kanila ay kilala ko. Isa na roon ang panganay. Nung malaman niyang maaga nagkaananak ang anak nito, itinakwil niya. Mataas kasi ang pangarap niya sa kanyang panganay na anak kaya nung malamang maagang nag-asawa’t anak, She extremely dissapointed. Teka, maiba nga tayo ng topic Rose. Nagtataka lang kasi ako kung bakit napunta tungkol sa angkan ko ang usapan natin.”

“Sorry, ikaw kasi ang nag-open, nagtatanong lang naman.” At aalis na ang magkasintahan mula sa kanilang kinaroroonan.

Chapter XIII
Rocher’s temptation

“Chura ng face mo Girl, bakit parang ang hirap ipinta?” Nagtatakang tanong ng kanyang kaoopisina habang kumakain sa isang restaurant.

“Pano, ayaw akong tantanan ni Rocher, panay pagpapa-cute sa akin. Tapos kanina nung nasa CR ako at habang papalabas, muntikan na siyang may gawin sa akin. Naku at buti na lang, may dumating.”

“Diyusko Rose, hayaan mo na lang ang lalaking iyon. Darating ang panahon na matatanggap din niya na may nauna na sayo at hindi na kayo pwede sa isa’t isa. I swear at kapag naisip niya iyon, titigilan ka na niya. Huwag mo na lang papansinin kapag nagpapa-cute.”

“Basta at kapag nasuya ako sa kanya, pasensiyahan na lang talaga!” Bigla itong mapapabunot ng tinidor sabay madiing itatarak sa manok na nakahain sa kanila dulot ng pagkayamot nito kay Rocher.

Hindi pa tumigil si Rocher dahil sadyang may kati ang kanyang katawan at nang makahanap ito ng tiyempo ay tahasan na nitong hindi pinakawalan.

“Ahehehe! Kamusta mahal ko?” Sabi ni Rocher Habang nasa Restroom si Rose at nag-aayos.

“Bakla ka ba, Rocher?! Hindi mo ba alam na nasa CR ka ng babae! Anong ginagawa mo dito? Hinayupak ka!” Lalapit pa lalo si Rocher at bigla nitong hahawakan ang kamay ni Rose.

“Kaya ako nandito, kasi gusto ko sayo ipalasap ang nag-iinit kong pagmamahal!” Pilit nitong Ilalapit ang nguso sa pisngi ni Rose at tila ba hindi na mapigilan ang pag-iinit nito subalit pipigilan naman ni Rose ang unti-unting paglapit ng nguso ni Rocher na maaaring bumaboy sa mukha nito’t sisikmuraan.

“Sugapa ka! Sa palagay mo ba, magagawa mo yan sa akin! Hindi ako makakapayag! Wala kang karapatang sagpangin ako ng basta-basta! Magkakamatayan muna tayo!” Mangapoy-ngapoy na wika nito habang iniinda ni Rocher ang pananakit ng sikmura na likha ni Rose at nang makabawi ay agad itong titindig at tahasang hahawakan si Rose, mas mahigpit kaysa ginawa nito bago bangasan.

“Kahit nagpapakasubsob ka sa trabaho, alam mo ang sexy-sexy mo pa rin, mahal ko! Pwede mo ba ako samahan mamaya sa pag-uwi at doon ka na sa kwarto ko matulog, nang masulit mo naman ang magiging gabi ko.” Mahigpit man ang pagkakahawak ni Rocher sa magkabilang kamay ni Rose, buong lakas siyang magpupumiglas para makawala. Nang makabitaw ito.

“Yuck Rocher, manigas ka! Hinding-hindi ako sasama sayo, manyak! Alam mo, sa ginagawa mo sa akin, pwedeng-pwede kitang ireklamo sa EEOC natin ng Quid Pro Quo, nang itigil mo na ang pangha-harrash sa kin at mapatalsik ka dito, sugapa ka! Pangit-pangit na nga ng ugali mo, ganon ka pa kamanyak!” Matapang na wika ni Rose at dali-dali itong lalayo kay Rocher.

“Quid Pro Quo, ano yun at saan mo naman nakuha?”

“No need to explain na, magbasa-basa ka nga. May hitsura ka pa naman, kaso dinaig pa ang namumurol na kutsilyo kasi pulpol kukote mo!” Tugon naman ni Rose at lalapitan muli siya ni Rocher.

“Don’t come any closer to me or else, you may experience my punch that’s deadly like the weapon has! Ano, you want fight!” Paghahamon diumano nito at nasindak naman si Rocher sa kaangasan ni Rose kaya titigil na ito at umalis.

“Duwag din pala ang kumag na iyon, hu!” Sabay hahawiin ang buhok. 

Nagawa man ni Rocher na pagtangkaan si Rose, mas pinili pa rin ni Rose na manahimik na lamang at huwag nang magreklamo, alang-alang sa ikaaayos ng kanyang trabaho, pagkat mahirap maghanap ng panibagong trabaho at alang-alang na rin sa kanyang pamilya pagkat siya na lamang ang breadwinner sa kanila.

“Alam mo Rose, kung ako sayo, dapat inireklamo mo na yang mokong na si Rocher sa organisasyon, kasi hangga’t nakikita niyang mahina ang loob mo, kakayan-kayanin ka niya at maari niya pang ulit-ulitin ang gagawin sayo! Sa nakikita ko kasi sa kanya, isa siyang dominanteng tao.” Udyok ng kanyang katrabaho.

“Pwes ako hinde, nagkakamali siya. Although may tama siya, sa akin!”

“Iyon naman pala Rose, magsumbong ka na hanggat maaga pa. Ipakita mo kay Rocher na matapang ka at walang inuurungan, nang masindak siya.” Udyok pa ng isa nitong katrabaho.

“Alam niyo, ang pagiging matapang, inilulugar yan. Kaya hindi ko magawang magreklamo, hindi dahil sa natatakot ako. Alam niyo kung bakit? Kasi iniisip ko ang pamilya ko at pati itong trabaho, at ayaw kong maapektuhan iyon dahil lamang doon. Kaya mas maiging manahimik na lang kaysa masangkot ka sa gulo. Isa pa, baka saan pa ito mapunta.”

“Kung wala kang balak magreklamo, papayag ka na lang ba na paulit-ulit na i-harrash ni Rocher.”

“Siyempre hindi noh, makikita niya! Tiwala naman ako na hindi na niya uulitin iyon, kasi kanina tinarayan ko siya nang pagtatangkaan niya muli ako at nang gawin ko iyon, takot na takot ang mokong na sugapa. Kaya tingin ko, never na niyang gagawin iyon. Kahit sabihin ng karamihan sa atin na yang si Rocher, may pagkamayabang at antipatiko, na tipong kaya niyang i-dominate ang surroundings niya dahil sa may power ang magulang nito, nakatitiyak ako na may kahinaan din ito at nakita ko na yon. Iyon ang gagamitin ko kapag umulit siya.”

“Irerespeto na namin kung ano ang desisyon mo, basta Rose, kapag balak mo nang magreklamo, tawagan mo lang kami. We only here for you, Rose.”    

Lunes ng umaga at habang papasok si Rocher sa opisina, aksidenteng matatapunan siya ng kape ng empleyadong inutusan ng boss. Humingi naman kaagad ang empleyado kaso itong si Rocher, naging matapobre.

“Sir, sorry kung natapunan ko kayo ng kape, hindi ko sinasadya!” Nababalisang sambit ng isang empleyado habang dali-dali nitong pinupunasan ang polo ni Rocher na bakat na bakat sa kanyang katawan. Mapapabuntong hiningi si Rocher sa inis at pagkaharap.

“Uggh! Hindi mo ba alam na mas mahal pa ito, kaysa sa buhay mo! Ito pa naman ang pinakaiingat-ingatan ko, dudumihan mo lang! Hindi ka kasi tumitingin sa dinadaanan!” Nanggagalaiting bulalas nito sa empleyado.

“Grabe naman kayo sir sa akin, hindi naman nabibili ang life, at saka hindi ko naman po sinadya eh.” Katwiran ng Empleyado.

Habang pinagsasalitaan ni Rocher ng hindi maganda ang empleyado ang pagdating naman ni Rose.

“Alam mo, kung ako lang ang boss mo, I’ll absolutely fire you!” Madiing-diing sabi nito na may panduduro at biglang sasabat si Rose.

“At ikaw naman Rocher, kung ako lang din ang boss mo, ipa-fired din kita! Ganyan ka ba makitungo sa mga kasamahan mo dito, na feeling mo, hari ka?! Sa pinapakita mong kagaspangan ng ugali, malinaw na ikaw dapat ang sisantihin, hindi siya!” Nag-aapoy na wika nito nang makaharap si Rocher at muli ay babastusin siya.

“Alam mo Rose, kapag nagagalit ka, lalo kang gumaganda.” Pangiting puri nito habang hinihimas-himas ang pisngi subalit agad naman aalisin ni Rose ang mapangahas na kamay ni Rocher.

“Alam mo Rocher, matutuwa sana ako, kaso nakakainis ka! Sumosobra ka na sa panggaganyan mo sa akin, kapag hindi ka tumigil, sha-shakrahin na kita!”

“Sakura, is that you? Sige go lang po, ako naman, gagamitan siya ng Shippuden!” Sabat ng empleyado.

“Sige, go ahead, hindi ako natatakot sa inyo, ako yata si Naruto! Tingan ko lang kung may laban kayo.” Dahang-dahang aalis si Rocher at sabay papagpagin ang kwelyo ng polo nito na para bang nagyayabang.

“Yabang mo! Butinga at natapunan ng kape!” Pasigaw na sambit ni Rose.

“Ma’am, salamat po sa pagmamalasakit at ipinagtanggol niyo ko sa kanya. Ang bait-bait niyo po.”

“Naku Manang Gudang, wala iyon. Ginawa ko lang ang nararapat para sa gaya niyang balidoso’t pintasero! Hindi niya dapat kayo ginanyan-ganyan kasi wala siyang karapatan!” Sa halip na makinig pa sa sinasabi ni Rose ay magmamadaling aalis si Manang Gudang.

“Teka lang Manang, kinakausap ko pa kayo, aalis na kayo, kwentuhan muna tayo!”

“Ma’am sensiya na po, baka hinahanap na ko ng boss ko at kailangan kong magtimpla ng panibagong kape.”   

Dahil sa pangyayaring iyon at napag-isip-isip ni Rose na hindi na tama ang ipinapakitang ugali ni Rocher, hindi lamang sa kanya maging sa kaopisina nito, matutuldukan na ang kanyang pananahimik at tahasan ng magrereklamo. Karamihan sa kasamahan ni Rose, buwisit na buwisit kay Rocher kaya nagkapit-bisig na sila para ilakad ang reklamo laban sa kanya. Sa kabila ng mga reklamong ipinupukol sa kanya, walang hiya lamang pagkat sa halip na sibakin na si Rocher ng Chairman sa kompanya, sinuspinde lamang ito for one month. Paanoy isang binabae ang Chairman at akit na akit kay Rocher.

Nakakadismaya naman ang ibinabang hatol ng Orginasasyon kay Rocher. Imbes na sisantihin na, matapos ang mga ginawa niyang kawalang-hiya, lalo na sayo Rose, sinuspinde lang siya, hindi naman makatarungan yan! Ngitngit na ngitngit na wika ng katrabaho ni Rose.

“Palibahasa, kaya ini-hold lang si Rocher, beki ang Chairman at kita naman sa mukha na type na type niyang daglatin! Dapat sa Chairman kung ganyan, pinapalitan!”

“Pasalamat na lamang ang Rocher na yun at ulol na ulol sa kanya ang baklushing Chairman na yun, kung hindi, tanggal talaga siya!” Sabi naman ni Mitche.

“Hayaan niyo at kakausapin ko ang Chairman, baka sakaling magbago ang isip niya at sisantehin na talaga si Rocher. Sa ngayon at habang hindi pa natatapos ang isang buwan, subukang ipinatag ang kalooban and lets have a party.” Masayang sambit ni Rose na pakiwaring nakawala sa pagkakagapos nang suspindihin si Rocher

Saktong papauwi na si Rose galing opisina nang biglang tumawag si Jose.

“Hello? Oh Jose, napatawag ka.” Pangiting sambit ni Rose.

“Nangangamusta lang ako kung ano na nangyari sa kaso niyo?”  

“Ayun disappointed, nakapagbaba na ng hatol ang aming organization at imbes na hatulang matanggal na si Rocher, sinuspinde lang ito for one month. Ang sabi, hindi raw sapat ang mga reklamong magdidiin sa kanya. Pero ang totoo, naaamoy na may gusto ang Chairman namin sa kanya, kaya nauwi sa ganon.”

“Grabe naman pala yung Chairman niyo, napaka-bias. Ano bang pinakain ng ga*g*ng Rocher na yon at patay na patay siya?!”

“Pinakain? Ng kanyang matatamis na salita, iyon ang pinakain niya kaya hulog na hulog ang bakla. Pero maigi na rin yun para hindi na niya gawin ang binabalak sa akin at makapagtrabaho ako ng maayos.” 

“Kaso, isang buwan lang iyon, kapag bumalik siya? Hindi malabong uulitin niya iyon sayo at hindi ako makakapayag, mahal kita at dapat ay pinoprotektahan kita. Alam ko na, may naisip ako para hindi maka-iskor ang kumag na yon.”

Dahil sa pangamba ni Jose na pagtangkaan muli si Rose, oras na bumalik ang manyakis na si Rocher na baliw na baliw sa kanya, napagpasyahan na nitong magtrabaho sa mismong pinapasukan ni Rose para maprotektahan ito. Pumayag naman si Rose sa naging pasya ni Jose at lalong ginanahan sa pagtatatrabaho dahil kasama na si Sweetie Pie.

Chapter XIV
Pagpapanggap

[After one month, Rocher is back.]

“Nandito nanaman ang kumag na naghahari-harian, nagbabalik.” Bulong ng katrabaho ni Rose nang makita si Rocher na nagbabalik.

“Hello mga Co-workers! Im back, kamusta? Na-miss niyo ba ko?!” Tanong ni Rocher pagkapasok pa lamang nito sa opisina subalit ni isa ay walang sasagot. Magugulantang ito sa makikita.

“Bye Sweetie Pie, mamaya ulit!” Manamis-namis na sabi ni Rose kay Jose nang papasok na ito sa opisina at hahalikan sa pisngi.

“Mamaya din sayo Mahal ko.” Hahalikan naman nito ang noo Rose at sabay tutungo na sa ibang opisina si Jose. Pagkapasok ni Rose. 

“Anong ginagawa ng Boyfriend mo dito?!” Gulat na gulat na tanong ni Rocher kay Rose at magugulat din si Rose nang makitang nakabalik na ito. 

“Shock naman ako sayo Rocher, nakabalik ka na pala? Welcome back.” Kaplastikang bati nito.

“Nakikita ko sayong mga mukha na nakangiti kasi nagbalik na ko.”

“Assuming naman nito, walang pagbabago at hambog pa rin!” Sabi ni Rose sa loob-loob na kulang na lang ay gatungan si Rocher ng nagbabaga nitong kamao sa ulo.

“Alam mo Rocher, nung nawala ka dito ng isang buwan, marami ng nagbago na tiyak na ikakapanibago mo, gumanda at umayos kasi ang opisina at sana sa pagbabalik mo, nagbago ka din. By the way, my truly love fiance is already working here for about 2 weeks at sana ay magkasundo kayo.” Mapapakunot ang noo ni Rocher sa sinabi ni Rose na kasama na nito si Jose sa trabaho at kukulo ang dugo.

“Make sure na magkakasundo kami, kasi alam mo na, pareho kaming gwapings, right Che-che? Tanong nito kay Che-che, baklang laway na laway sa kanya.

“Oo naman Fafa Rocher, I’m glad that you come back and now you’re backed, may pag-asa na bang maging tayo?” Tanong ng bakla na parang nakatikim ng kalamansi pagkat nangangasim ang mukha sa kilig.

“Just put out your dick, then I’ll court you!” Bulalas nito sa bakla at aalis na para bang walang nangyari.

Wala ngang pagbabago kay Rocher na isa pa ring balidoso, mayabang at lokong-loko sa alindog ni Rose. Kahit naroroon na ang Boyfriend ni Rose, hindi pa rin ito tumigil sa pagpapaporma sa kanya, sa pag-asang, magkakahiwalayan ang dalawa at mapapasakanya.

“Rose, ako na ang bahala diyan, magpahinga ka na.” Presinta ni Rocher sa kanya habang aligaga sa pag-aasikaso ng mga papeles.

“Wow himala, biglang bumait si Balidoso Boy! Ano kayang nakain niya?” Sabi ni Mitche sa kausap nito nang makitang nagmamagandang-loob si Rocher.

“I think, miracle water. Sana man lang magtuloy-tuloy na siya, kasi nagpakahirap ang pari na basbasan iyon.” Sabi naman ng kahuntahan ni Mitche.

Sige ayos lang, mind your own business. Baka nakakaabala pa ko sayo eh. I can manage and no thanks.” Patumanggi diumano ni Rose.

“Eto naman, minsan na nga lang ako nagmamagandang loob sayo, ganyan ka pa.”

“Bakit kasi minsan lang, dalas-dalasan mo kaya nang matuwa naman ako sayo pati mga kasamahan mo dito. At saka, ano nanamang paandar yan?!”

“Wala, gusto ko lang makabawi sa lahat ng ginawa ko sayo, kung nagawa kitang bastus-bastusin. Alam mo kasi, yang pangalan mo, nababagay sa katauhan mo kasi para kang Rosas na hindi kumukupas ang kulay at ganda, magdaan man ang mahabang panahon.”

“Talaga Rocher, dapat sinapak mo, ganito oh!” Bigla nitong bubuntalin si Rocher.

“Masakit ba, kaya huwag mo kong pinagloloko diyan. Tumigil ka nga, dami ko pang ginagawa eh.”

“Kaya nga sinabi ko para lang, hindi ko naman sinabing bulaklak ka talaga, umasa ka naman.”

“Aba, bastusing nilalang ka, baka gusto mong sapak-sapakin ko ang pang-ibaba mo diyan nang magtigil ka! Umalis ka na at huwag na kong kulit-kulitin pa!”

“Kaya nga sinabi ko, tutulungan na kita, nang matapos ka na sa ginagawa mo. Masyado mong sinusubsob ang sarili mo sa trabaho, kaya iyan at nagiging lusyang ka na, sayang din kasi.”

“Hindi baleng magpakasubsob ako sa trabaho at maging lusyang, kung ikabubuhay naman namin ito! Alam mo, kanina ka pa isturbo, pinapaalis na kita, ayaw mong umalis, can you please go away from me as I said earlier, I have no time to talk with you that way!” Magalit-galit na wika nito.

“Wow English yun, nosebleed ako sayo te!”

“Hindi ka kasi nakakaintindi ng tagalog! Ano gets mo na!”

"Hindi pa rin eh, try mo Spanish. Te amo!"

"Te amo your face! Pero ano yun?" Mahinahong tanong ni Rose sa kanya.

"Hindi na mahalaga kung ano ang 'Te amo'. Ang mahalaga'y nabigkas ko sa'yo yun." Hanggang sa malalaman ni Rose kung ano ang ibig sabihin ng binibigkas ni Rocher.

"Yuck kadiri ka Rocher, no way noh!"

"Bakit ganyan ka makapag-react, bakit alam mo na ba ang ibig sabihin ng Te amo?" Hindi agad sasagot si Rose at ilang sandali pa.

"Sí, lo se. Si conozo la palabra te amo." Sambit ni Rose sa wikang Spanish na ibig sabihin ay 'Yes I know the word Te amo'. Magugulat si Rocher kung paano natutuhan ni Rose ang magsalita ng Spanish.

"How would you know the spanish language, may lahi ba kayong espanyol?" Tanong nito na takang-taka.

"Secreto, nada es importante." Na ang ibig sabihin ay 'Secret, nothing is important.' Mangha-mangha na si Rocher sa kahusayan ni Rose na magsalita ng Spanish hanggang sa may madidiskubre.

"Aha, kaya pala nakakapag-spanish ka at ang tagal-tagal mo bago magsalita, gumagamit ka nang google translation at kinakabisado mo." Sabi nito nang mabukong naggo-google translation si Rose kaya ito nakakapag-spanish.

"So, who cares, if I used that! Hirap-hirap kaya mag-spanish, di naman natin ginagamit yan. So pwede ka na ba umalis? Alis!"

"Okey bye, mon cher amour." Manamis-namis na wika nito gamit ang French bago umalis na ang ibig sabihin ay 'Okey bye, my dear love'.

"Ano raw?" Hindi maintindihan ni Rose ang itinuran ni Rocher kaya gagamit muli ito ng google translation. Nang mai-translate niya sa English, magugulat ito pagkat iba ang lumabas.

"No Connection? Iyon ba ang ibig sabihin?" Takang-takang reaksyon nito hanggang sa mapagtatanto niya na nawalan pala ng Internet connection ang ginagamit nitong desktop, kaya ganon ang lumabas.  

"Putik, wala palang internet. Kaasar siya! Malaman-laman ko lang kung anong ibig sabihin nun, babalatan ko siya!"

[Pagkalabas ni Rocher mula sa opisina.]

“Hindi mo ko kilala Rose. Ako yung tipong tao na wala sa bokabularyo ang pagsuko. Kaya hindi ako titigil hangga’t hindi kita napapaibig at napupunta sa akin.” Umaatikabong sambit ni Rocher sa kanyang sarili at bigla itong makakarinig ng boses na hindi pangkaraniwan pagkat malaki na may pagkamalumanay at bilog na bilog.  

“Rocher, hindi lahat ng gusto mo, makukuha mo. May mga bagay na hindi para sa’yo kaya huwag mo nang ipagpilitan pa, mabibigo ka lang!” Sabi ng tinig na bumubulong sa kanya. Hahagilapin ni Rocher kung saan nagmumula ang boses na iyon. 

“At sino ka para pagsabihan ako ng ganyan! Malaman-laman ko lang kung sino ka, yayariin ko ang pagmumukha mo!” Patuloy na hahanapin ni Rocher kung saan nanggagaling ang ganung tinig subalit biguan ito at muli niyang maririnig.

“Gaya nito Rocher, kahit saan ka man maghanap, hindi mo mahahanap kung saan nanggaling ang tinig na ito, kaya tumigil ka na! May Boyfriend na si Rose, pabayaan mo na siya at tigilan.”

“Hindi gaya mo ang makakapigil sa akin, tandaan mo yan! Lakas din ng trip mo sa akin, hinayupak ka!”

“Talaga Rocher, awoooh, mumultuhin kita kapag hindi ka tumigil!” Paninindak diumano nito. Gaanoman kapangahas si Rocher ay magagawa pa ring masindak sa tinig na iyon na kakaiba kaya tatakbo na ito nang balisang-balisa at pawisan.

Ang hindi alam ni Rocher, si Rose ang nasa likod ng tinig na iyom.

“Ahahaha! Duwag din pala ang kumag na ‘yon sa multo. Siguro naman titigilan na niya ako.” Tawang-tawang sambit ni Rose habang pinaglalaruan si Rocher.  

“Bakit ba kasi patay na patay ang gag*ng iyon sa akin, tekang may Boyfriend na ko. Marami namang iba diyan.” Dagdag pa nito.

Sa kabila na ginawa ni Rose na pananakot kay Rocher, hindi pa rin ito nilubayan, bagkus ay lalo pa naging pursigido si Rocher na mapasakanya ito, dahil ito ay matiyaga. Oras ng kanilang breaktime, masaya-masayang nanaman si Rose pagkat makakasa muli ang pinakamamahal na si Jose. Habang masarap na nagsasama at naglalambingan pa nga ang dalawa sa kainan, kasama na rin ang kaopisina ni Rose, masisira nang biglang lumapit si Rocher at nakisabay sa kanila itong kumain.

“Hello mga officemate, may I join on your meal?” Presinta nito sa kanila at imbes na sagutin ay paglalaanan na lamang ito ng upuan.

“Ah gusto ko, katabi si Rose.” Hiling nito.

“Wow, siya pa ang choosy, siya na nga binibigyan ng upuan at pinayagang makisalo sa amin.” Sabi ni Rose sa loob-loob na nag-uumapaw ang pagkayamot at nang tumabi ito sa kanya, lalo nitong hihigpitan ang pagkakaakap kay Jose.

“Ang sweet-sweet naman pala nilang dalawa, ako ang kinikilig.”

“Natural Rocher, magsing-irog eh, bakit hindi ka ba gaya nila kapag may girlfriend ka?” Tanong ni Nikki.

“Nagka-girlfriend na, actually sa gwapo kong ito, naka-lima ako pero honestly, wala sa kanila ang sineryoso ko. Ang tsi-cheap kasi ng nagkakagusto sa akin at bobits pa, kaya madali ko silang naloko. Kung tatanungin niyo ko kung ano ang tipo ko sa babae, unang-una ay siyempre maganda, maalindog at higit sa lahat, mabait at matalino. Gusto ko sa babae, palaban at hindi madaling maloko, yung tipong matsa-challenge ako. Kapag naging mag-asawa kami, gusto ko, pinagsisilbihan ako at susunod sa lahat ng gusto ko.”

“Wawa naman pala ang makakatuluyan nito, magiging katulong.” Bulong ni Rose kay Jose.

“Sinabi mo pa mahal ko, naku at huwag na huwag lang ‘yan duma-moves sa’yo, makakatikim yan sa akin.” Nag-iiinit na bulong ni Jose.

Habang nagkukwento si Rocher sa kanila ay unti-unti, mapapahawak na ito sa balikat ni Rose.

“Ehem, ehem, excuse me.” Sabi ni Jose nang mapansing akmang aakbayan na ni Rocher si Rose. Hindi pa tinanggal ni Rocher ang kamay nito sa balikat ni Rose kaya gagawa ng paraan si Jose.

“Hatching!” Pagkukunwaring bahing nito at mababahingan ang kamay ni Rocher dahil sinadya niya iyon.

“Pre, sorry, hindi ko sinasadya.” Paumanhin nito kay Rocher nang mabahangin ang kamay nito. Sa halip na magpuyos ng galit, ngingisiin lamang ni Rocher si Jose at dali-dali nang tatanggalin ang kamay sa balikat ni Rose at iispreyan ng pabango. Sa tapang ng pabango ni Rocher ay masusuya sina Rose.

“Ano ba yang pabango mo Rocher, nakakabuntis!” Reklamo ni Rose sa kanya.

“Sorry Rose, hindi ko sinasadyang buntisin este mahilo ka.” Paumanhin ni Rocher at hihimas-himasin nito ang balikat ni Rose.

“Naku Sweetie pie, pigilan mo ko, masasapok ko na yan.” Bulong ni Jose na nag-iinit na ang dibdib kay Rocher.

“Naiihi ako sweetie pie, pwede mo ba akong samahan?” Sabi ni Rose sa kanya na gustong-gusto nang makawala mula sa kamay ni Rocher.

“Sige sweetie pie.” At sasamahan nito si Rose sa palikuran.

“Kailangan ba kapag iihi, dalawa. Ano taga-baba ang isa?” Pabirong hirit ni Rocher sa kanila.

“Bakit nangingiaalam ka, mind your own bussiness!” Pataray na bulalas ni Rose. Sa halip na magtungo sila ng palikuran ay tutungo sa isang lugar para makapaghinga ng inis ng loob kay Rocher.

“Alam mo Rose, kung hindi lang natin kasama ang mga kaopisina mo, inumbag ko na yang kumag na ‘yan, nakakaasar. Tapos kung makaakbay at himas sa’yo, akala, nobya ka niya.”

“Naku Jose, pareho tayo ng nararamdaman, maski ako, banas na banas sa kanya. Sarap gadgaran ng banana sa mukha! Tapos yabang-yabang pa habang nagkukwento, akala kung sinong gwapo!”

“Honestly, gwapo naman siya, kaso masama ugali!”

“Mas gwapo ka pa rin noh, walang-wala siyang sinabi sa’yo.”

“Talaga, thanks. Basta sweetie, kapag may ginawa nanaman ang kumag na ‘yon sa’yo, magsabi ka lang at buburahin ko na siya sa mundong ito!”

“Oo naman, mahal ko. Kahit ano pang gawin niyang pagpapansin at porma sa akin, nasa ‘yo pa rin ang puso ko, loyal yata ito. Nakaya nga nating magsama ng apat na taon, then I’m sure makakaya pa ang susunod pang taon at walang anuman ang maaaring makapagpahiwalay sa atin, kahit si Rocher pa ‘yan.” Aakbayan nito si Rose at matapos ay hahalikan, sa pisngi lang naman. Maghugis puso ang mga mata ni Rose nang gawin sa kanya iyon ni Jose.

Isang gabi at habang papauwi na sina Rose at Jose, may biglang grupo ng mga kalalakihan ang sasalubong sa kanila at haharangan ang pagdaan. Nagpasintabi na si Jose sa kanila subalit hindi pa rin tumabi at tila naghahamon ng suntukan

“Ano ba, sabing tumabi kayo diyan!” Pasigaw na sambit nito sa kanila at bigla siyang uundayan ng sapak sa mukha. Kaagad naman makakailag si Jose at babalikwasin ang braso ng kalaban hanggang sa mapahiga ito. Nang mabuwal niya ito, may akma pang susuntok sa kanya subalit inunahan nito ng makabasag-bungong sipa at mabilis na tumilapon. May kasanayan sa pakikipaglaban si Jose dahil nag-aral ito ng martial arts kaya kahit anim pa sila at bato-bato pa ang katawan, nakaya niyang labanan ng mag-isa at may napuruhan pa subalit lubhang malalakas ang kalaban ni Jose kaya naubusan na ito ng lakas at nadali na. Sinubukang bumangon ni Jose subalit sa tindi ng sapak na kanyang tinamo, hindi na ito nakabangon pa’t pinagtulong-tulungan nang banatan.   

“Tama na! Itigil niyo na ‘yan! Maawa kayo sa kanya!” Nagsusumamong sambit ni Rose sa kanila habang pinagtutulungang gulpihin si Jose ng mga kawatan. Kahit duguan na ito, hindi pa rin siya tinigilang bugbugin. Walang magawa si Rose kundi makiusap, hanggang sa nagpakita ang taong nagpagaya nito sa kanila na ikagugulat nila ng husto.

“Rocher? Anong ginagawa mo dito?! Ikaw ba ang may kinalaman nito?!” Nanggagalaiting tanong nito kay Rocher pagkaharap sa kanya.

“Ako? Anong kinalaman ko diyan eh hindi ko nga sila mga kilala! Ganyan na ba kalaki ang galit mo sa akin, magagawa mo kong pagbintangan sa bagay na hindi ko ginawa!”

“Hindi ba ikaw, sorry na!”

“Dadaan lang ako, ako na agad ang naiisip mong nagpagawa niyan!”

“Sige daan ka na! Ah wait tulungan mo kami Rocher!” Nagmamakaawang pakiusap nito sa kanya.

“Ayan ba, ako bahala sa inyo Rose, tuturuan ko sila ng leksyon!” Sabi nito kay Rose na nagmamalaki at magbabanat muna ng buto na para bang nagpapalakas.

“Tama na ang ganyan, tulungan mo na si Jose.” Lalapitan ni Rocher ang mga lalaking umuupak kay Jose at sabay uundayan nito ng sapak. Manghang-mangha’t hindi makapaniwala si Rose pagkat magaling din makipaglaban si Rocher at sa tikas ng ipinakita nitong kamao, napaatras niya ang lahat ng kawatang bumubugbog kay Jose. Nagtataka lamang si Rose kung paano nito nalabanan ng ganun-ganun na lamang subalit nagpapasalamat na lamang siya.

“Ano babalik pa kayo! Mga ungas, wala pala kayo sa kamao ko eh! Ugggh!” Pasigaw na wika ni Rocher sa kanila habang ipinagyayabang ang muscle nito na kung titingnan, hindi naman halatang may Muscle. 

“Salamat Rocher sa pagligtas mo sa amin, you’re our saviour!” Sa labis na pasasalamat ay mapapayakap si Rose sa bisig ni Rocher. Duguan na nun si Jose at halos hindi na makatindig matapos nitong tamuhin ang mga bugbog kaya dali-dali nila itong isinugod sa hospital, siyempre para ipagamot.

Kuhang-kuha ang loob ni Rose kay Rocher matapos sila nitong iligtas mula sa mga kawatan, pero ang lingid sa kaaalaman nina Rose, pakulo lang iyon lahat ni Rocher. Kinabukasan nang harapin ni Rocher ang kanyang mga katropa, ang mga lalaking bumubog kay Jose kagabi.

“Magaleng! Magaleng mga kapatid! Napaniwala natin sina Rose sa ating palabas!” Sabi nito sa kanyang mga katropa.

“Oo nga pare, napaniwala mo nga sila, kaso nabangasan naman kami ng husto. Hindi mo naman sinabi na magaling palang makipaglaban ang karibal mong si Jose!” Sabi ng katropa ni Rocher.

“Okey lang yan, malayo yan sa bituka. Malay ko ba na magaling makipagsuntukan yang si Jose, di ko naman kasi siya kilala, o sadyang madali lang kayong madaig at matalo.”

“Sobra ka naman, ikaw na nga tinulungan diyan, para lang makuha mo ora-orada ang loob ng babaeng pinipintig ng iyong puso, ganyan ka pa magsalita. Edi sana hindi na lang kami sumakay pa sa plano mo! Tapos ang sabi mo, palabas lang ang lahat ng ito pero ang pagsapak mo sa akin, tinotohanan mo! Tingan mo ngayon at nagka-black-eyed ako!”

“Ayos lang ‘yan, ikaw naman yan. Mga unggok kasi kayo kumilos, kaya iyan at nagalusan kayo ng todo-todo pero okey na rin ang ginawa niyo kay Jose, doon man lang ay makaganti ako sa kanya, sa pagiging palalo niya!”

“Kamusta naman ang lagay ng binugbog namin kagabi?”

“Ayun naospital, kritikal ang kondisyon, ginalingan niyo kasi. Dapat pinuruhan niyo na bago ako dumating, para wala na kong kaagaw pa kay Rose. Hahahaha, ngayong nakuha ko na ang tiwala ni Rose, hindi na ko mahihirapan na kumbinsihin siya para sagutin siya.” Pangiting sambit nito at itututok ang kanyang daliri sa kukote, tanda na nag-iisip siya ng maayos.

Chapter XV
Revealed the truth behind Rocher

Makaraan ang isang araw ay nag-uumapaw ang ligayang nadarama ni Rose sa dibdib dahil sa wakas, nagkamalay na rin si Jose.  

“Kamusta mahal ko?” Natutuwang tanong nito nang magkamalay si Jose.

“Eto, nagkamalay na. Nasaan ako?”

“Malamang nasa hospital. Natutuwa ako kasi gising ka na.”

“Ang pagkakatanda ko, binubugbog ako ng mga kawatang nakasalubong natin, paano ako napunta dito, sino ang nagligtas sa atin?”

“Magugulat ka, dahil si Rocher ang nagligtas sa atin. Kundi dahil sa kanya, malamang hindi lang ganyan ang inabot mo at saka gaya mo, magaling din siyang makipaglaban kaya natalo niya at napaalis ang mga bumubog sa’yo. Siya rin ang tumulong sa akin na magdala sa’yo dito sa ospital kaya laking pasalamat sa kanya. Alam mo Jose, kahit nayayabangan ako sa lalaking iyon at naiinis dahil panay paporma sa akin, hindi ko akalain na may nakatago palang kabaitan sa kanyang puso. Nakakagitla lamang dahil hindi ako sanay.”

“Kung mabait siya, bakit niya kasi tinatago, dapat ilabas niya pero salamat na rin sa kanya at siya pala ang nagligtas sa atin.”

“Oh paano Sweetheart, magpahinga’t palakas ka muna diyan, dahil kailangan ko munang kumayod.” At iiwan na ni Rose si Jose para magtrabaho.

Dagliang nakaharap ni Rose si Rocher pagkatungtong nito sa opisina.

“Hi Rocher, Goodmorning ay afternoon na pala.” Pangiting bati nito kay Rocher.

“Good Afternoon din sa’yo. Bakit ngayon ka lang pumasok?”

“Ah, dinaanan ko pa kasi si Jose sa hospital at pasalamat ako dahil nagkamalay na siya!”

“Mabuti kung ganon. Kaya kitang-kita ko kaagad sa mukha mo ang ligaya, kasi nagising na ang true love mo.”

“Oo naman at kung hindi dahil sa’yo iyon. Kaya salamat at tinulungan mo kami nang gabing iyon. Sorry kung naging Judgmental ako sa’yo at kinainisan ng husto, hindi ko akalain na may mabuti ka palang kalooban, hindi ko kasi halata eh, ipahalata mo naman. Kung hindi ka dumating, hindi na namin alam ang gagawin kaya Thank you so much.”

“Naku Rose, it’s okey at naiintindihan kita kung ganyan ang tingin mo sa akin. Siyempre kaibigan kita kaya hindi ako makakapayag na mapahamak ka.” Pangiting sabi nito at biglang aakbayan si Rose. Kaagad naman aalisin ni Rose ang kamay ni Rocher sa balikat nito.

“Sige Rocher, marami pa akong aasikasuhin.”

Gumaan man ang loob ni Rose kay Rocher ay hindi pa rin nito mapigilang kutuban ng hindi maganda at iniisip na may pinaplano ito sa kanya.

“Ito lang friend ah, sa palagay mo, bakit kayo tinulungan ni Rocher nung gabing nasa panganib kayo?” Tanong ni Mitche sa kanya.

“Dahil may malasakit siya sa amin at hindi ba, may gusto iyon sa akin.”

“Ah ayun, may gusto kasi siya sa’yo kaya niya ginawa iyon. Paano kapag hindi ka niya gusto, sa palagay mo ba, magpapaka-effort pa siya na tulungan kayo?”

“Grabe ka naman sa kanya at saka ang bait kaya ng tao, napatunayan na niya iyon.”

“Porket siya ba ang tumulong sa inyo, mabait na para sa’yo iyon? Napakabilis mo naman magtiwala girl. Sorry ah, pero sa nakikita ko lang kay Rocher, pakitang tao lang ang ginawa niya sa inyo. Ni nagawa nga niyang sigawan ang kasamahan nating empleyado nang matapunan ito ng kape, tapos yung Janitor na hirap na hirap nang magbuhat, nakita na nga niya pero sa halip na tulungan, dinaanan lang hanggang maglaglagan na ang mga karton, ayun at wala pa ring pake! At saka ang timing naman, bakit nandoon siya nung gabing nakaharap niyo ang mga kawatan?!”

“Malay mo naman Mitche, nagkataon lang iyon at buti nga, dumating siya.”

“Nagkataon? Rose, kahit na sino magtataka kapag naisip iyon, ikaw nagawa mo bang magtaka? Sa dami kasi ng taong pwedeng dumating, bakit siya pa at kapag naiisip ko iyon, nakakapangduda. Isa pa Rose, paano siya natutong makipaglaban, eh wala naman siyang naikukwento na sumasabak siya ng Martial Arts. Oo yung BF mo, walang kadu-dudang may skills siya pagdating doon, siyempre may history siya na sumasali doon pero yang si Rocher, wala akong makita at nakakapangduda talaga!”

“Oo nga noh, may punto ka, paano siya naging magaling sa pakikipaglaban, nakita mo ba Resume niya?” Sabi ni Rose na napapaisip.

“Bakit Resumé niya ang hinahanap mo? Pwede mo naman malaman ang information niya through his Facebook account, makikita mo kung ano ang mga skills.” Pupuntahan ni Rose ang account ni Rocher para galugarin ang impormasyon nito, pagkatingin.

“Friend hindi ko makita, kaunti lang ang lumalabas sa Background, birthday lang niya tapos gender.”

“Teka lang Rose, friend ba kayo ni Rocher sa FB, baka kasi exclusive for his friend only ang other information.” At mapagtatanto ni Rose na hindi pala sila Friend ni Rocher sa Facebook.

“Oo nga pala, hindi kami friend.”

“Oh see, excited ka kasing tingnan ang personal info niya, samantalang di mo man lang nakita na add as friend pa ‘te.”

“Actually, hindi add as friend ang nakalagay sa bar.”

“Ano?”

“Confirm friend request.”

“Wala namang problema, i-aacept mo na!”

“Eh ayaw ko nga.”

“Akala ko ba, nababaitan ka na kay Rocher, i-confirm mo na, nang makita natin kung tapat ba siya sa’yo.” At iku-confirm na nga ni Rose si Rocher sa Facebook as friend. Nang maging friend sila sa Facebook, saka makikita nina Rose ang lahat ng nilalaman ng Personal information ni Rocher.

“Interested in women, favorite food, kahit ano basta hindi messy, favorite sport, basketball, Table Tennis, Badminton. Wow friend, pwede na ‘to isabak sa Olympics.”

“Paralympics yata! Sige lang tingnan mo lang kung may makikita ka bang history na sumali siya ng Martial Arts o proficient siya sa pakikipaglaban.”

“Language, proficient in Filipino, English, Bisaya, Waray, Bicolano, Spanish, sige lahatin mo na! Religion, Orgy. Orgy, ano yun? I-google ko nga then image.” Isi-search niya kung ano ang ibig sabihin ng salitang iyon subalit pipigilan ni Mitche.  

“Uhm, huwag mo i-search, baka dumugin tayo dito. Alam mo naman, marami sa atin ang maiinit ang katawan.”

“Favorite movie, fifty shades of grey, shame, spit on the ground. Motto, katamad basahin, masyadong mahaba. Eto na friend, history.” Sabi nito na may pagkasabik nang mapadako na sila sa History.

“Bakit wala namang nakalagay na sumali siya ng Martial Arts o kahit sa skills man lang, sinasabi ko na ba, pinagloloko ka lang ng Rocher na ‘yan!” Sabi ni Mitche.

“Baka hindi niya nailagay, ilalagay pa lang.”

“Sus Rose, sa sobrang hambog ng taong iyon, hindi siya magdadalawang isip na ilagay kung ano ang meron siya!”

“Kung ganon siyang tao, bakit hindi niya inilagay ang T*** niya?!”

“Ano ba ‘yan Rose, kababae mong tao! Mahiya ka nga diyan. Ngayong may natutuklasan ka patungkol kay Rocher, anong naiisip mo?”

“Na siya’y kasing talino ni Jose Rizal dahil dami niyang alam na Language at tingnan mo naman ang kanyang motto, pagkahaba-haba, dinaig pa ang Noli Me Tangere! Tama ka Friend, kailangan ko muna siyang kilalaning maigi bago ko masabing dapat ba siyang pagkatiwalaan. Maging ako kasi, nitong mga nakalipas na araw, nagdududa sa kanya.”

“Tama yan, keep watching on him. Baka hindi mo alam, astang anghel sa’yo kapag kaharap pero kapag tumalikod, devil pala. Mag-iingat ka.” Sabi ni Mitche at aalis na ito. Pagkaalis na pagkaalis ni Mitche.

“Okey, block muna kita, baka kasi kulit-kulitin mo ko sa chat.” Pagka-block kay Rocher ay isasarado na nito ang laptop.

Dahil sa mga natuklasan ni Rose kay Rocher na nakakapangduda, magagawa niya itong imbestigahan, para makumpirma ang mga haka-hakang naglalaro sa kanyang isipan at mapatunayang dapat bang pagkatiwalaan si Rocher.

“Rocher, may gagawin ka ba ngayon?” Tanong ni Rose sa kanya at magniningning ang tuwa nito sa loob.

“Totoo ba ‘tong nangyayari, siya pa mismo ang kumakausap sa akin.” Sabi ni Rocher sa loob-loob.

“Bakit mo naman naitanong ‘yan?” Tanong nito kay Rose.  

“Kung wala kang gagawin mamaya, pwede mo ba akong samahan sa ground area.” Pangiting pakiusap nito sa kanya. Dahil may pagtingin si Rocher kay Rose, hindi na ito tatanggi pa.

“Oo naman Rose, sasamahan kita!” Sabik na sabik nito.

“This is it Rocher, my plan is working it. Unti na lang at mapapasaakin ka na Rose.” Umaasang sabi ng mokong sa loob-loob.

“Teka muna, ano bang gagawin natin dun?”

“Basta, malalaman mo.”

[Pagkatungtong nila ng Ground Area.]

“Nandito na tayo, may sasabihin ka ba sa aking mahalaga?”

“Rocher, sa panahon kasi ngayon, hindi na ligtas at laganap na ang mga kasamaan. Kawawa ang mga walang laban oras na sumalakay ang masasamang loob. Kaya nandito tayo ngayon kasi magpapaturo ako sa’yo kung paano ang makipaglaban, please. Nang maigpagtanggol ko naman ang sarili ko.” Biglang mapapakamot ng ulo si Rocher nang hilingin iyon ni Rose.

“Patay, anong gagawin ko, tekang hindi naman ako bihasa pagdating sa pakikipaglaban. Bakit ba kasi dinibdib ng Rose na ‘yan ang pagpapakitang-gilas ko, kainis!” Sabi nito sa loob-loob na nababalisa na pagkat mabubuko na ito.

“Ano Rocher, bakit nanahimik ka diyan? Mahirap ba ang hinihiling ko sa’yo?” Lalong kakabahan si Rocher nang tanungin ito subalit makakaisip siya ng paraan kung paano niya malulusutan si Rose.

“Ah Rose, pamilyar ka ba sa Fight and Flight Response?”

“Teka, nagpapaturo ako sa’yo ng martial arts, ganyan naman ang sinasabi mo. Bakit, bakit mo naitanong ‘yan?”

“Mukhang hindi niya alam ang Fight and Flight hehehehe! Magogoyo ko na siya.” Sabi nito sa loob-loob na kampanteng-kampante.

“Sina-psycho mo ba ako Rocher?!”

“Patay, alam nga niya!” Sambit muli nito sa loob-loob na may pangamba.

“Ah eh, magbasa ka kasi ng Psychology book o mag-search sa internet, malalaman mo kung ano ang sinasabi kong Fight and Flight response.”

“Pambihira, pinag-search mo pa ko, pwede mo naman sabihin kung ano yun! Although alam kong related yun sa Psych.”

“Yare, mapilit talaga siya, paano ko ‘to malulusutan.” Sabi nito sa loob-loob.

“Iyon kasi sikreto ko kaya magaling akong makipagkarate, kapag nabasa mo yun, tiyak na kusa kang matututong ipagtanggol ang sarili sa oras ng panganib kahit na hindi kita tinuturuan kung paano makipaglaban, trust me and you might be learnt.” Palusot diumano nito.

Nagoyo naman ni Rocher ang mapangahas na si Rose subalit nang magharap silang dalawa.

“Alam ko na yung Fight and Flight Response!”

“Kung alam mo na, sige nga paki-recite.”

“Teka-teka, ano nga ulit yun, magwi-wikipedia muna ako.” Bubunutin nito ang Cellphone sa bag at isi-search ang Fight and Flight response sa Wikipedia. Nang ma-search at mabasa.

“Ah Rocher, may kinatatakutan ka ba?”

“Oo, may kinakatukatan ako, takot ako sa ahas at Spider, yung tarantula, bakit mo naman naitanong?”

“Wala, akala ko kasi, wala kang kinakatukatan. Sige makakaalis ka na at marami pa kong gagawin.”

“Hindi mo ba sasabihin sa akin kung ano ang Fight and Flight?”

“Mamaya na, dami ko pa kasing dapat gawin, pwede ba huwag kang isturbo!” Wala nang ano-ano pang umalis si Rocher.

“Bakit kaya nito tinanong kung anong kinakatakutan ko, ang weird naman niya?” Takang-takang tanong nito habang naglalakad. Kinabukasan at nang papasok si Rocher sa opisina, masigabo itong sasalubungin ni Rose.

“Hi Rocher, Goodmorning!” Pangiti’t pasigaw na bati ni Rose nang magharap sila.

“Goodmorning din sa’yo sa maganda kong friend, natutuwa ako at first time mo ‘to ginawa sa akin.”

“Lalo ka pang matutuwa dahil may sorpresa ako sa’yo.”

“Sorpesa?! Anong sorpresa mo?” Tanong nito na may pananabik at ilalabas ni Rose ang sinasabi nitong sorpresa.

“Eto oh!” Magigimbal ang loob ni Rocher nang ilabas ni Rose ang Tarantula mula sa lalagyanan. 

“Ayaw ko niyan, ilayo mo ‘yan!” Takot na takot na wika nito nang makakita ng gagamba’t lalong ilalapit ni Rose ang gagamba kay Rocher.

“Hahahaha! Ngayong takot na takot ka na, gumana ba ang Fight and Flight Response mo? Nagulat ka sa gagamba ko noh.”

“Ano ka ba naman Rose, tinakot mo ko. Ilayo mo yan sa akin!” Sabi nito na halos mapaiyak na sa labis na takot. Biglang ihahagis ni Rose ang gagambang tarantula kay Rocher at mapapakaripas ito ng takbo.

“Hahahaha! Fight and Flight response pa more.” Matawang-tawang sabi nito na halos kabagan na ang sikmura’t pupulutin ang gagamba na isa lamang palang laruan.

“Hahahaha, di niya halatang laruan lang ito.”

Dahil dun ay lalong magdududa si Rose patungkol sa kakayahan ni Rocher subalit nagtataka pa rin ito at naguguluhan.

“Tingin ko, kaya ayaw niya kong turuang makipagkarate, dahil di naman siya bihasa dun. Kung hindi siya marunong sa ganon, paano niya napataob ang mga nakalaban nito nnong isang gabi? Nakakapagtaka lang kung ganon. Oh baka naman ayaw niya i-share sa iba ang skills niya. Ano ba ‘yan, mayabang na nga, madamot pa.” Tanong na hindi maipaliwanag ng kanyang isipan.

[After a week]

“Bebe ko, I’m happy na you’re really okey at nakalabas na ng ospital.” Nag-uumapaw na tuwa nito ng dalawin siya ni Jose sa kanilang bahay na kagagaling lang ng ospital.

“Oo naman mahal ko, hindi ako pwedeng magtagal sa ospital, kasi alam ko naman, miss na miss mo na ko. Salamat talaga sa Rocher na ‘yon at kahit naiinis ako dahil pinopormahan ka niya, siya ang dahilan kung bakit buhay pa ko.”

“Naku bebe ko, may naamoy na ko sa Rocher na ‘yon.”

“Anong naamoy mo, huwag mong sabihing isa siyang bakla.”

“Hindi! Nagdududa ako sa ginawa niya nung isang gabi, parang hindi kapani-paniwala. Basta, parang may mali. Hindi ko maipaliwanag kung bakit.”

“Naku mahal, dala lang siguro ng stress sa trabaho kaya kung ano-anong iniisip mo. Mabuti pa, mag-relax ka kasama ako’t magsine tayo.”

Habang tumatagal ay patindi nang patindi ang pagdududa ni Rose kay Rocher kaya lalo pa nitong inigtingan ang pagmamanman sa kanya. Sadyang maingat si Rocher kaya hirap itong mahuli siya.

“Ano Rose, may natutuklasan ka na ba sa Rocher na ‘yon?” Tanong ni Mitche sa kanya.

“Naku Friend, wala eh. Baka naman tapat siyang tao pero bakit ganon, kapag naghaharap kami’t usap, nakakapangduda ang kinikilos niya.”

“Trust your guts Rose, hindi magtatagal at malalaman mo rin kung ano ang totoo sa kanya.”

“Tama ka, sige, ipagpapatuloy ko ang pagmamatyag sa kanya. Kapag nalaman-nalaman ko lang ang totoo’t pinapaikot niya lamang ulo ko, kakantihin ko siya ng bonggang-bongga’t pasasabugan ang bungo!”

“Paano mo magagawa yun, eh masyado siyang malakas dahil magaling makipaglaban.”

“Naku Mitche, puro hangin lang yun, napipisil ko na wala siyang kakayahan sa pakikipaglaban, hindi gaya ni Jose.”

“Kung ganon, paano niya napataob ang lahat ng mga lalaking kumuyog sa syota mo?”

“Iyon ang aalamin ko. Basta, hindi ako titigil hangga’t di nalalaman ang totoo!”

Hindi magtatagal ay nagkabunga rin ang pagiging mapagmatyag ni Rose at matutuklasan ang mga lihim ni Rocher.

“Halika ka dito Mitche, may ipapakita ako sa’yo.”

“Ano yun Rose, baka sa kaka-stalk mo sa Facebook account ng Rocher na ‘yan, ma-fall in love ka na sa kanya.”

“Kagagahan! Tingnan mo, kung hindi ako nagkakamali, ito yung mga lalaking humarang sa amin at bumugbog kay Jose. Bakit kasama niya sila?” Gulat na gulat na sambit nito.

“Sila ba, paano mong nasabing sila?”

“Kamukha eh!”

“Baka magkamukha lang.” Nag-aalangan ang gaga kaya patuloy niyang hahalungkatin ang mga photos ni Rocher at nang masigurado.

“Oo nga, sila nga! Pero bakit kasama ni Rocher ang mga yan?” Takang-takang tanong ni Rose.

“Isa lang ang ibig sabihin niyan, kasabwat niya ang mga lalaking bumugbog kay Jose.” Sabi naman ni Mitche.

“Kung kasabwat niya ang mga iyon, bakit tinulungan niya kami’t nakipagbugbugan pa sa kanila?”

“Tinatanong pa ba yan? Di ba may gusto sa’yo ang tao, malamang inutusan niya ang mga yan na harangan kayo’t pagtangkaan ng masama. Kapag ginawa na nila ang balak sa inyo, saka lalabas si Rocher, hindi upang tulungan sila kundi ipagtanggol kayo para lang lumabas na mabuting tao siya sa inyo at makuha ang loob mo sa kanya, lahat ng iyon, paniguradong planado. Alam mo Rose, maganda ka naman, kaso may pagka-eng-eng ka rin mag-isip, kaya iyan at naisahan ka ni Rocher. Ang tindi ng pagmamahal niya sa’yo, nagawa niya iyon para lang makuha ang gusto niya.”

“Sorry siya at hindi siya nagtagumpay. Nagawa man niyang paniwalain ako’t kuhain ang tiwala ko, hindi naman niya nagawang sungkitin ang puso ko dahil nakatali na kay Jose, kahit ano pang gawin niya. Kaya magbabayad ang hinayupak na ‘yon sa panlolokong ginawa sa akin! Pagsisihan niya ito! Akala ko, nagbago na siya, hindi pa pala. Kaya pala may iba sa pakiramdam ko na hirap ipaliwanag, iyon pala ang dahilan!” Nag-aapoy na wika nito.

“Paano yan Rose, anong balak mo?”

“Tinatanong pa ba yan? Siyempre kokomprontahin ko siya hanggang sa atakihin sa puso at mabura na sa mundong ito! Ikaw alam mo, matalino ka naman, kaso may pagkashunga-shunga ka rin magtanong, paminsan-minsan.”

“Wow, gantihan tayo!”   

Samantala ay parang wala nang bukas ang nadaramang ligaya ni Rocher sapagkat batid nito na malapit ng mapasakanya ang iniibig na si Rose.

“Pre, yung totoo, katapusan mo na ba ngayon?” Tanong ng kanyang kumpare habang nalaklak ng alak. Lalagok si Rocher at magsasalita.

“Anong klaseng tanong yan, gusto mo mauna ka?!”

“Kasi yang mukha mo, abot langit ang tuwa. Dinaig pa ang panahon sa pagkaaliwalas.”

“Masaya ako kasi kaunti na lang mapapasaakin na si Rose. Binabati na nga niya ko ngayon kapag papasok ako sa trabaho, pero dati, wala lang at isnab madalas.”

“Parang yun lang pre, iniisip mo na agad na malapit nang mapasayo si Rose. Tingin ko, malabong mangyari ‘yun dahil may boyfriend ang tao’t asa ka naman na hihiwalayan niya yun para lang sa’yo.” Sabi ng tropa nito na bangag na bangag. Walang ano-anong kukutungan ni Rocher ang tropa dahil sa sinabi nito.

“Kung makagsalita ka, parang ayaw mong magkatuluyan kami ni Rose, pero naniniwala ako na darating ang panahon, mangyayari na ‘yon. Bukod pa dun, walang forever sa kanila kahit na limang taon nang sila!”

“Napaka-bitter mo pre, kailan pa, kapag namuti na ang mata mo sa kaaasa ahahaha!”

“Kapag nagkatuluyan kami, kalimutan mo nang naging magkaibigan tayo!” Madiin-diing sabi nito sa lasenggerong kaibigan sabay aalis.

Chapter XVI
Rose and Jose True Relationship

Nag-uumapaw ng husto ang pag-asa ni Rocher at iniisip na kaunting panahon na lang ang hihintayin at mabibihag na nito ang puso ni Rose subalit nagkakamali siya pagkat ang lingid sa kaalaman nito, batid na ni Rose ang kalokohang nagawa nito. Papasok si Rocher sa trabaho na halos mapasayaw na nga sa sobrang saya at kumpiyansang-kumpiyansa sa sarili. Lalo pang iigting ang nadara niyang saya nang makaharap si Rose.

“Goodmorning sa’yo Rose.” Pangiting bati nito na tila makulay ang mukha.

“Goodmorning din ulit sa’yo Rocher.” Matamlay naman na bati nito na may tinatagong puyos sa dibdib.

“Pwede ba tayo mag-usap mamaya kapag wala nang gaanong ginagawa?” Tanong ni Rose sa kanya.

“Tinatanong pa ba yan, basta ikaw, hindi kita kayang tanggihan.” Masayang sabi nito na kilig na kilig.

Nang matapos ang kanilang trabaho, saka lamang nagkaroon ng pagkakataon si Rose para komprontahin si Rocher.

“Walang hiya ka!” Naglalagablab na wika nito sabay papaulanan ng sampal sa mukha, kaliwa’t kanan.

“Outch, bakit mo ‘to ginawa sa akin?! Masakit!” Ekspresyon ni Rocher matapos itong sampalin ni Rose sa mukha ng kabilaan.

“Talagang masakit! Akala ko Rocher, nagbago ka na pero nagkamali ako, hindi pa pala!”

“Ano bang pinagsasabi mo diyan? Ah alam ko na, gino-goodtime mo ko ngayon kasi birthday ko.”

“Birthday mo ba ngayon? Happy birthday pero niloko niyo kami’t pinaglaruan. Alam ko na ang totoo, na kasabwat mo ang mga kawatang bumugbog kay Jose nang gabing iyon. Alam ko na rin na palabas lang ang lahat ng iyon na pagtatanggol mo sa amin at kaya mo iyon ginawa, para makuha mo ang loob ko, tama hindi ba?!”

“Paano mo yan nalaman Rose?!”

“Secret, hindi ko sasabihin kung paano. Napakasama mo! At ngayong nagtagumpay ka na at halos ibigay ko na nang lubos ang tiwala ko sa’yo dahil inakala kong nagbago ka na’t bumait-bait, masaya ka na! Grabe ka at kung sa bagay, hindi na ko magtataka kung magagawa mo iyon dahil sa tagal ng ating pinagsamahan, nahihunuha kong hindi mo ugaling gumawa ng kabutihan sa kapwa mo!”

“Rose, huwag ka nang magalit, kaya ko naman nagawa iyon kasi mahal na mahal kita at gagawin ko ang lahat, mapasakin ka lang.”

“Ano pang kaya mong gawin bukod pa dun ano! Magsalita ka! Alam mo Rocher, paano kita mamahalin kung ganyan ang pag-uugali mo na napakataas ng tingin sa sarili na akala makakayang kunin ang lahat pero hindi naman kayang pagsisihan ang mga kasalanan, ni wala nga kong narinig na sorry mula sa bibig mo! Ibang klase ka ring nilalang! Hindi kita kinakaya! Tapos dahil sa inyo, muntikan ng malagay sa kamatayan ang boyfriend ko dahil sa bugbog!”

“Edi sorry na kung nagawa ko iyon sa inyo. Sana maintindihan mo. Hindi ko talaga mapigilan ang nararamdaman ko sa’yo, mahal na mahal kita.” Biglang itong mapapayakap nang mahigpit kay Rose.

“Kaya kung pwede lang, dito ka na lang sa tabi ko at hiwalayan mo na si Jose. Promise at hindi ka magsisisi at kaya kong ibigay kung anuman ang ibinibigay niya sa’yo o higit pa dun, kung makikipagtipan ka sa akin at sisiguraduhin kong magiging maginhawa ang buhay mo.”

“Yuck Rocher, bitiwan mo nga ko. Gaya ng sinabi ko, ayos lang sa akin kahit magdildil ng asin sa pang-araw-araw at maghikahos, huwag ka lang makasama. Kaya pwede ba, please, utang na loob, parang awa mo na, sampu ng aking mga kamag-anak, itigil mo na ang kabaliwan sa akin at tantanan mo na ko dahil wala ka ring mapapala, nagpapagod ka lang! Huwag ka nang umasang balang araw ay sasagutin kita dahil bukod sa sinira mo ang tiwala ko, hindi kita mahal! Siguro, kailangan mong magpa-counseling, nang sa ganon umigi-igi ka’t tumino-tino naman!” Magalit-galit na wika nito sabay magpupumiglas ito mula sa pagkakayakap ni Rocher.

Kahit kalalaking tao kung may damdamin naman, mapapaiyak na lamang si Rocher sa masasakit na salitang binitawan ni Rose.

“Hanggang kailan mo ako pahihirapan Rose. Mahal kita kahit sinugatan mo ko sa sinabi mo at kahit anong mangyari at gawin mo, mapapasaakin ka pa rin.” Mangiyak-ngiyak na wika nito na tila pinagpipilitan talaga na mapasakanya ang sinisintang-ibig. Kaagad naman isiniwalat ni Rose kay Jose ang mga natuklasan nito patungkol kay Rocher na siyang ikakapuyos ng husto ng damdamin.

“Sweetie heart, kung magpakita ka nang galit, parang masusunog ka na. Ano bang problema?” Tanong ni Jose sa kanya na takang-taka sa reaksyon ng kasintahan.

“Alam ko na ang katotohanan mahal ko, na si Rocher na inakala nating mabait at nagbago na, nagpapanggap lang pala!”

“Paanong nagpapanggap?” Tanong muli ni Jose at sasabihin ni Rose ang mga natuklasan sa kanya. Maliban kay Rose ay mababalutan na rin ng galit ang loob ni Jose matapos ang mga nalaman at parang dinaig ang tigre sa bangis ng mukha.

“Makita-kita ko lang ang kumag na ‘yon, wawasakin ko ang pagmumukha niya at mapapatay ko siya! Ganon na ba siya kahibang sa’yo mahal ko?!” Naglalagablab na wika nito.

Dahil sa pangyayaring iyon at mapanganib na para kina Rose at Jose na makasama pa si Rocher dala ng kanyang kahibangan sa pag-ibig kay Rose na kitang hindi na maaagapan pa, napagpasyahan na nilang lumipat nang mapagta-trabahuan para makaiwas sa kanya at sa gulong idudulot nito. Laking gulat ni Rocher nang malaman na nag-resign na sina Rose at Jose sa kompanyang kanilang pinagtatrabuhan.

“Nikki, nanganglahati na ang araw pero hindi ko pa rin nakikita si Rose, pati rin si Jose.”

“Ah yung dalawa ba? Naku nakalimutan naming sabihin sa’yo, nag-file na ng resignation letter ang dalawa, kahapon pa lang kaya wala na sila dito ngayon.”

“Ha, nag-resign na sila?! Bakit naman sila nag-resign?” Biglang sasabat si Mitche sa usapan nilang dalawa.

“Sa palagay mo ba Rocher, bakit nag-resign ang dalawa?” Maanghang na tanong nito sa kanya.

“I think, nawalan na sila ng ganang magtrabaho dito, kaya sila nag-resign. Pangit-pangit ba naman kasi ng kumpanyang ito, walang ka-class-class.”

“Kung pangit pala, bakit dito ka nagtatrabaho?! Aber!”

“Kaya nga magre-resign na nga rin ako, maya-maya!”

“Aba’y buti naman, nang wala ng buwisit na buwitre, sa pang-araw-araw na pagpasok namin dito, bukod pa dun, yang sina Manang Gudang pati lahat ng inapi mo, mabibigyang hustisya na! Bakit hihintayin mo pa ang mamaya kung pwede naman ngayon, resign na!”

“Kung gusto niyo ko mag-resign na, pwede niyo ba kong tulungang gumawa ng resignation letter, please?”

“Nakiusap pa ang mokong, magre-resign na nga lang.” Sabi naman ni Manang Gudang na kasama ni Mitche.

Magmula nang lisanin nina Rose at Jose ang kumpanyang iyon at malayo mula kay Rocher, naging mapayapa na ang relasyon nila sa isa’t isa. Bukod pa doon, hindi na sila ginuglo nito, paano’y hindi nito alam ang kanilang kinaroroonan kaya hindi matunton. Nakahanap din sila ng trabaho, iyon nga lang, mas maliit ang sahod kumpara sa dating pinagtatrabahuan subalit naging ayos pa rin naman iyon para sa kanila kung magkasama naman at nagmamahalan. Sa loob ng anim na taon na kanilang pagsasama bilang magkasintahan, nanatiling stable ang kanilang relationship dahil never pang nag-away at nagkaroon ng tampuhan sa isa’t isa, na siyang ipinagpapasalamat at ikinatutuwa ni Rose. Masaya man si Rose dahil walang problema sa kanilang pag-iibigan, napapansin nitong ilang araw nang matamlay ang kanyang ama at may dinaramdam. Lubos na nag-aalala si Rose kaya inalam na nito ang dahilan.

“Tay, nitong mga huling araw, napapansin ko, ang lungkot-lungkot niyo’t nanamlay. May problema po ba?” Tanong ni Rose sa kanya.

“Ah wala anak at saka hindi naman ako malungkot eh, may iniisip lang ako. Sige na, magluto ka na diyan at huwag mo na kong alalahanin, kailangan ko lang magpahinga.” Hanggang sa may makikita si Rose na tangan-tangan ng kanyang tatay ang litrato na niluluma na sa tagal ng panahon.

“Teka muna tay, bakit may hawak kayong picture at sino naman yan?” Hindi na magpapatumpik-tumpik pa ang tatay ni Rose na ipakilala ang nasa litrato maging ang kanyang nakaraan.

“Ngayong lagpas 20 year’s old ka na, panahon na marahil para malaman kung ano ang pinagmulan ko at sino ang nasa litrato na yan?”

“Eh sino ba yang babaeng nasa litrato at may kasama pang bata? In fairness, cute niya tay!”

“Thank you anak!”

“Bakit ka naman nagte-thank you, hindi naman ikaw ang pinupuri ko.”

“Ako kasi yan nung bata pa ko tapos yang babaeng kasama ko, nanay ko ‘yan o lola mo na. Siya si Lola Clarissa mo.” Magugulat si Rose sa nalaman. 

“Lola Clarissa? Pero tay bakit hawak niyo pa ang picture ng lola, eh matagal na po siyang patay hindi ba, sabi niyo? Bakit hindi pa ba kayo nakaka-move-on?”

“Hindi totoong patay ang Lola mo, buhay pa siya. Kaya hawak-hawak ko ang picture niya, kasi nami-miss ko na siya. More than 20 years na kami hindi nagkikita.”

“Bakit tay, ano po bang nangyari at nahiwalay kayo ni Lola?”

“Ganito kasi yan, When I was high school student, nakilala ko ang nanay mo, maganda siya, although sa talino, parang hindi naman. Mabait siya bukod sa maganda at marunong makisama, mga katangiang nagustuhan ko sa kanya kaya agad na nahulog ang loob ko sa kanya. Masaya din ako at siyempre sa pogi kong ito, nagkagusto rin ang nanay mo sa akin at naging kami bago magtapos sa high school.” Patuloy na magkukwento ang tatay ni Rose tungkol sa moments nilang dalawa.

“Kilig naman ako sa inyo tay, ang sweet-sweet.”

“Sweet nga kami pero nasobrahan nga lang kaya heto at maaga akong nagkaanak sa kanya. 19 years old pa lang ako nang ipanganak ka namin at 17 lang ang nanay mo. Nung malaman ng nanay ko na nabuntis ko ang girlfriend ko, which is your mother, halos atakihin sa altapresyon dahil hindi matanggap na maaga akong nag-anak. Sobrang taas kasi ng pangarap niya sa akin at ayaw niyang matutulad ako sa kanya, kasi yung lola mo, 16 years old lang nung ipanganak ako. Kaya iyon at itinakwil niya ko.”

“Kung ano ang puno siya rin ang bunga.”

“Wow naman anak ko, baka gusto mo itakwil din kita, hindi ko gusto ang tabas ng dila mo.”

“Pero itay, ang bata naman ni Lola nung magkaanak siya, tapos nagawa pa niya kayong itakwil nung malaman niyang nagkaanak kayo sa murang edad, eh mas malala pa nga siya. Hahahaha! At saka tay, anak niya kayo eh, bakit niya kayo itinakwil nang ganon-ganon lang?”

“Sobrang dissapointed kasi siya sa ginawa ko kaya hindi na iyon magdadalawang isip pa na itakwil ako at hindi ko siya masisisi. Ang sa akin lang, sana’y mapatawad na niya ko at tanggapin muli bilang anak. Sobrang nagsisisi ako anak ko at dapat tinupad ko muna ang mga pangarap sa buhay at kagustuhan ni Mama bago ako bumuo ng pamilya, tama siya anak ko.”

“Ibig sabihin, pinagsisihan mong nabuo ako?”

“Hindi iyon ang punto ko, bakit mo naman naisip yan, ikaw at ang mga kapatid mo, biyaya kayo ng maykapal sa amin kaya wala kayong kasalanan sa naging kapalaran ko. Ang tanging pinagsisihan ko, hindi ako nagpigil.”

“Tay anong balak niyo?”

“Makikipagkita ako sa nanay, siguro naman sa tinagal-tagal ng panahong di kami nagkikita, kumupas na ang galit niya sa akin.”

“I think, pati rin sa ganda kumupas na rin sa tinagal-tagal ng panahon, baka nga hindi niyo na siya makilala tay eh.”

“Basta at bahala na anak, maraming paraan at doon ako magsisimula.”

Samantala at dahil day-off nina Rose at Jose sa trabaho at matagal-tagal na ring hindi nadadalaw ni Jose ang kanyang kapatid na pinakamalapit sa loob nito, naisipan niyang puntahan ito at kamustahin.

“Oh Sephie, mabuti at naisipan mo namang gumawi dito.” Pambungad na wika ng kanyang Ate habang abala sa pagbuburda ng mga damit nang makita niya ito.

“Ate Clarise naman, Jose ang itawag niyo sa akin, hindi Sephie. Hindi na ko bata para tawagin niyo ko sa pangalan na yan.”

“Eh gusto ko, Sephie bakit ba, ate mo ko at ako ang panganay sa ating magkakapatid. Kamusta ka bunso kong kapatid? Ang tagal mo na ring hindi dumadalaw dito.” Tanong ni Aling Clarise.

“Eto naman ate, mabuti at walang sakit.” At magkukwentuhan na sila’t kamustahan.

“Kamusta naman yang katutot mo?” Tanong ni Aling Clarisse sa kanya.

“Lalim mo ‘te managalog, anong katutot, girlfriend ba kamo?”

“Oo, si Rose?”

“Masaya ako dahil six years na kaming mag-live in eh, although may mga problema talagang dumarating sa relasyon naming dalawa, still hindi pa rin nabubuwag.”

“Kung ganon Sephie na naka-six years na kayo, ba’t hindi na kayo magpakasal, tutal na hustong gulang ka na at kapwa na kayong kumakayod. I’m sure na kayo niyo nang itaguyod ang isa’t isa maging ang magiging mga anak niyo.”

“Wala pa kong balak ate na magpakasal, kasi walang time para diyan at busy sa work. Saka na lang kapag nakaluwag-luwag, may tamang panahon para diyan.”

“Six years is enough Sephie to make a wedding. Baka yang kasintahan mo, naiinip na.”

“Hindi naman Ate, hangga’t mahal niya ko at mahal ko siya, tiwala naman akong nagkakaintidihan kami. Teka muna Ate, maiba tayo, limang buwan na ang nakakaraan, nahanap mo na ba ang panganay mo?”

“Ah, si Rudencio ba? Hindi pa bunso.” At bigla itong magiging emosyonal.

“Kung alam ko lang na magiging ganito at kasakit sa loob, sana hindi ko siya tinakwil at inintindi ko na lang siya. Sana tinanggap ko na lang ang maaga niyang pag-aasawa’t anak. Nanay lang ako’t kahit ano pa ang gusto ko sa kanya na maging, hindi ko naman hawak ang kapalaran niya. Lubos akong nagsisisi  sa nagawa ko sa kanya at sana mapatawad niya ko. Kung saan man siya ngayon, sana nasa mabuti siyang kalagayan at Diyos na ang bahala sa kanya. Huhuhuhu!” Sa sobrang pangugulila nito sa anak na si Rudencio na kanyang itinakwil, mapapayakap na lamang ito nang higpit kay Jose at lalo pang mapapahagulhol.

“May awa ang Diyos at alam kong magkikita kayong muli ni Rudencio, sa takdang panahon nga lang. Gusto mo ate, ako na diyan?”

“Marunong ka ba sa pananahi?”

“Oo naman ate, kahit tingin mo astigin akong tao, kaya ko rin gawin ang gawaing pambabae.” Pagyayabang diumano nito at nang kanyang masubukan sa pagbuburda.

“Hindi ganyan Sephie, akala ko, marunong ka?”

“Pasensiya na ate, hindi pala ako marunong, pakituruan mo na lang ako kung paano magburda.”

“Sige na nga, yabang mo kasi.”

 Samantala at habang papatungo si Rose sa mall na kakabihis lang para mag-shopping dahil nakapagsweldo, sa hindi inaasahan ay bigla itong pinuntahan ni Rocher.

“Anong ginagawa mo dito, bakit nandito ka?” Tanong nito na may pagkagulat ng magharap sila ni Rocher.

“Kamusta ka na mahal ko, masaya ka bang iniwan mo kong mag-isa?”

“Anong iniwang mag-isang pinagsasabi mo diyan, naging tayo ba para sabihin mo ‘yan at huwag kang assuming. Paano mo nalaman na dito ako nakatira?”

“Through your Facebook account.”

“My Facebook account, eh hindi naman tayo Friend at saka blinak kita, pano mo naman malalaman ang address ko.”

“Hindi na mahalaga kung paano ko nalaman. I’m so glad that we met.” Lalapitan nito si Rose at akmang hahalikan, siyempre sa labing nababalutan ng makapal na lipstick. Pagsusuntukin ni Rose si Rocher nang gawin niya iyon.

“Sugapa ka! Makahalik ka sa ‘kin, akala mo kasintahan kita, eh kami nga ni Jose, hindi pa namin nagagawa ‘yan, sa pisngi lang! Ang kapal talaga ng Face mo, sarap ingudngod sa putikang inuuod!”

“Alam mo Rose, isa lang ang ibig sabihin niyan, pinapaasa ka lang ng Jose na ‘yan, hindi ka niya mahal!”

“Utot mo! Kahit anong sabihin mo patungkol sa kanya, hindi ako naniniwala sa’yo! Pwede ba, umalis ka na at huwag nang manggugulo pa, matahimik na nga kaming nagsasama. Gaya ng sinabi ko, hindi kita mahal at hindi kita mamahalin kahit kailan kaya umalis ka na!”

“Hindi ako titigil Rose hangga’t hindi ka napapasaakin, alam mo naman kung gaano kita kamahal.” Walang ano-ano’y bigla niyang hahawakan si Rose at gagapusin sa kanyang mga bisig na mabalbon.

“Bitawan mo ko, hinayupak ka!”

Habang pinagtatangkaang halayin ni Rocher si Rose ay mabuti na lamang, dumating si Jose at uundayan ng makabarag mukhang sapak.

“Bitawan mo ang girlfriend ko!” Naglalagablab na wika nito nang undayan nito ng sapak si Rocher at babayagan naman ni Rose ito para bumitaw sa kanya. Halos mapuruhan si Rocher nang ipamalas nila ang kanya-kanyang lakas at kawawa siya. Kahit matindi ang tinanggap nitong sapak at binayagan pa, nagawa pa rin nito bumangon at sinubukang banatan si Jose subalit agad din itong nakailag at babalyahin ang mga kamaong nakaambang sumalakay sa kanya. Walang laban si Rocher sa liksi at husay ng pakikipaglaban ni Rocher at tiklop siya.

“Ano, papalag ka pa?!” Nagngangalit na wika ni Jose kay Rocher na bulagtang-bulagta at halos hindi na makabangon. Hindi na pumalag pa si Rocher at nang makabawi ito ng lakas ay agad nang aalis.

“Salamat sa’yo Jose, you’re my Hero at maaasahan ka talaga!” Masiglang sambit nito kay Jose at mapapayakap.

“Tungkulin ko na ipagtanggol kita sa mga taong handang manakit sa’yo, kahit si Rocher pa ‘yan. Naku at huwag lang ‘yon makabalik-balik at jujuntalin ko ng bongga ang peslak niya!”

“Ahahahaha, tama na ‘yan, ateng, wala na siya. Kainis lamang dahil kumalap ang lipgloss ko dahil sa kanya, ni-lip to lip niya ko kanina, my gosh!”

“Bakit kung maka-reack ka bebe ko, parang masaya ka.” Pabirong sambit nito.

“Hindi noh, kung ikaw pa siguro, masaya ako kaso hindi siya ‘yun, The man that I hated most. Muntikan na ngang mawala Virginity ko dahil sa kanya kung hindi ka dumating.”

“Ah parang gusto mo, siya ang maunang kumain ng mansanas mo, sana hindi na lang ako dumating.”

“Hindi ganern bebe sweetheart ko, ang ibig kong sabihin, ikaw lang may karapatang umano sa akin!”

“Anong umano?”

“Basta bukas ng gabi at dahil nasa hustong gulang na tayo, tuloy na. Kapag tulog na sina nanay.”

“Bukas pa ng gabi, hindi ba pwedeng mamayang gabi na lang?”

“Mamayang gabi na, bukas ang pinakamagandang pagkakataon.”

“Hindi ko na kasi matiis, natindig na! Inip ng mangabayo.”

“Anong natindig at mangabayo? Ikaw talaga, kung ano-anong lumalabas sa bibig mo.” At masaya silang aalis na magkahawak kamay.  

Chapter XVII
Wedding’s plan

Pursigido talaga si Rocher na mapasakanya balang araw ang puso ni Rose kaya gagawin nito ang lahat, makuha lamang ang gusto nito. Batid ni Rocher na mahihirapang makuha si Rose dahil kay Jose na magaling makipaglaban at wala itong laban kaya naisipan na nitong sumali sa Fraternity para lumakas ito at magkaroon pa ng kapit. Sa tikas ng kanyang katawan at dahil may determinasyon at pinanghuhugutan pa, nakaligtas naman ito sa inisasyong isinagawa sa kanya at ganap nang naging kasapi ng fraternity. Habang kasapi ay sinanay siyang makipaglaban at kung paano maipagtanggol ang sarili. Isang buwan at kalahati ang makalipas nang matutunan ng lubos ni Rocher ang pakikipaglaban, kahit mag-isa lamang ito. Simula noon at dahil batid ni Rocher na may laban na siya kay Jose, malakas na ang loob nito na agawin si Rose.

“At ngayong pantay na tayo Jose ng lakas o mas higit pa nga ako sa’yo, tingnan lang natin kung may magagawa ka pang hadlangan ako na makuha si Rose. My future girlfriend, Ahahaha!” Natutuwang sabi nito habang sumusuntok-padyak sa punching bag para magsanay.

Samantala at kahit buwan na ang lumilipas ay bigo pa rin mahanap ng tatay ni Rose ang lola nito.

“Kamusta naman tay ang paghahanap, may lead na ba kung saan nakatira ang lola, ang ‘yong ina?”

“Wala pa anak, sa laki ng Pilipinas na ito, nahihirapan na nga ako maghanap pero hindi ako susuko at darating ang araw, matatagpuan ko rin si inay.”

“Sige tay, suportado kita diyan, sana nga mahanap mo na, nang makilala ko naman siya, personally.”  

“Oo anak, pagkahanap at harap ko sa kanya, agad ko kayong ipapakilala sa nanay ko.” Masayang sabi nito at aalis na pagkat may aasikasuhin.

Anim na taon nang may relasyon sina Rose at Jose kaya binabalak na nilang mag-isang dibdib.

“Sweetheart, saan mo gusto kung ikakasal na tayo?” Tanong ni Jose sa kanya na nanamis.

“Malamang sa Simabahan, saan mo ba gusto, sa kweba o huwes. Bebe ko, kahit simple lang ang magiging kasal natin at kaunti lang magsisipagdalo, ayos lang sa akin, ang mahalaga ay kapwa tayong maitali sa isa’t isa, kahit ano pang mangyari, hindi ako papayag na mauudlot ang kasal natin.”

“Talaga mahal, kahit bumagyo pa?” Pabirong sambit nito.

“Grabe ka naman bebe ko, huwag naman bumagyo. Ano ikinasal nga tayo, mamatay naman dahil sa sakuna.”

“Hindi maganda at kahit sa kabilang buhay, magsasama tayo at doon na rin bumuo ng anak.” Hindi kinakaya ni Rose ang sinasabi ni Jose kaya bigla nitong kukutongan.

“Loko-loka talaga, hindi ka nag-iisip, paano ang mahal natin dito sa mundo, iiwan na lang natin ng basta-basta, para lang magsama tayo sa kabilang buhay.”

“At saka hindi na tayo magugulo pa ng Rocher na ‘yon na patay na patay sa’yo. Kahit naman mamatay iyon, hindi naman natin siya makakasama sa kabilang buhay dahil sa impyerno ang bagsak nun, sa dami ba naman ng nagawa niyang kasalanan at hindi siya nagpapakabuti. Baka nga, tostadong nilalang na kapag iniluwa ng impyerno.” Biglang mapapahagalpak si Rose.

“Ahahahaha! Oo nga noh, but speaking of Rocher, kailangan na talagang magpakasal, para wala na siyang dahilan pa na agawin ako sa’yo. Ayaw ko nga mapunta doon, gwapito nga, totoo naman kaso balidoso at maitim pa ang budhi. Kahit pinagpala ang hitsura kung ganyan naman kapangit ang ugali, kahit haliparot na bebot ay hindi magtatagal sa kanya. Basta Sweetie, ipangako mo na sa akin ka lang at huwag kang maghahanap ng iba.” Mapapayakap ito kay Jose ng higpit at makakaramdam na tila nag-iinit si Jose.

“Alam mo Rose, dapat sa taglamig mo ‘yan gawin sa akin.”

“Bakit naman bebe ko?”

“Kasi nag-iinit ako kapag niyayakap mo ko.” Biglag mapapabitaw si Rose at mapapahampas sa dibdib ni Jose.

“Manyakol ka! By the way, kailan natin balak isagawa ang kasal?”

“Siguro, kapag nakapag-ipon-ipon na tayo ng marami, pambili ng isusuot at panghanda.”

“Sabi ko nga sa’yo, kahit simple lang ayos na. Pero sige at magmula ngayon, mag-ipon na tayo at maghanda-handa na rin. Within Six Months, kailangan okey na ang lahat. Iyon nga lang, baka maging sagabal si Rocher sa pag-iisang dibdib natin.”

“Huwag mo siyang alalahanin, kung siya nga, di ka niya inaalala.”

“Aba’y dapat lang, nang itigil na niya ang pangugulo sa atin. Masyado kasi siyang umaasa.”

[Sa isang hideout na pinamumugaran ng ka-frat ni Rocher.]

“Ano parekoy, kailan natin balak isagawa ang plano sa mahal mo?” Tanong ng kasapi niya sa kapatiran.

“Kapag na-execute ka na! Ahahahaha! Sa ngayon ay kailangan niyo kong tulungan para isakatuparan ang plano natin kay Rose, hindi lang sa kanya, pati na rin sa walang hiyang Jose na ‘yon. May araw din ang mokong na ‘yon!”

“Balita ko ikakasal na raw silang dalawa.” Sabi pa ng isa pa nitong kasamahan na humihithit-buga ng Sigarilyo.

“Huli ka na sa balita, matagal ko nang alam!”

“Paano mo nalaman Rocher?!” Nagtatakang tanong nito.

“Siyempre, parati kong ini-stalk ang account niya. Sira, kung ikaw ginagawa mo ‘yan, hindi mo pa malalaman.”

“Malala ka na parekoy, pati sa account, ini-stalk. You know that your act is not healthy, pagamot ka na, baka sagutin ka ng taong natitipuhan mo kapag gumaling-galing ka.”

“Baka gusto mong makatikim ng kamao ko nang manahimik ka diyan! Makikita nila kung anong gagawin ko.” Sabi nito na nakangisi na halos labas na ang ngipin na punong-puno ng ngima. Magtataka si Rocher kung bakit nagtatakip ang kausap nito.

“Bakit ka nagtatakip, may naamoy ka ba?”

“Oo pre, may naamoy ako. Yang hininga mo, ilang buwan ka na bang hindi nagto-toothbrush.” Bigla nitong kukutongan ang kausap.

“Gag* ka! Kaka-toothbrush ko lang kanina, may kinain kasi ako.”

 Nagdaan pa ang panahon at nang mabuo ang mga plano ni Rocher kina Rose, kasama ang mga kapatiran nito ay kapwa na nilang isinagawa.

“Alam ko ngayon kung nasaan sina Rose at doon natin sila sasalakayin.”

“Saan, wala ka naman nilagay na tracking device sa katawan niya.” Nagtatakang sambit ng kanyang kasamahang frat.

“Ilang beses ka ba inire ng nanay mo, napakabobo mo kasi! Malamang sa Facebook ko nalaman, eto oh.” Ipapakita nito ang post ni Rose sa kanila at babasahin.

“Rose Dela Vega is at SM Fairview, with Joseph Catutang.” Basa ng kanyang kapatiran.

“Ano pang hinihintay natin, sugod na sa SM!”

“Kaso ang laki-laki ng SM na yan men! How do you think that we could found them?”

“Marami naman tayo kaya maghiwalay-hiwalay, para madali natin sila mahanap at mahuli.”

“Oo nga pareng Rocher, ang tali-talino mo, tama yan!” Bulalas ng kasapi nitong na walang ginawa kundi manabako at nang magtungo sila ng SM Fairview ay tulong-tulong nilang hahanapin sina Rose. Gaano man sila karami at kahit nalibot na ang napakalaawak na mall, bigo silang mahanap ang dalawa.

“Ano mga pare, may nakahanap ba kina Rose?”

“Nilibot na namin ang buong mall na ito, hindi namin sila makita.” Pagal na pagal na balita nito. Hanggang sa may aaminin ang kasamahan ni Rocher na labis nitong ikakairita.

“Pre, nakalimutan kong sabihin sa’yo, 2 hours na ang nakakalipas nang makita natin ang post ni Rose. Malamang sa mga oras na hinahanap natin sila, baka umalis na sila.”

“Naman, GRRRRR! Bakit hindi mo sinabing 2 hours ago na pala ang post niya, isa kang inutil!” Nag-uumusok na wika nito sa kanila.

“Oo nga pre, bakit ngayon mo lang sinabi, hindi sana hindi na tayo napagod pa sa paghahanap.” Sa sobrang yamot ni Rocher sa kanya ay mababaril niya ito. Nagkagulo sa mall nang iputok ni Rocher ang baril at mabilis silang tatakbo, iiwang duguan at wala nang malay ang binaril na kapatiran. Isang araw at nang pauwi na magkasintahang Rose at Jose galing sa pakikipag-date, nagkaroon na ng tiyempo ang kapatiran ni Rocher na kidnappin sila.

“Nakikita niyo sila, mga kapatid?” Tanong nito sa kanila nang mamataan sina Rose na masayang naglalakad pauwi.

“Oo naman, obvious ba. Ang sweet nila noh, nakakakilig.” Sabi ng isa nitong kasamahan sa kapatiran na tila binabanas si Rocher.

“Tonta ka! This is it, the show must go on!” At batalyunan na nilang susugurin sina Rose at akmang kikidnapin. Sinubukang manlaban ni Jose para makawala sila subalit sa dami ng kasamahan ni Rocher ay wala na rin itong nagawa’t ganap nang dinukot. Mabuti na lamang at may nakakita na kakilala ni Rose kaya dali-dali itong tutungo sa bahay nila para ibalita ang naganap na pagdukot sa kanila.

“Ha, sina Rose nadukot?! Hindi maaari ito!” Gulat na gulat na sambit ng kanyang nanay nang ipabatid nang saksi ang naganap kina Rose.

“Naku mahal ko, hindi pwedeng nakaupo lang tayo dito, kailangang may gawin tayo. Baka kung anong gawin sa kanila, lalo na sa anak natin.” Pag-aalalang sambit ng tatay ni Rose.

“Teka muna mahal ko, ba’t parang baligtad, ako ang babae at ina pero ikaw ang mas naalala.”

“Oo nga mareng, may punto ka, ba’t mas nag-aalala pa siya sa’yo. Bawas pagkalalaki pa naman yun” Sabat ng saksi.

“Pati pa naman pagkalalaki ko, pinakelaman niyo. Ba’t hindi natin isipin at pakilaman ang kaligtasan nila. Tara na at humingi na tayo ng tulong sa mga pulis.” At dali-dali na silang aalis para magtungo sa Police station.

Chapter XVIII
Ang pagwawakas

Dahil sa pag-ibig ni Rocher kay Rose na tipong hibang na hibang, nasa panganib ang kanilang buhay. Nang sila ay magkamalay, magugulat na lamang pagkat magkahiwalay sila ng kwartong pinagbihagan.

“Well, well Jose, boyfriend ng pinakatatangi’t mahal ko, gising ka na pala! Ano, masaya kang nandito ka?!” Sabi ni Rocher sa kanya nang magising ito at hahalakhak. Hahanapin ng paningin ni Jose kung nasaan si Rose subalit hindi nito makikita.

“Hayop ka talaga Rocher, saan mo itinatago si Rose?!” Magalit-galit na tanong nito.

“Hindi na mahalaga kung saan ko siya itinago, ang mahalaga’y kung paano kita mapapadispatsa, pero hindi ko muna gagawin sa’yo yun. Gusto ko munang pahirapan kita para makabawi ako sa lahat ng naging atraso mo sa akin.”

“Ano bang ispirito ang sumanib sa’yo at nagagawa mo ang ganito, oh sadyang demonyo ka ng ipinanganak! Lakas din ng tama mo sa girlfriend ko, gagawin mo ang lahat, mapasayo lang siya! Pwes manigas ka dahil kahit anong gawin mo, hinding-hindi siya mapupunta sa’yo! Hanggang pangarap ka na lang!” Biglang sasapakin ni Rocher sa mukha si Jose.

“Mag-ingat-ingat ka sa pinagsasabi mo! Baka hindi mo na nakikilala kung sino na ako ngayon.”

“Aba’y sino ka ba ngayon, ikaw na si Rocher na halang ang kululuwa at makasarili! Pero lampa naman at duwag!”

“Ako duwag! Makikita mo kung sino ang lampa sa atin! Guys, pakitanggal ang kadena ng lalaking yan!” Dagliang tatanggalin ng mga kasamahan ni Rocher ang kadenang nakagapos sa magkabilang kamay nito at maghahamon ng sparing.

“Anong ginagawa mo?” Tanong ni Jose sa kanya nang nakaambang na ang kamao nito.

“Makikipagtuos sa’yo.” Sabi naman ni Rocher na mayabang at sabik na sabik na makipagsuntukan kay Jose. Mataas ang kumpiyansa ni Jose na madadaig nito si Rocher dahil sa kakayahan nito kaya agad siyang nagpakawala ng suntok kay Rocher, subalit mabilis itong umilag at sinalag ang braso. Nang akmang susuntukin ni Rocher si Jose sa may sikmura, makakailag ito’t sisipain subalit nakaiwas din ito. Kapwa magaling na sa pakikipaglaban kaya walang ni isa sa kanila ang napapataob, bagay na ipinagtataka ni Jose at hindi niya inasahan kay Rocher. Umaatikabo ang kanilang labanan at nang mapansin ni Rocher na hindi niya madaig-daig si Jose, nagpatulong na ito at magkasama nilang nilabanan hanggang sa madali na ito at mabuwal.

“Akala ko ba, magaling ka nang makipaglaban? Bakit nag-aya ka pa ng katulong! Duwag! Kahit kailan talaga, duwag ka at hindi patas makipaglaban!” Sabi nito na nakabulagta na. Bigla itong sasapukin ni Rocher sa mukha.

“Tumahimik ka!” At tulong-tulong na nila itong pagsisipain at tadyak hanggang sa manghina’t magkagalos-galos, sugat. Nang makita nila itong wala nang malay, iiwan na lamang ito ng basta-basta.

Matapos patulugin ni Rocher si Jose, pupuntahan namin nito kung saang kwarto inilagay si Rose. Nakabihis-bestida ito na makulay-kulay at may kolerete pa sa mukha na akala’y sasali ng JS Prom at may suot pang hills kaya takang-taka ito nang magising pagkat bihis prinsesa na siya.

“Bakit ako nakahiga dito at nakasuot ng gown? Pagkakaalala ko, hindi naman ganito ang suot ko?” Takang-takang tanong nito nang magising, susubukan niyang bumangon subalit hindi magawa pagkat may nakagapos na kadena sa magkabilang kamay nito. Magpupumiglas ito para makawala subalit sa higpit ay biugan siya. Habang sinusubukan niyang makalas ang kadena ang pagdating naman ni Rocher.

“Gising ka na pala. Kamusta na aking prinsesa, nagustuhan mo ba ang suot na ‘yan?” Sabi nito nang pagkapasok.

“Ikaw pala yan Rocher! Anong kalokohan ito’t nagawa mo pa kong pagsuotin ng ganito. Hay naku, nasisiraan ka na talaga ng bait! Sabi ko sa’yo, patingin ka na sa Psychiatrist kasi malala na ang sira sa tuktok mo!”

“Wala na akong pakialam kung masiraan na ng bait, ang sa akin ay makasama ka at mapunta sa akin! Pakakawalan ko kayong dalawa, kung hihiwalayan mo si Jose at sasama sa akin.”

“Neknek mo! Punggok ka! No way, hindi ako sasama sa’yo kahit ano pang gawin mo. Si Jose lang ang mahal ko at mamatay ako na nasa kanya pa rin ang puso ko, itatak mo yan sa kukote mong nabubulok na! Pwede ba, pakawalan mo na lang ako!”

“Ayaw mo talaga at hindi mo talaga ako mahal, pwes tikman mo na lang ang aking linamnam!”

“Linamnam?! Iww, hindi ka yummy para sabihin iyan! You’re look messy!” Bigla siyang lalapitan ni Rocher at dahan-dahang ilalapit ang labi sa mukha nito.

“Kuya huwag po, nene pa ko!” Nagmamakaawang sambit nito at itatagilid ang mukha para hindi mahalikan ni Rocher subalit ipipilit pa rin nito at tagumpay naman nitong nahalikan, nang matagalan at sulit na sulit pa. Panay pagpupumiglas si Rose habang damang-dama nito ang labi ni Rocher na lumalambutso sa labi niya. Matapos niyang halikan ay maghuhubad na ito at ibubuka ang binti ni Rose.

“My gosh, ayan na! Huwag!” Sabi nito nang may pagkatakot nang hubarin ni Rocher ang panty ni Rose at nang akma na nitong gagahasain, makakarinig sila ng putok. Iyon pala’y may nagpaputok ng pla-pla, hudyat na sisimulan nang salakayin ang hide-out. Bukod sa mga pulis at dahil isang malaking kapatiran ang babanggain nila, minabuti na rin ng mga magulang ni Rose na humingi ng tulong sa mga kaopisina, mga kaibigan at naging mga kaklase nito. Kapwa pumayag naman sila kaya magkasamang sinugod ang kaloob-looban ng hide-out at nilabanan ang mga kaanib ni Rocher.

“Heto sa’yo! Yah! Yah!”Bulalas ni Mitch habang nakikipagsapakan sa mga kapatiran at nang muntikan nang madali, ipagtatanggol naman siya ng dating mga kaklase ni Rose na sina Glenna, Jenica at Kelly ang kalaban at pagtutulungang gulpi-gulpihin.

“Salamat at muntikan na ko dun.” Pasalamat ni Mitch sa kanila. Bukod sa kanila ay nandoon rin si Manang Gudang, Yaya Tutchang at Kloring na taga-tirador naman sa mga kalaban.

“Ayan na sila!” Bulong ni Tutchang at dagliang titiradurin ng bato. Nang matuklasan ng mga kalaban kung sino ang naninirador ay makikipaghabulan sila Tutchang hanggang sa makorner ng kanilang mga kasamahan at pagtutulungang bugbugin. Kahit hindi bihasa sa pakikipaglaban ang karamihan sa kanila kung marami naman at may pagkakaisa, nadaig pa rin nila lahat ng mga kasapi ni Rocher at naaresto ng mga pulis. Gulat si Rocher pagkat siya na lamang ang hindi naaresto at gawa na hindi nito matanggap ang pagkatalo, maiisipan niyang i-hostage si Rose.

“Kung ayaw mong masaktan, sumuko ka na sa min ng maayos!” Sigaw ng pulis sa kanya.

“Hindi! Hindi ako susuko!” Sabi nito habang tangan-tangan niya si Rose sa mga bisig nito at nakatutok ang baril.

“Maaawa ka sa anak namin, pakawalan mo siya!” Nagsusumamong sambit ng nanay ni Rose.

“Oo nga, maawa ka sa akin Rocher, pakawalan mo na ko, please.” Mahinahong sambit nito. Hanggang sa may maisipang paraan si Rose kung paano siya pakakawalan ni Rocher.

“Hindi ba mahal mo ko at parang langit ang turing mo sa akin. Kung mahal mo ako, bakit mo ito ginagawa sa akin, ikaw naman masyado mo naman akong dinadaan sa santuhang paspasan, eh mapapasayo rin naman ako balang araw, basta maghintay ka lang. At kung hindi mo naitatanong, makikipaghiwalay na ko kay Jose, kasi ikaw na ang mahal ko.” Matamis na sabi nito sa kanya na magpapaamo sa loob ni Rocher.

“Talaga Rose, tama ba ang narinig ko, mahal mo ako at hihiwalayan mo na si Jose?”

“Oo nga, paulit-ulit at di ba matagal mo na rin gusto na magsama tayong dalawa, paano mangyayari yun, kung ngayon pa lang ay balak mo na kong patayin. Pakawalan mo ko at pangako, tutuparin ko lahat ng sinabi ko at iyong-iyong na ko.”

“Talaga Rose?”

“Oo mahal ko.” Dahil sa matatamis na salitang binitawan ni Rose na siya pa lalong nagpapatindi sa nararamdamang pag-ibig sa kanya at lalambot pa lalo ang puso nito hanggang sa tuluyan na itong mahulog sa bitag at hindi na natiis na pakawalan si Rose.

“Salamat mahal ko at pinakawalan mo ko. Ngayon mahal ko, pwede mo bang ibaba ang baril at kapag ginawa mo yan, sasama ako sa’yo.” Susunod naman si Rocher, sa kagustuhang matupad ang kanyang ninanais at ibaba na nito ang baril.

“Hoy Rose, anong pinagsasabi mo diyan, sasama ka sa kutong-lupa na ‘yan?!” Bulalas ni Mitche.

“Manahimik ka Mitch at kayong mga pulis, ibaba niyo na rin ang lahat ng mga baril, sasama na ko sa kanya.”

“Nasisiraan na ba si Rose, bakit niya ito ginagawa?” Bulong ni Tutchang kay Kloring at Manang Gudang. Nang masiguro ni Rose na nakalayo na sila mula sa baril na pinaglapagan ni Rocher at nakukuha na rin ang tiwala, saka lamang nito isasagawa ang naisip sa kanya.

“Alam mo, ngayon ko lang ito sasabihin na mahal na mahal kita, kaso neknek mo!” Tahasan nitong babayagan si Rocher at habang iniinda nito ang pananakit ng ari ay dali-daling tatakbo si Rose palayo sa kanya at magkakaroon ng tiyempo ang mga pulis para dakpin siya. Gulat ang mga nakasaksi sa ginawang taktika ni Rose para matiklo si Rocher at palakpakan sila.

“Galing talaga ng Classmate namin, kahit may pagka-shunga-shunga, naisihan mo rin siya!” Wika ni Glenna na manghang-mangha sa ginawa ni Rose.

“Salamat sa’yo Glenna, I’m happy na nagkita-kita tayong muli, my high school classmate.” Masayang wika nito at nang maaresto sina Rocher, saka lamang maiisip ni Rose kung nasaan si Jose at hahanapin nila ito. Nang makita ay gulat ito pagkat bakas na bakas ang mga bugbog na tinamo nito. Natuwa naman si Rose nang kaagad na nagkamalay si Jose.

“Mahal ko, ano nangyari? Bakit naka-gown ka at nasaan sina Rocher.” Gulat na gulat na tanong nito pagkagising.

“Matutuwa ka, dahil naaresto na sila ng mga pulis at hindi na niya tayo guguluhin magpakailanman dahil sisiguraduhin kong mabubulok siya sa kulungan. Sorry siya at nagkamali siya ng taong inibig!”

“Bakit ano bang ginawa mo?”

“Ginamit ko ang kahinaan niya para maisahan siya, ayun at paniwalang-paniwala sa akin! Muntikan na nga rin niya kong gahasain, mabuti na lamang at dumating sina Inay at mga pulis at hindi lang yan, pati mga kaklase ko at kasamahan natin sa opisina, nandito at nagtulong-tulong na pabagsakin ang kuta ni Rocher.” Tugon naman nito kay Jose.

“May masakit pa ba sa’yo, mahal ko, halika na kaya at magpagamot na ospital.” Dali-dali na nilang lilisanin ang kwarto sa hideout.

Masaya sina Jose at Rose nang maaresto si Rocher at wala nang taong hahadlang sa kanilang pagmamahalan. Nang dumating ang araw na kanilang pinakahihintay, sa wakas ay mag-iisang dibdib na sina Rose at Rocher matapos ang anim na taon sila’y magsing-irog. Habang isinasagawa ang kasal, hindi akalain ng tatay ni Rose na doon na nito makikita ang kanyang nanay at kaagad nitong lalapitan.

“Nay? Nay!” Masayang sabi nito nang makapagtagpo niya ang kanyang nanay.

“Rudencio? Ikaw nga anak ko.” Sabi naman ni Lola Clarissa na galak na galak. Dahil sa sobrang pagka-miss sa isa’t isa ay mapapayakap na at maiiyak.

“Patawarin mo ko sa nagawa ko sa’yo anak ko!”

“Ano ka ba nay, matagal na kitang pinatawad.”

“Salamat, anak ko. Kamusta ka na, hindi ko akalain na dito pa tayo magkikita, sa kasal pa ng kapatid ko?” Magugulat si Rudencio sa sinabi ni Lola Clarissa.

“Kapatid? Sinong kapatid nay?”

“Yung ikakasal, si Tito Sephie mo.”

“Tito Sephie? Eh si Jose at ang anak ko na si Rose ang ikakasal, nay naman palabiro ka pa rin.”

“Si Tito Sephie mo at si Jose ay iisa lang anak ko at saka tama ba ang narinig ko, anak mo ang kasintahan ng tito mo?”

“Opo nay, anak ko yan, si Rose. At saka nagpapatawa ba kayo, paano ko magiging Tito yan, eh mas matanda pa ko sa kanya at nakilala ko lang siya dahil kay Rose.”

“Eh nagtataka nga rin ako na anak mo yang si Rose, paano nangyari yun?”

“Maniwala kayo nay, anak ko talaga si Rose.”

“Kung anak mo talaga si Rose at Tito mo naman si Sephie o Jose na kapatid ko. Hindi maaaring ituloy ang kasal anak ko! Magkadugo sila at hindi lang magkadugo, maglolo pa!”

Labis na hindi makapaniwala si Rudencio sa nalaman na magkadugo pala ang anak nitong si Rose at Jose kaya nang pagkarating nila sa pari.

“Itigil ang kasal!” Sigaw ng kanyang tatay.

“Bakit tay, bakit kayo tumututol?!”Nagtatakang tanong nito sa kanya.

“Kaya ako tumututol sa pag-iisang dibdib niyo, dahil magkamag-anak kayo!” Labis na magugulat ang mga nagsipagdalo.

“Tama ang narinig niyo, magkamag-anak sila!” Depensa ng nanay ni Rudencio na kapatid ni Jose.

“Ate?! Paano niyo nasabing magkamag-anak kami?”

“Dahil ang tatay ni Rose na iyong kasintahan, anak ko, siya si Rudencio na matagal ko nang hinahanap.”

“Ha?! Siya si Rudencio, paanong siya si Rudencio ate, eh si Mang Javier yan!”

“Tama ang sinabi ng ate mo, Tito, Rudencio ang totoo kong pangalan, kaya Javier ang naisipan kong gamiting pangalan, wala lang, cute kasi eh.”

“Eh Tay, siya na ba ang Lola ko? Bakit parang hindi naman mukhang lola, in fairness ang bata pa’t ang puti.”

“Well apo ko, hindi pa naman talaga ako matanda. Kaya ako mukhang bata, kasi gumagamit ako ng produkto ni Vicky Belo.”

“Kung kayo ang nanay ng tatay ko na lola ko at kapatid kayo ni Jose, oh my gosh darling, hindi tayo pwedeng ikasal, maglolo pala tayo.”

“Kaya nga eh, hindi ako makapaniwala na magkadugo pala tayo. Hindi! Hindi maaari ito! Ate, ano bang kalokohan ito?!”

“Hindi kami nagloloko, maglolo nga kayong dalawa Sephie. Hindi nga ko makapaniwala na ang Girlfriend mo, apo pala natin. What a funny naman ito. I think na pinaglalaruan kayo ng kapalaran.”

“Pambihira, noong una, Literal na lolo ang una kong kasintahan tapos ito namang si Jose na mas bata na halos kasing-edad ko lang, Lolo rin at kadugo ko pa. Ano ba tong Love life ko, puro lolo ang napupunta! Saklap Men!” Wala nang nagawa pa si Rose kundi tanggapin ang katotohanan at matawa nang matawa dahil maglolo sila ni Jose.

-The end-